Op dit moment heb ik een ietsepietsie energie en ben ik het liggen helemaal spuugzat!
Al wekenlang ben ik ongeveer drie uurtjes per dag in staat om fatsoenlijk te functioneren.
In die drie uurtjes wil ik me dan wassen, aankleden, tanden poetsen, m’n haar niet meer zo rechtop laten staan, boodschappen doen, eten maken en opeten, m’n huis een beetje fatsoenlijk houden, wasje draaien – ophangen – opruimen, katten eten geven…
Nou, dat was denk ik wel het ‘belangrijkste’.

En aankleden kan ook zijn; als mijn comfi-kleding echt gaat ruiken, andere comfi-kleding aantrekken. Dus stel je er vooral niet al te veel van voor…

Bijna alle afspraken zeg ik af. Niet te doen om overeind te blijven zitten. Liggend zou misschien best een optie kunnen zijn, bedenk ik me nu. Net zoals ik laatst een appje van vriendinnetje D. kreeg: ff bellen? Ik appte terug: Als jij vooral praat, ik ben uitgeput! En toen drukte ik direct op de beeldbellen knop. Dat was een verrassing voor haar en mij, want dat doen we zelden! Maar ik was mezelf zo zat, dat ik ontzettend behoefte had aan haar blije, stralende koppie. Wat ik eerst niet zag. Want bij haar was het nog donker.

D. brengt ook voornamelijk de dagen plat door, vanwege haar nare chronische ziekte. Maar al snel werd een lampje aangeknipt en waren we allebei blij met deze onverwachte ontmoeting! Wat een goed idee! Dat we dat niet eerder hadden bedacht!
Voordat ik het wist, zat ik weer in een happy flow. Wij beuren elkaar altijd op.

Bijna twintig jaar geleden (in 2005) leerden we elkaar kennen bij de drama-opleiding. En wat vonden we het allebei weer geweldig om naar school te gaan! Heel vroeger (dus nog vóór die twintig jaar geleden!) waren we daar eensgezind iets minder enthousiast over, maar nu konden de lessen ons niet lang genoeg duren.
Wat leerden we veel, wat een nieuwe inzichten! Spreken of juist zwijgen, dichtbij elkaar gaan staan of zitten, of juist niet en wat voor effect geeft dat dan…
Poppenspel, regie, decor… allerlei drama-vormen kregen we aangeleerd en probeerden we zelf uit. Niet alleen op de opleiding, maar ook op de verschillende scholen waar we les gaven.
Wat vonden we het jammer, dat na een paar jaar de opleiding afgelopen was. Wij waren nog lang niet uitgeleerd! En dat bleek ook zo te zijn, want we bleven contact houden en elkaar inspireren. Wat een lol en wat waren / zijn we leuk! Mega creatief in het bedenken, schrijven en uitvoeren van voorstellingen, lessen en het inspireren van anderen.

Ook onze kinderen bleken het uitermate goed met elkaar te kunnen vinden. En ook die creatieve zielen konden er wat van! Films maken, een nieuw drankje genaamd: ies-jos maken, verkleedpartijen, ons (Isabella en mij) bezoeken in het circus & in de piste belanden. Met z’n vieren een paar jaar later ’s avonds laat (omdat ik eerst nog in een voorstelling moest spelen) naar Euro-Disney vertrekken, waar Isabella de volgende ochtend vroeg fris en fruitig voor de camera van een televisieprogramma mocht staan. Wat hebben we genoten van alle avonturen samen. En wat is ons lijntje sterk…

En hoewel het leven ons allebei keiharde levenslessen heeft geleerd de afgelopen twintig jaren (wat waren we eerst jong!!!!!!), hebben we, terwijl we afwisselend in de diepste krochten zaten, altijd dat lijntje gehouden. Wat hebben wij veel lief en leed gedeeld! Huilen en schaterlachen, wist je dat dát lijntje ook heel dun is? We kunnen het ene moment de longen uit ons lijf en het snot uit de neus janken en het volgende moment biggelen de tranen van de slappe lach ons over de wangen.

Heerlijk om ervaringen van ons ziek-zijn uit te wisselen en er dan ook achter te komen, dat wij, vergeleken met anderen, echt uitzonderlijk praktisch creatief zijn! Zelfs tussen onze brainfogs, hersenmist en complete error-fases door, verzinnen we allerlei praktische oplossingen om ons – toch wel pittige leven van chronisch ziek zijn – te veraangenamen;
Van loopfietsen tot een inklapkrukje met een schouderband, van creatieve internetknutsels en via Vinted exclusieve Dr. Martens koopjes voor Willekes verzameling vinden, tot aankopen van elektrische bovendekens en tabletkussenhouders voor als je koud op bed of bank ligt en niks meer vast kunt houden door de pijn.
En op onze zeldzame goede momenten (loop)fietsen we naar de lokale winkels en boerderijen in de buurt en kopen we heel graag duurzaam.

Voordat we het weten zijn we zo weer een uur verder.
Een blije, borrelende en sprankelende energie voelen we in ons. Niet dat we nu energiek ons bed uit kunnen springen om dát te gaan doen, wat we zo graag zouden willen: wandelen, shoppen, afspreken met vrienden, naar een feestje of de kroeg gaan, op reis, een mooie autorit maken, tot diep in de nacht kletsen over van alles en nog wat met de mensen, die ons lief zijn, maar voelen we ‘gewoon’ (en hoe bijzonder is ‘gewoon’) een HAPPY FLOW…

Uit mijn bed kijk ik naar overdrijvende wolken tegen een mooie blauwe lucht. Hier en daar dwarrelt een vogel op een windkolk mee, terwijl hij daarna weer zelf zijn koers kan bepalen.

Zo is het ook met mij. Ik ga mee in mijn eigen flow; van heel veel moeten liggen, in slaap vallen en weer wakker worden, op zeer willekeurige en onhandige momenten op de dag en in de nacht.
Heel even een momentje van iets kunnen en daarna verdrietig zijn om dat wat nu niet kan, schaterlachen om stomme, grappige filmpjes op Facebook of Instagram. Tussendoor heerlijk aan mijn schrijfopdrachten werken en in heel andere sferen en associaties terecht komen, wat goed is voor mijn duffe brein. En natuurlijk, zodra het kan, lekker buiten liggen gewikkeld in mijn elektrische bovendeken. (Maar niet meer ’s nachts, te vochtig!)

*Deze blog draag ik aan jou op Debora zonder ‘H’!
Mijn super lieve krachtige prachtige leuke mooie gekke en creatieve vriendin.
Voor nou & ever!