Nu ik mijn scootmobiel heb, kijk ik vaak verlangend naar buiten, wanneer heb ik weer energie genoeg om een rondje te rijden? Het is zó ontzettend fijn om weer de tuinpoort uit te kunnen!

Rijden op een scootmobiel was niet nieuw voor mij, mijn lief heeft ruim twee jaar geleden een inklapbare scootmobiel gekocht (via PGB). Deze ligt achter in de auto, zodat hij er in zijn én mijn woonplaats plezier van kan hebben. Het is een super handige en kleine scootmobiel, waarmee je zelfs door smalle paadjes in winkels kunt rijden.
Zijn woonplaats Haarlem blijkt in het oude centrum niet zo scootmobiel-vriendelijk te zijn met alle drempels vóór de winkels trouwens…

Mijn energielevel had toen nog wat betere tijden dan nu en we wisselden regelmatig af om op de scoot te rijden, want met zijn MS wilde hij ook stukjes blijven lopen. En ik moest regelmatig zitten, omdat ik niet verder kon. Een prima oplossing dus.

Vandaar dat ik al behoorlijk behendig was, wat het rijden met een scootmobiel betreft. Die keer in het Openluchtmuseum in Arnhem bijvoorbeeld, kon ik perfect door de kleine huisjes rijden, zonder ergens tegenaan te botsen of iemand tegen de benen te rijden. De behendigheidstest had ik prima doorstaan en ook in winkels was ik een volleerd coureur.

Míjn scootmobiel daarentegen is gróót! Ik vond het shocking toen ik hem de eerste keer zag. En blijkbaar had ik nog niet vaak een gemiddelde scoot van dichtbij gezien, want deze grootte is redelijk normaal blijkbaar. Zolang ik op de fietspaden of wegen rij, is er niks aan de hand. Winkels durf ik nog niet in met mijn gevaarte (en ik heb de energie ook nog niet om er überhaupt te komen). Maar eerlijk is eerlijk, mijn batmobiel zit en rijdt geweldig!!

Over het algemeen zijn de mensen die ik tegenkom heel vriendelijk. Dat merkte ik al toen mijn lief met zijn scoot reed. Mensen knikken of groeten vriendelijk, gaan voor je aan de kant, trekken of duwen een ander opzij, om plaats te maken voor degene op de scoot. En dat kan ik waarderen. Tegelijkertijd blijkt dus, dat je anders behandeld wordt, als je op een scootmobiel zit. Positieve discriminatie in dit geval, zal ik maar zeggen.

Ik had bedacht, dat ik met mijn scootmobiel naar het stemlokaal zou gaan, vijf minuten rijden van mijn huis vandaan. Maar de week vóór het stemmen ging mijn energie hard achteruit. Ik had mijn buurvrouw gevraagd of zij ging stemmen (met het idee, dat ze voor mij misschien ook kon stemmen), maar ze was dan op vakantie. Mijn lief was in zijn eigen huis die dag en ik had geen energie om te regelen, dat hij dáár voor mij kon stemmen. Ik ging er vanuit, dat het dan wel goed zou komen.

En dat was ook zo. Ik had een ietsepietsie energie die dag en het was prachtig weer, dus ik pakte mijn tas, ID, stempas en sleutels en ging naar buiten. Mijn batmobiel is inmiddels voorzien van twee ogen aan de voorkant en op het stuur zitten twee roze varkentjes, met ieder een helmpje-met-propeller-die-kan-draaien-in-de-wind. Het begin is er!

Ik had mijn coole, rode klomplaarsjes aangetrokken, waarop ik voorheen toch al niet lang kon lopen -zo heeft ieder nadeel weer een voordeel zullen we maar zeggen-, mijn lange paarse jas en ik had een vrolijke sjaal omgedaan. Mijn crossbodytas hing op mijn buik.
Willeke is terug! Dat gevoel had ik! Ik was blij!

Al snel bleek, dat ik met een tas op mijn buik niet tussen de rugleuning en het stuur paste! Okee, waar laat ik dan mijn tas? Ergens jat-proof aanhangen/inleggen? Dan maar het hengsel om mijn stuur geslagen en de tas in de mand voorop.

De zon scheen en de wind blies in mijn gezicht. Daardoor mijn sjaal ook. Dus stoppen en mijn sjaal anders knopen. Ach ja, alle begin is ff uitproberen, toch! Met een gangetje van 15 km. per uur, harder gaat hij ook niet, reed ik relaxed over alle verkeersdrempels op de weg. En er zijn veel drempels in onze wijken! Stuiter de stuiter! Gelukkig heeft mijn scoot geweldige vering!

Al snel kwam ik bij het informatiecentrum, waar een vrolijke gele vlag stond te wapperen waarop ‘stembureau’ stond. Vóór mij liepen twee mensen, waarvan één met een rollator.
De vrouw hield de deur van het gebouw open voor de man met rollator, ze zag mij niet, dus riep ik of ze de deur nog wat langer open wilde houden. Dat deed ze met een vriendelijke lach en ik reed naar binnen.
Ik dacht later nog wel, dat als er niemand was geweest, ik dus (nog) niet naar binnen had gekund.
Mijn eerste bewustwordingsmomentje…

Eenmaal binnen spiekte ik gelijk om de hoek: heb ik genoeg ruimte om zonder brokken daar te kunnen rijden en keren? Ik dacht van wel.
Gelukkig was het redelijk rustig (ik had gegokt dat deze tijd rustig zou zijn) en waren de vrijwilligers heel vriendelijk, zeker toen ik vertelde dat vandaag mijn eerste try-out in een gebouw was, met mijn scoot. ‘Als je hulp nodig hebt met iets, laat het dan vooral weten!’, zei een man glimlachend.

Binnen ging alles goed, bij het stemhokje stapte ik af, kleurde het ‘juiste’ hokje rood, stapte weer op mijn scoot, frommelde het stembiljet in de kliko en reed richting de uitgang, waar de buitendeur weer keurig dicht zat.

Ik vroeg een vrijwilliger of zij de deur voor mij open wilde doen, blijkbaar bedenken ze dat dus niet zelf, als ze je vriendelijk toeknikkend voorbij zien rijden.
Dezelfde dame, die de eerste keer voor mij de deur open hield, zei achter mij dat zij dat wel weer wilde doen.
Bij het naar buiten rijden zei ik: ‘Ik bof vandaag maar met u!’
Ze zei:’ Ik bof maar, dat ik niet op zo’n karretje hoef te rijden.’

Ik kon nog net met moeite uitbrengen: ‘Maar daardoor heb ik wel mijn vrijheid weer terug…’
Ze zei het heel liefdevol, maar ik reed huilend naar huis…