Toen ze weg was, stond ik op uit mijn buitenbed, liep naar de achterdeur en deed deze open. Ik schrok me kapot!! De laminaatvloer was één groot waterballet! Op de trap naar boven lag een dweil, een schoonmaakdoekje en een spons. Alles kléddernat.

Met angst en beven liep ik moeizaam naar boven. Was mijn bed opgemaakt? En waarom was de was niet opgehangen? Wat maakte de wasmachine een vreemd geluid? Waar was het dekbed gebleven, dat gewassen moest worden? En had ze de schone was in het krat nou wel of niet opgevouwen? Oh, het was nog niet eens droog!

Ik stond te trillen op mijn benen en moest snel gaan zitten.
Mijn vaste hulp via het WMO is langdurig ziek. En ik mis haar vreselijk. Nooit had ik stress als zij er was en ze had een eigen routine ontwikkeld, dat ons allebei uitermate goed beviel.

De afgelopen maanden heb ik acht verschillende hulpen gehad. De meesten waren schatjes, maar onervaren. Ze deden hun uiterste best en meestal was ik een soort van blij, dat mijn huis weer wat schoner was, dan voordat ze geweest waren.

Ik had inmiddels één A4-tje gemaakt, met wat er schoongemaakt moest worden én in welke (praktische) volgorde (inclusief uitleg schoonmaakmiddelen en materialen), zodat ik zelf niet iedere keer alles moest uitleggen en zo honderd vragen kon voorkomen. Ik was vooral heel blij, dat ze weer weg waren, eerlijk gezegd.

Het meest verrast was ik, toen ik een keer naar zolder ging en de natte was in één grote berg  óp de waslijnen zag liggen. Deze jongeman had blijkbaar geen idee hoe je was moest ophangen.
Een aantal weken had ik mazzel en kreeg ik een geweldige huishoudelijke hulp, die goed van wanten wist en alles deed en meer. Helaas voor mij was haar vaste ‘schoonmaakgezin’ weer terug van vakantie en ging ze hen weer blij maken.

Máár… zeiden ze bij de zorgorganisatie, we hebben een nieuwe vast hulp voor je. Ze komt uit de zorg en weet hoe het moet. Ik was blij.
Toen om 9.00 uur de deurbel ging, stond er een vriendelijke jongedame voor de deur.
Ik gaf haar een hand en nodigde haar uit om eerst even het één en ander te bespreken.

Toen we aan tafel zaten gaf ik haar een notitie (geplastificeerd, want zij was de zoveelste hulp) waarin stond dat ik ziek ben, veel op bed lig en vaak niet kan praten. Bij dringende vragen, mocht ze die uiteraard altijd stellen.

Vervolgens gaf ik haar de geplastificeerde schoonmaaklijst, waar ze blij mee was. (De zorgorganisatie heeft zelf ook een lijst – waar ik eerst trouwens niks vanaf wist – , maar mijn lijst is specifieker, speciaal gericht op onervaren mensen.) Ik liet haar zien waar de schoonmaakspullen stonden en liep met haar een rondje door het huis.
Bovenaan de schoonmaaklijst stond mijn ‘bed-was-ritueel’:
Op mijn slaapkamer vroeg ik haar straks het beddengoed af te halen en altijd direct in de wasmachine te stoppen om te wassen, zodat ze het later nog op kon hangen. Vervolgens schoon beddengoed erop te doen en aangewezen waar dat lag. (En deze ene keer het dekbed wisselen, wat al klaar lag, zodat ik later het ‘vieze’ dekbed kon wassen.)

Vervolgens naar zolder, waar de wasmachine stond met een stappenplan op papier, om de wasmachine te bedienen, inclusief welk wasmiddel en hoeveel.
Ook hier uitleg gegeven. Ze begreep alles en het stappenplan was duidelijk.

Ik vroeg of ze nog vragen had? Ze zei dat het helemaal goed ging komen. Ik vertelde dat ik buiten op mijn bed ging liggen om te rusten, zodat ze me maar daar kon vinden.
Uiteraard had ik alle vertrouwen in haar, het was tenslotte een ervaren hulp!
Tussendoor heb ik nog twee keer gevraagd of het goed ging, of ze nog vragen had? Nog steeds ging alles prima. Gerustgesteld ging ik buiten verder slapen.

Na drie-en-een-half uur kwam ze buiten zeggen, dat ze klaar was. Ik bedankte haar hartelijk en met een ‘Tot volgende week!’ namen we afscheid van elkaar.
Poeh, een nieuwe hulp geeft me altijd stress! Gelukkig had ik het huis weer voor mezelf, dus liep ik naar de achterdeur om naar binnen te gaan.

Ik kan je niet vertellen, wat er door me heen ging toen ik de deur open deed! De hele vloer was kleddernat!! Ik was in shock! Ik kon wel janken! Dit zou uren duren voordat het opgedroogd was, met het gevolg, dat ik uit kon glijden en over de opdroogvlekken nog niet te spreken!

Mijn energielevel is al uitermate laag, voortdurend uitgeput zijn, is niet bevorderlijk als je de hele vloer droog moet gaan maken. En de vloer van het toilet. En de trap. En de vloer op de eerste etage, de badkamer, de tweede trap én de zoldervloer! Woest was ik, ik kón niet meer, noem je dit een ervaren schoonmaakhulp? Ik zou hier letterlijk dágen ziek van zijn, niet alleen van de stress, maar ook van de bovenmatige inspanning voor mij. Hallo PEM!

En waarom was het beddengoed niet opgehangen, wat gewassen zou zijn in de tijd dat zij aan het schoonmaken was? Waarom maakte de wasmachine zo’n vreemd bonkend geluid? Toch maar die twee trappen op gestrompeld en toen ik de wasmachine op stop zette en de enorme kluwen was eruit haalde, bleek dat ze niet alleen het beddengoed, maar ook het hele dekbed erin gepropt had! Hoe dan!!

Ik had eerder die week een dekbed gewassen en had flink mijn best moeten doen om die in de trommel te krijgen! Dit was een zelfde dekbed en dan ook nog al het beddengoed erbij!!
Alles moest opnieuw. Ik heb staan janken en vloeken. En kon niet eens op de vloer gaan zitten, want die was kleddernat…

Toen ik uren later de was wilde opruimen, die zij van de lijn had gehaald en opgevouwen, bleek de helft nog vochtig te zijn. Dat moest dus weer opnieuw naar zolder om opgehangen te worden. En de kunst van het opvouwen had zij blijkbaar ook nog niet geleerd. Ik ben echt niet kritisch, maar dit was gewoon één, twee, huppakee in het krat geflikkerd.

Mijn stress vloog helemaal de pan uit, toen ik erachter kwam dat ze álles had schoongemaakt met één doekje. ÉÉN DOEKJE!!

HELP!