Mijn deurbel ging. Het was het begin van de avond en ik verwachtte niemand. Dan volgt er altijd een dilemma of ik mijn kostbare energie ga gebruiken om op te staan en de deur open te doen of niet. Tegenwoordig komt er zelden een bekende onaangekondigd langs, want ze weten hoe ik erbij lig, zal ik maar zeggen.

Ik stond toch op. Voor de deur stond een vriendelijk uitziende dame met lang, bruin krullend haar. Zodra ik de deur open deed, zei ze direct: ‘Ow, ik denk dat ik verkeerd ben. Je buren zeiden, dat ze hier zou wonen. Jij hebt geen klein, wit hondje?’

‘Nee, ik heb geen klein, wit hondje. Mijn buurvrouw hiernaast had er wel één, maar die leeft helaas niet meer.’ Ze zei dat ze dat wist en dat ze al een aantal keren langs was geweest bij haar de afgelopen dagen, maar dat ze steeds niet thuis was. Was ze op vakantie?

‘Ik heb geen idee.’ Ze bleef nog even staan praten, over hoe goed iedereen elkaar nog kent tegenwoordig en toen ging ze weg. Ik bleef met een onbestemd gevoel achter, al wist ik niet goed waarom.

Die nacht werd het me echter duidelijk.
Ik ben vorig jaar beschuldigd van fraude in de bijstand. (Zie blogs: Bijstandstrauma en Bijstandstrauma en fraude). En deze beschuldiging was traumatisch voor mij, vooral vanwege het feit dat IEMAND mij had aangegeven bij de gemeente. Ik had geen idee WIE, de gemeenteambtenaren wilden dat niet vertellen, maar vanaf die tijd heb ik maandenlang over mijn schouder gekeken. Wie kon ik nog vertrouwen?

En HOE wisten ze dat dan allemaal over mij? Was er een ambtenaar vermomd als normaal mens (zoals bijvoorbeeld de dame die aan mijn deur verscheen??), wat rond gaan vragen in de buurt? Bij mijn buren aangebeld misschien??
Wat had ik eigenlijk allemaal gezegd? Had ik iets gezegd wat ik beter niet had kunnen zeggen?

Dát gevoel kreeg ik die nacht terug. Zó kan dat dus gaan. Je doet niets vermoedend als goede buur je deur open en vertelt, dat degene die ze zoeken één deur verder woont. In een gemoedelijk gesprekje komen ze van alles te weten. Misschien ben ik een beetje paranoia geworden hoor, maar een aantal dingen in het verhaal van de dame, die aan mijn deur stond, zijn discutabel, vooral achteraf gezien.

Het heeft trouwens bijna een jaar geduurd, voordat ik weer een beetje het vertrouwen in de mensheid om me heen had. De fraude­beschuldiging is officieel ongegrond verklaard, maar ik moest dat eerst wel bewijzen! Mijn gemeentedossier is aanzienlijk inmiddels.

Toch bracht deze gebeurtenis me bij iets anders, wat ook met bewust en onbewust spreken en/of zwijgen te maken heeft: ons medisch dossier.

Ik heb heel wat therapieën voor lichaam en geest achter de rug.
Eén daarvan komt steeds met grote letters naar boven in mijn medisch dossier: ik heb in 2015 een traject bij Altrecht (Psychosomatiek) gevolgd, omdat ik niet herstelde van o.a. mijn burn-out in 2014. Ik had al jaren fibromyalgie en was in 2014 volledig ingestort. Ik wilde hulp, want ik kreeg mezelf niet meer op de been.

Ik stond bij Altrecht op de wachtlijst voor een intern, langdurig en intensief traject. Aangezien die wachttijd heel erg lang was, kon ik alvast redelijk snel beginnen bij een kortdurend traject van één dag in de week, tien weken lang.
Ik heb best veel geleerd in zes bijeenkomsten van een dag, maar moest voortijdig stoppen met het traject, omdat ik in een depressie belandde. Ik was woest! Zat ik bij een gespecialiseerde kliniek, wilden ze me niet verder helpen!

In mijn medisch dossier kwam de diagnose ‘SOLK’ (Somatisch (= lichamelijk) Onverklaarbare Lichamelijke Klachten) te staan. En daar kom je dus nooit meer vanaf! M.a.w. ze gooien alles op ‘psychisch’. Dat daar óók het één en ander vandaan kwam, heb ik nooit betwist. Maar niet álles!

Bij ieder bezoek aan een specialist, kwam en komt dat aspect naar boven. Of ik ook psychische hulp nodig heb? Nee, niet meer. Toen ik suïcidaal was, door mijn depressie, toen ik bang was, dat ik zelfmoord ging plegen, terwijl ik alleen maar een rustig hoofd wilde, toen wilde ik hulp! Toen heb ik aan de noodklok getrokken, help mij!

Toen ik zelf opgenomen wilde worden, omdat ik mezelf niet meer vertrouwde, toen gaf niemand thuis. O ja, ‘Pro Persona’ wilde me wel elke dag een keer bellen. Is het raar, dat als ik ‘Pro Persona’ hoor, ik nog steeds boos wordt? Ik heb totaal geen vertrouwen in de GGZ meer.

Ik heb geen spijt, dat ik hulp heb gezocht toen het heel slecht met me ging. De consequenties hiervan staan dus echter wel zwart op wit. Ik weet dat heel veel lotgenoten vastlopen met de juiste zorg krijgen, omdat er iets (een diagnose, die ze zelf niet eens weten bijvoorbeeld) in hun dossier is gezet, waardoor artsen en specialisten met een gekleurde bril naar hun patiënt kijken. Niet objectief meer kunnen luisteren naar wat gezegd wordt.

Mensen die uiteindelijk dus niet meer durven zeggen wat er speelt, want wát komt er in je dossier te staan? En hoeveel schade geeft dat? Wie kun je nog vertrouwen?
Dit was mijn verhaal. Ik ben benieuwd of iets herkenbaar is voor jullie.

* Ik wil graag jullie aandacht vestigen op #Niethersteld!
Honderdduizenden mensen in Nederland zijn #NietHersteld, daarom laten we onze stem horen! Samen op straat – en online!
Op 30 november vindt het PAIS Protest plaats: de allereerste landelijke demonstratie voor erkenning, betere zorg en beleid voor mensen met Post Acute Infectieuze Syndromen, zoals Long Covid, Q-koorts, Lyme, Post Sepsis en ME. Wie geeft ze een stem? Laat ze niet slechts een stoffig dossier worden, die nooit meer aandacht krijgen!