Vandaag is het de dag van hét gesprek over mijn uitkering bij de twee dames van het gemeentehuis. (Zie vorige blog) Mijn lief heeft met spoed vrij genomen van zijn werk om mij bij te staan, met de kans dat hij niet eens mee naar binnen mag! (Aldus de dreiging van één van de dames, dat ze het recht had mijn partner bij het gesprek te weigeren!)

Het begon al lekker, de parkeergarage onder het gemeentehuis was ineens ‘vol’, volgens het sein. De invalideparkeerplaatsen vlakbij waren ook vol. Toen doorgereden naar een parkeergarage, waar we boven moesten parkeren, een heel stuk van de ingang van het gemeentehuis af. Gelukkig had mijn lief een gloednieuwe rollator, dus togen we naar de lift. Lift kapot…
Precies op tijd voor de afspraak kwamen we aan, waar ik door alle zenuwen zo beroerd was, dat we eerst een toilet moesten opzoeken.

We werden overdreven vriendelijk ontvangen door de twee gemeente-dames. Ze waren zo ontzettend blij dat we er waren!! (We hadden nogal een keus hè?) En wat ontzettend fijn dat meneer er ook bij kon zijn! Bla, Bla, Bla. Sorry hoor, maar dit gedrag vind ik zo onecht, dat ik daar helemaal niks mee kan. Het gesprek aan de telefoon en de toonzetting in de brief, was tenslotte al helemaal niet vriendelijk geweest. De ene dame zou het gesprek leiden, de andere dame was de secretaresse van vandaag en typte zich ongans.

Ik stond op scherp. Op het randje van bevriezen. De toon werd direct gezet doordat de gespreksdame, tegen Erik zei, dat het fijn was dat hij er was, maar… ik zou degene zijn met wie het gesprek gevoerd zou worden, want ik kreeg een uitkering.

Ik vroeg of ze bekend waren met de ‘vechten, vluchten, bevriezen’ materie. Een overlevingsreactie wat voorkomt uit een trauma. De ene dame wel, de andere dame zo te zien niet. Als ze een gesprek met mij wilde voeren, zou het ook wel handig zijn als ik überhaupt kon spreken toch? Dat moest ze beamen. Waarom werd ik dan op alle manieren tegengewerkt om mijn partner mee te nemen, waardoor juist de kans zeer groot zou zijn dat ik, of tenminste hij, een gesprek met hen kon voeren en zij aan hun informatie konden komen?

Als het toch niet zou gaan, konden we een pauze inlassen, of een nieuwe afspraak maken, zei ze.
‘O nu wel?’, vroeg ik…
‘Ja, maar agenda’s… en druk…’ Wat ik al zei, onecht gedrag…bah.

Nou staat mijn lief als een rots in dit soort situaties. Hij blijft zo vriendelijk, terwijl mijn blikken kunnen doden op momenten als deze. Hij vroeg toestemming om aan het begin van dit gesprek de documenten van de Amerika-reis te mogen overhandigen en een toelichting te geven. Dat was bij gratie Gods goed. De gespreks-dame keek het in een sneltreinvaart, onder het maken van verschillende geluidjes, door. ‘Het was goed. Ze was er zeer blij mee.’

Toen kwam de aap uit de mouw: Ze hadden een TIP gehad!
* Als we (gemeente) een tip krijgen van een burger die fraude vermoedt en als een melding voldoende gedetailleerd en betrouwbaar is, zoeken wij dit nader uit.

Door een andere opmerking van de gespreks-dame over de tip, keken Erik en ik elkaar aan. Het deed ons direct denken aan het volgende: Toen wij een paar maanden nadat we elkaar hadden leren kennen, een prille Latrelatie kregen, sloeg bij mij al gauw de paniek toe, want ojee, ik moest dit gelijk melden aan de gemeente, niet alleen omdat ik me daartoe verplicht voelde, maar stel je voor dat iemand mij zou verklikken!? Te erg dat ik dit dacht, maar ik had al eens eerder een brief gehad waarin stond: ‘Ons is ter ore gekomen dat…’

Toch viel toen in het gesprek direct een last van mijn schouders en alles viel op z’n plek.
Ohhh, EEN TIP!, dan was er niks aan de hand, dacht ik direct!
Er was een onderzoek naar mij ingesteld en ze hadden nogal wat vragen te stellen.
Waarom hadden ze dát dan niet in de brief gezet? Dan had ik me geen zorgen hoeven maken. Ik had nu namelijk geen idee gehad! Het antwoord was dat ze dan juist gedacht hadden dat ik in de stress zou schieten.

De overdreven vriendelijke dame vertelde dat ze heel veel plezier had in haar werk. Ze vond het heerlijk om bij een fraudemelding alles tot op de bodem toe uit te zoeken. Ze had mijn hele (ziekte en privé) dossier gelezen én las mijn blog!
(Mooi! Een gedeelte van mijn blogdoel bereikt; om werknemers bij de gemeente wat inzicht te geven hoe het leven van iemand die chronisch ziek is eruit kan zien.)
Ik kon goed schrijven vond ze.
‘En.. O ja; en wie betaalt de kosten van de website?’, was direct de volgende vraag.

De manier van vragen stellen leek nogal chaotisch en de ‘secretaresse-dame’ moest af en toe vragen over welke vraag dit ging. ‘Ja, normaal typ ik zelf’…, zei de gespreksdame met haar lachje. Het ging alle kanten op… Nog een paar vragen over mijn betalingen en stortingen, over vrijwilligerswerk (maar je kon toch niet meer werken? Hoe doe je dat dan?) onze latrelatie (wanneer precies zien jullie elkaar, hoe lang, elke week? En wie betaalt welke boodschappen wanneer?) En de reiskosten van de NS? Als Erik die voor mij betaalde, wilden ze daar ook nog een overzicht van. Hoe zat dat met onze vorige vakanties? Alles doorspekt met semi-aardige opmerkingen en lachjes… Brrrrr.

Toen gaf de gespreksdame ook toe, dat ze liever Erik er in eerste instantie niet bij wilden hebben, zodat we ons verhaal dan niet op elkaar af konden stemmen! Wow! Wat een…

Nadat ik alle vragen beantwoord had en er inderdaad een uur voorbij was, vroeg ik of ze nog meer vragen hadden. Nog een laatste vraag: ‘Hoe vonden jullie dat het gesprek uiteindelijk verlopen is?’

Ik vertelde dat ik de aanvang naar dit gesprek wederom traumatisch had gevonden.
* De toon in alle brieven van de gemeente is altijd met een dreiging tot negatieve gevolgen. Ik wilde wel een nieuwe opzet maken voor een dergelijke brief, die wat vriendelijker voor de betrokkenen zou zijn. (Nou dat was niet nodig, want ze hadden al zo vaak een nieuwe opzet gekregen en daar deden ze toch niks mee.)

* Het gesprek aan de telefoon met de dame die aan het typen was, was zeer naar verlopen.
(‘Dat was jouw gevoel, het was niet mijn bedoeling om het zo over te laten komen!, zei ze.)
‘Oh nee?’, zei ik…
‘Zelfs als ik aangeef hoe traumatisch een gesprek met iemand van de gemeente is voor mij,
ik uitgelegd heb hoe dat tijdens mijn burn-out al ontstaan is;
doordat ik steeds op moest draven op het gemeentehuis voor gesprekken, bijeenkomsten, cursussen en ik alleen maar kon huilen!
Dan nóg mag ik niet op een later tijdstip met mijn partner op gesprek komen?!

‘Of ik ook zo reageerde op brieven van de belastingdienst’, vroeg ze gelijk. Nee, natuurlijk niet.
De belastingdienst heeft mij nog nooit gedwongen om iets te doen, waartoe ik niet in staat was…
Volgens mij heeft hier iemand bijscholing nodig…
* Op de aanvulling van Erik op hun feedback vraag, dat de type-dame hem zelfs weigerde telefonisch te woord te staan, zoals de telefoniste door moest geven, kon ze nu alleen maar antwoorden; dat hij niet de uitkeringsgerechtigde was, dus dat ze hem niet te woord hoefde te staan.
Wij vonden deze opmerking zeer onbeschoft.

* En hoe naar wij ons voelden na de telefoontjes, ‘Tsja, dat was ons gevoel. Daar kon ze niks mee. En hoe wij nu reageerden dat liet ze liever bij ons…’
‘Ik geef alleen maar antwoord op de vraag die ons gesteld werd’, zei ik stoïcijns…
Erik zei nog dat ze misschien beter niet meer konden vragen hoe een gesprek ervaren was, als ze de antwoorden niet wilden horen en ze er toch niks mee gingen doen. (Love it!)

De gespreksdame verzekerde ons, dat dit zeker niet de bedoeling was.
Ik stond op. Ik was er klaar mee.
We wachten op het verslag van dit gesprek en dan zullen we zien, wat ze alsnog willen weten en hebben van ons.

En wie weet, heel misschien verandert er wat in het chronisch-zieken-in-de-bijstand-beleid. Ik hoop van harte, dat ik ooit in een uitkeringsvorm zonder ellende en verantwoording terecht mag komen, zoals de IVA. Dat gaat heel veel stress schelen en dat is heel goed voor mijn gezondheid!

En zoals ieder nadeel heeft ook deze afschuwelijke situatie weer een voordeel gehad:
het levert weer interessante blogs op!

* En Wat Ontzettend Triest dat iemand mij bewust als fraudeur bij de gemeente meldt.
Ik heb er ontzettend veel slapeloze nachten, pijn en vreselijke stress van.
Wat ben je een ontzettend verdrietig, eenzaam en verbitterd persoon, als je dit een ander aandoet.
Ik wens je alle liefde en heling van de wereld… *

* 3 blogs over dit onderwerp vond ik een beetje veel, vandaar deze lange blog…