‘Beste Willeke,
Een hele tijd geleden heb je ons gemaild als reactie op een oproep voor een nieuwe rubriek ‘Wat brengt kleur in je leven?’ in FES Magazine.

Wat een mooie blogs schrijf je! Ik heb net nog even de nieuwste gelezen. We zouden jouw ingezonden stukje graag willen opnemen in het winternummer 2024 van FES Magazine.’
Aldus de redactie.

En zo begon het. Ik had hen geschreven dat mijn ‘Willyblogs’ schrijven mij zoveel heling en plezier brengt. Mede door de gesprekken, die (face to face of via het toetsenbord) daaruit voortvloeien met mensen, die ik wel of niet ken. Het brengt een nieuw doel in mijn leven!

FES Magazine is hét blad over fibromyalgie. De afkorting FES staat voor: fibromyalgie en samenleving. En hoewel ik al mijn leven lang kamp met pijn en vermoeidheid, ben ik pas sinds een paar jaar lid van de patiëntenvereniging van FES. Jarenlang stak ik mijn kop in het zand en wilde ik niet met mijn pijn en vermoeidheid bezig zijn. Er was toch niks aan te doen, dus…

Maar goed uiteindelijk viel het natuurlijk niet meer te negeren en ging ik me er meer in verdiepen. Ik zag dat FES ontzettend actief is op het gebied van voorlichting & informatie over fibro, praktische tips voor het dagelijkse leven, omgaan met instanties, leuke columns en nog veel meer. En er werken heel veel vrijwilligers aan FES Magazine mee! Hoe mooi is dat!

Dus nadat ik gereageerd had op hun oproepje, ontstond een leuke mailwisseling en mijn stukje zou geplaatst worden. Echt heel erg tof om uit zoveel inzendingen gekozen te worden!
Daarom heb ik daarna toen heel brutaal gevraagd of ze misschien nog een columnschrijver erbij zouden willen! Ach ja, je moet maar durven hè!

Al snel kreeg ik een reactie terug met de vraag, of ik misschien ook interesse zou hebben om een ander soort artikel te willen maken voor FES? Had ik ooit mensen geïnterviewd?

Ik mailde terug, dat ik wel veel mensen gesproken had, maar nooit met het doel een interview te houden. Uiteraard wilde ik het wel heel graag proberen!

En zo ontstond mijn eerste opdracht voor een telefonisch interview! Het totale interview bestaat uit vijf pagina’s inclusief foto’s. Ik kreeg een briefing voor het interview over de mail en het advies om een aantal vorige interviews terug te kijken in de magazines.
Ook gaven ze de tip mee, om het interview op te nemen, zodat je alle aandacht bij de persoon kunt hebben en niet druk bent met schrijven.
Goede tip, alleen was de manier waarop zij dat deden voor mij niet mogelijk, omdat ik geen vaste telefoonlijn meer heb. Maar goed, mijn creatieve en technische vriend zocht en vond een oplossing. Hij beschikt namelijk over opname apparatuur, die we al gebruiken als we mijn zelfgeschreven musicalliedjes opnemen. De mixer is ook geschikt voor het opnemen van podcasts, dus na onderzoek doen en uitproberen, was dit ‘probleem’ alweer getackeld.

Natuurlijk wilde ik oefenen met de opname apparatuur en (interview)vragen stellen tijdens het bellen, dus hebben we twee keer een telefoongesprek gevoerd, waarna de tranen over onze wangen liepen van het lachen. Erik zat een verdieping lager en ik belde hem. Al snel had ik een meneer aan de lijn die wilde praten over zijn chronische ziekte: hij had namelijk 24 uur per dag jeuk onder zijn voeten! Nou lijkt me dat niet te doen eerlijk gezegd, maar door de serieuze vragen, die ik stelde en zijn ter plekke verzonnen antwoorden erop, leverde dit gesprek een hilarische toestand op. Hij bleef lang serieus en ik ook, maar uiteindelijk barstten we in lachen uit. Wat was dit ontzettend leuk zeg!!

Ook het tweede gesprek, (dit probleem ging over zijn mega grote rechteroor dat alles hoorde, waardoor hij dus nergens meer aan toe kwam) was uit grote fantasie ontsproten. Nooit geweten, dat mijn lief zo ontzettend uit zijn nek kon kletsen. Wat hebben wij plezier gehad zeg!

Maar goed, aangezien hij echt de technische man is en ik niet, vond ik het heel erg fijn dat hij de techniek zou doen, als ik het échte interview zou gaan doen.
Gisteren was dé dag. Via de app had ik een afspraak gemaakt en ik zat met lichte spanning in mijn buik te wachten tot het 10.30 uur was. Het moment om in te bellen!

En wat heb ik van het interview / gesprek genoten zeg! Wat had deze dame veel waardevols te vertellen, terwijl ook zij een balans moet zoeken in haar leven met o.a. fibromyalgie.
Wat ik bij haar ook merkte, was dat je als chronisch zieke, steeds vaker op zoek gaat naar je passie. Waar word ik blij van, wat geeft me energie? En wat vind ik de moeite waard?
Er zijn activiteiten, waar je namelijk enorm blij van wordt én waarvan je weet, dat je daarna tijd MOET nemen om ervan te herstellen. En dat dat helemaal oké is.

Deze dame had een hele innerlijke reis doorgemaakt en kwam ergens uit, wat ze nooit had kunnen bedenken van te voren. Een heel bijzonder en uniek verhaal, wat hopelijk straks te lezen is in het zomernummer van FES.

Ik vond het interessant, om te merken, dat de juiste balans vinden tussen vragen stellen, luisteren en structuur aanbrengen me redelijk natuurlijk afging.
Ook vond ik het bijzonder, om te ervaren dat, wanneer ik in het gesprek af en toe iets persoonlijk van mezelf vertelde, dát een vertrouwelijke sfeer brengt, die weer een andere laag aanboort.
Aan het einde van het interview verklapte ik haar, dat zij voor mij de allereerste was!
Ze barstte in lachen uit en kon het niet geloven!
Zo sloten we dit interview af. Beiden blij, moe en zeer voldaan!

Na het gesprek stuurde ik haar nog een appje om haar te bedanken voor het fijne gesprek en dat de fotograaf zelf contact met haar op zou nemen.

Direct kreeg ik een appje terug: ‘Graag gedaan, ik vond het zelf ook een enorm leuk gesprek. Ook dank aan jou! Een 10 met een griffel! Ik vind jou erg geschikt en ik wens jou nog heel veel mooie en interessante gesprekken toe.’
Een ervaring, die ik nooit meer vergeten zal en de hele dag in mij bleef borrelen als een nieuwe sprankelende (en hoopgevende) energie.

Ik mag nog 1 uur en 15 minuten gaan uitwerken tot ongeveer 1500 woorden. Dat wordt voor mij nog een hele (leuke) uitdaging. Gelukkig zijn mijn blogs ook regelmatig rond dezelfde lengte, dus dat is een voordeel.

Wat ik ook nog een mooi inzicht vond: in mijn vorige blogs ben ik natuurlijk bezig geweest met mijn elevator-pitch. Dat bleek dus ook niet voor niets te zijn, want bij de presentatie van iedere vrijwilliger van FES Magazine staat naast hun foto ook een zeer korte omschrijving van de persoon! (Ik loop echt ontzettend op alles vooruit, want ik weet niet eens of dat voor mij straks ook van toepassing zal zijn! Hahaha! Iets met zelfvertrouwen zullen we maar zeggen. Ook heeft Erik al een prachtige foto gemaakt, die erbij zou kunnen. Een foto uit dezelfde serie, waaruit ook mijn nieuwe Willyblog foto is gemaakt: ‘Over mijzelf‘)

Zo merk ik dus, dat al het voorwerk, over wie ik ben, wat ik belangrijk vind en wat ik (wel of niet) doe, uiteindelijk nodig was om straks een mooie samenvatting over mezelf te kunnen geven. Mooi hé, hoe het allemaal weer samenkomt.

En prachtig dat een bepaalde positieve actie van mij (reageren op een oproepje in FES Magazine), een positieve reactie oproept bij een ander, waar ik vervolgens weer ontzettend happy van wordt.

Mijn vriend (hij heeft primair progressieve MS) en ik hebben het er vaak over, dat we fysiek heel veel dingen niet meer kunnen en hoe ontzettend verdrietig, machteloos en frustrerend dat is. En dat we inderdaad constant keuzes moeten maken: dát kan nu wel en dát kan dus nu niet; en dat we allebei ontzettend in onze positieve kracht staan, als we creatief bezig zijn.

Dat het in zijn huis dan een mega bende is van alle apparatuur en techniek, en we het tuintafeltje van buiten moeten halen om ook nog fatsoenlijk aan tafel te kunnen eten, nemen we graag voor lief.
Ook dat we de volgende dag bijna ons bed niet uit kunnen, omdat we zo ontzettend vermoeid zijn van de dag ervoor…
En dat we vol trots bespreken, hoe geweldig het gisteren was.
En dat we nu niks kunnen, betekent dus absoluut niet dat we niks zijn.

Toch mooi dat er momenten blijven, waarop ik nog steeds kan zingen, kan schrijven en kan creëren. Kom maar op met het volgende interview!