Regelmatig spelen zich hele dialogen af in mijn hoofd, bij voorkeur als ik wil gaan slapen.
Eerlijk gezegd is dat doodvermoeiend, want het kan uren doorgaan. Het is altijd een gesprek tussen mij en iemand anders. En dat blijft zich dan herhalen. Elke keer komt hetzelfde thema langs, totdat het is opgelost. Tenminste, zo was het jarenlang.

Ik kwam erachter dat ik daarop ook invloed kon uitoefenen. Net zoals ik jaren geleden al uitvond, dat ik mijn dromen kon beïnvloeden. Mijn hele leven lang droom ik me de rambam. En meestal weet ik de volgende ochtend nog waar (één van) de dromen over gingen. Het had vaak te maken met een bepaalde fase in mijn leven, wat ik dan vooral achteraf pas zag.

In mijn dromen / nachtmerries:

• Heb ik kilometers gerend, omdat ik achterna gezeten werd.
• Vielen mijn tanden uit mijn mond, ik kon ze achter elkaar allemaal uittuffen.
• Moest ik heel nodig plassen en als ik dan eindelijk een toilet gevonden had en daarop zat, bleek dat ik voor iedereen zichtbaar was.
• Werd het licht om mij heen zo ontzettend fel, dat ik niks meer kon zien.
• Was ik in een (onbekend) huis en bleef maar opruimen. Elke keer als ik me omdraaide weer een nieuwe lading rotzooi, het hield niet op! Zo ontzettend frustrerend!

Gelukkig hielp een dromenuitleg boekje en later Google me, om de betekenis van dromen te kunnen interpreteren en om het verloop van mijn droom, tijdens mijn droom, te veranderen. Dát hielp mij weer in mijn dagelijkse leven!

• En ik kan soms vliegen in mijn dromen!

Hoe groot was mijn verbazing toen ik erachter kwam, dat niet iedereen kan vliegen in zijn of haar dromen!

Jarenlang had ik mezelf onbewust in een bubbel geplaatst, om niet te vaak en te veel gekwetst te worden. Ik had daar metershoge muren omheen gezet. Míj echt bereiken was een survivaltocht voor de ander en inmiddels ook voor mezelf. Vele jaren heb ik therapie gehad en hielp EMDR (traumatherapie) om die hoge muren af te breken en uit mijn veilige bubbel te treden. Ik kon me weer veilig voelen bij- en het geluk voelen in mezelf.
Maar…
Deze maatschappij is niet even vriendelijk voor iedereen. Ik voelde me regelmatig onveilig door woorden of handelingen van anderen. Ik begon mijn zorgvuldig afgebroken muren weer voorzichtig op te bouwen. Tot ik ineens een inzicht kreeg: ‘Hó Willy! Je bent niet goed bezig! Niet jíj moet achter die muur, maar zet die ander(en) er maar achter! Hou je eigen vrijheid, veiligheid en geluk! Je hebt niet zó hard gewerkt om weer achter die hoge muren te gaan leven!’

Toch voelde het ook niet goed om de ander achter de hoge muren te zetten. Ik wil graag een opening houden voor een eventuele communicatie. De ander ook de kans geven om mooie inzichten te krijgen en ruimte om opnieuw te beginnen. Al vroeg mijn lieve en wijze vriendin Debora zeer terecht hoe lang ik iemand dan een kans wilde geven. Had ik een bepaalde einddatum in mijn hoofd?
Iets voor mij om over na te denken…

In mijn hoofd verscheen, i.p.v. de hoge stenen muren, een hek gemaakt van smeedijzer die ruim boven mijn knie uitkwam. Hoog genoeg om erachter te blijven, maar met moeite zou je erover kunnen klimmen. Het hek bestond uit allemaal hartjes op een rij in verschillende lagen. Een hartje gewoon rechtop en direct daar tegenaan een hartje op z’n kop. En zo maar door, rijen lang. Boven en onder elkaar. Een heel liefdevol, maar zeer stevig hek.
Ik behoud alle ruimte die ik nodig heb en de anderen kunnen hun ruimte achter dat prachtige hek innemen en/of verlaten. Ze zijn niet opgesloten.

Dat inzicht hielp mij ook om de dialogen in mijn hoofd te doseren. Zo’n dialoog gaat altijd over iets wat ik wil gaan doen of gedaan heb en hoe een ander daarop reageert. Heel vermoeiend al die gesprekken in mijn hoofd. Want denken vóór een ander, wat iemand eventueel zou kunnen gaan zeggen….. heeft echt geen zin.

Tot ik me ineens iets herinnerde wat een therapeut ooit aan mij vroeg: ‘Op welke plek voel jij je veilig? Waar kom jij tot rust?’ Toen was het iets met een weiland en koeien (joh!) maar nu kwam mijn eigen schommelstoel in mijn achtertuin naar boven. (En ik fantaseer het prachtige en ruime uitzicht er gewoon bij!)
Direct kwam er rust over mij heen. Wat een prachtig én praktisch beeld! Tegenwoordig zeg ik tegen iedereen die mijn rust ernstig komt verstoren in mijn hoofd: ‘Ga maar vast in een schommelstoel zitten, kies er maar één uit. (Morgen) na de chai heb ik alle tijd voor je om in gesprek te gaan.’ En dát werkt dus voor mij!

Vanmorgen zat ik weer lekker buiten, ik had mijn chai op, kat Tjinta op schoot en maakte tijd om in gesprek te gaan. De grap was, dat er niks kwam.

En wat heel bijzonder en aangenaam is; zodra ik mijn issues duidelijk heb, ze bespreekbaar maak, er op een andere manier mee om leer gaan en oplos (en oplossen is relatief, want sommige situaties zijn niet op te lossen), stoppen díe stemmen in mijn hoofd én veranderen mijn dromen. Ik ben niet meer op de vlucht, mijn tanden vallen niet meer uit, ik zit niet meer in het openbaar te plassen en krijg er mooie harmonische dromen voor terug.

Mijn laatste droom was, dat ik in mijn grote loods stond en ik alles opgeruimd had. Heel overzichtelijk en rustgevend. Daarna vloog ik er heel blij een rondje doorheen. Wat een geweldig gevoel van vrijheid!

En als laatste wil ik zeggen dat ik ook heel blij ben met de stemmen. Want ik krijg ook nieuwe inzichten en ideeën te horen. Oplossingen voor problemen verschijnen ook vaak vlak voordat ik in slaap val. Dus is de cirkel toch weer rond. Het één kan niet zonder het ander bestaan. Voor nu, volmaakte harmonie. En meer dan NU is er niet, toch?