Ik moest gelijk opzoeken of het ‘in’-perfect of ‘im’-perfect was.
Ik had het onbewust toch goed geschreven. Grappig hoe dat dus werkt in mijn hoofd.

Ik ben begonnen met een schrijfcursus, tien minuten per dag. Eén jaar lang elke dag een ‘schrijfingang’. Hoe leuk! Omdat ik weer met betaald vrijwilligerswerk ben begonnen, kan ik mezelf dit soort nieuwe uitdagingen en verrassingen gunnen.

Het wordt aangeraden om ‘old school’ te schrijven. Met pen en papier dus. Ik schrijf het liefst met potlood. Hardheid 2B, zacht genoeg om niet te veel kracht te moeten zetten, zodat ik het iets langer vol kan houden. Vanwege de spierdystrofie is met een pen of potlood schrijven snel pijnlijk. Lees: vreselijk pijnlijke kramp in mijn hand en vingers.
Maar natuurlijk mág het op de computer ook…

Vervolgens plopte in mijn brein op, dat ik nog ergens een prachtig- redelijk leeg- schrift met een harde kaft moest hebben liggen. Dus ik direct naar boven. En hoewel ik al jaren geen eigen bedrijf meer heb, noem ik die kamer boven nog steeds mijn ‘kantoor’. Redelijk snel had ik het rijtje schriften in mijn oog, die ik bedoelde. En hoe fijn! Ik had er zelfs twee! Twee prachtige, mooie schriften met een uitstraling, die uitnodigt om erin te schrijven. Wat ik dus ook al had gedaan. Wat en wanneer ook alweer?

Ik heb de rare gewoonte om én voorin én achter in een schrift te schrijven. Toen ik het schrift pakte, met het gouden hart op de bordeaux rode omslag, sloeg ik het open en begon te lezen.
In 2014 gekocht. Het jaar, dat ik omviel en niks meer kon.
Ik schreef waar ik behoefte aan had en waar ik blij van werd. Ook de liefde van toen kwam er in voor. Mooie momenten van puur geluk en momenten van intens diep verdriet. Niet alleen vanwege mijn gezondheid, die een behoorlijk dieptepunt had bereikt, maar ook, dat mijn liefde van toen mij intens gelukkig kon maken, maar net zo intens ongelukkig. Oef. Heftig om terug te lezen.
Gelukkig had dit schrift nog heel veel onbeschreven pagina’s waar ik op kon schrijven, voor mijn schrijfcursus. Zou het toch ook nog leuk worden om in te lezen!

Het tweede schrift, met de prachtige gouden omslag met notenbalken erop, nodigde mij ook uit om erin te lezen. Dit schrift had ik in 2015 gekocht. Nog zo’n jaar, dat heel veel impact heeft gehad.

Mijn lief van toen en ik kwamen erachter, dat heel veel van elkaar houden, niet altijd genoeg is. Dat was een afschuwelijk inzicht. Ik had altijd gedacht; dat als je maar genoeg van elkaar houdt, liefde altijd overwint. Bij ons bleek dat helaas niet zo te zijn. We besloten om onszelf niet langer te pijnigen en het besluit te nemen, allebei alleen verder te gaan. Het heeft jaren geduurd om zonder vreselijk veel pijn en verdriet, aan deze man en wat-had-kunnen-zijn, te kunnen denken.  

De 10-daagse therapie die ik bij Altrecht ging volgen om te leren omgaan met mijn fibromyalgie vroeg ook om een schrift. Dat werd het gouden notenbalken-schrift.
Tijdens deze therapie moest ik opschrijven: Hoe ik dacht, wat ik ervaren had, hoe ik me voelde, wat ik geleerd had, enz. Heel zinvol.
Totdat ik depressief werd. Toen moest ik ophoepelen, want daar konden ze niks mee.
Door de belevenissen van die twee intense jaren terug te lezen, kwam ik in een nare gevoelsmodus terecht. Wow, wat een impact heeft dat lezen alleen al op mijn lichaam. En iedere keer als ik het schrift pakte, om daar mijn ‘schrijfopdracht’ in te doen, voelde het niet oké.

Dus besloot ik om de hele boel te verbranden.
Toch was daar een twijfeltje… want ik vond de schriften wel heel erg mooi!
Nieuw idee: ik snijd alle beschreven bladzijden eruit. En díe kan ik verbranden! Eens kijken wat dat doet!
En dat was dus genoeg. Nu word ik niet elke keer geconfronteerd met de nare imperfecte momenten in mijn leven, die heftig waren. En waar ik dus nog steeds misselijk van kan worden, als ik er alleen maar naar kijk! Bizar hoor!
Ik heb uit beide schriften, twee bundeltjes gemaakt en daarop met potlood geschreven: VUUR. Zo kan ik het onaangename, met het aangename combineren.

En nu kan ik heerlijk schrijven. Elke dag een nieuw idee, wat mijn brein aanzet tot nieuwe verbindingen, tot wie weet, een andere manier van schrijven.
Ik ben benieuwd of jullie daar de komende tijd iets van gaan merken in mijn blog.

Ook heb ik mezelf een boek van haar (Degene van wie ik de schrijfcursus volg.) cadeau gedaan: ‘Zin, lust in je leven door schrijven’.
Zo leuk hoe Geertje Couwenbergh beschrijft hoe ‘… schrijvers nieuwsgierig moeten zijn. Er moet iets jeuken, trekken, zeuren of zingen in je wezen.’ Dat resoneerde bij mij! Ik wíl schrijven. Ik hou ervan! En al heb ik een vaag idee in mijn hoofd, het kan alle kanten opgaan. Ik bepaal het verloop niet echt zelf. Het neemt me over. Bizar hè? Dat zou je bijna niet geloven toch?

Eén van de eerste opdrachten in het boek was: ‘Wanneer had je niks extra’s nodig? ‘
Ah! Daar hoefde ik niet over na te denken: Mijn chai-moment elke ochtend.
Mijn perfecte moment. Elke dag weer.

Toen ik aan Erik vroeg, welk moment híj voor mij dacht, antwoordde hij: ‘Maar jij hebt zoveel perfecte momenten!’
Toen hij dat zei, werd ik zo blij vanbinnen! Want dat klopt! Er zijn elke dag zoveel momenten, waarop ik intens gelukkig ben.

Ook als ik ‘alleen’ ben.
Eén van mijn allergrootse, aller moeilijkste en meest pijnlijke lessen was:
In mijn uppie gelukkig zijn.
Voelen dat het goed is, zoals het is.
Niks extra’s nodig hebben.

Mijn afgelopen weken waren zwaar. Door mijn mega energiegebrek, moest ik mijn vrijwilligerswerk (Zangles geven bij twee musicalgroepen voor kinderen tussen de 8-17 jaar.)
afzeggen. Mijn hoofd was ook één grote mistvlakte, ik kon alleen maar liggen. Mijn hoofd was zelfs te zwaar om rechtop te houden.
Maar af en toe ging het wél! Een moment waarop ik wel even naar buiten kon of aan tafel kon gaan zitten om te schrijven. En die momenten ben ik intens gelukkig! Schrijf ik liedteksten, herschrijf ik musicals van anderen en schrijf ik voor mezelf en jullie. (Gelukkig bevat mijn vrijwilligerswerk meer thuiswerken, dan fysiek aanwezig zijn op het centrum van de Kunsten.)

Er is geen licht zonder donker…
En al die andere clichés die helemaal waar zijn.
Er is geen perfectie zonder imperfectie.
Ik schrijf, dus ik BEN.

P.S. Nog een perfect moment om te delen: De naam ‘Willyblog’ staat nu ook óp de website! Happy me! 😊