En dat is best interessant, want op die momenten komen vaak de beste ideeën naar voren; zal ik dat muurtje turquoise maken (inmiddels gedaan😊), zal ik de bloembollen in de tuin poten (ook gedaan), zal ik de scheur in mijn jurk repareren, een rondje fietsen, lopen of op de scooter, een vriend of vriendin appen of bellen, een mandala tekenen, mijn huis opnieuw inrichten, een blog erover schrijven..?

Of gewoon ff niks.

Dat niksen, dat bewust even niks doen, in mijn verveling blijven zitten, terwijl de ideeën komen of niet, dat is een kunst. De kunst van het niks doen.
Heel veel mensen schijnen het niet te kunnen. Voelen zich er zelfs schuldig over. Dat is pas echt jammer. Want vanuit even niks doen, (en ‘even’ is heel relatief bij mij) en daar óók van kunnen genieten, kan zomaar iets moois ontstaan. En voor je gezondheid is het ook heel goed!

Maar… daar begreep ik TOEN  (ik nog een eigen bedrijf had) niks van.
Dat ontzettende strenge moeten voor mezelf. Niks doen is geen deugd.
Dat niks-doen op z’n tijd, daar was mijn-lief-van-toen wel ontzettend goed in. Hij had dat nodig om te kunnen opladen. Poeh en ik maar werken…

Terwijl het stomme was, dat ik in rust of tijdens een wandeling met mijn hond, of vriendinnenweekend, ook altijd de beste ideeën kreeg. En ik moest minstens één keer per dag ‘resetten’. Het liefst even liggen en mijn ogen sluiten. Alle prikkels van die dag konden dan in de juiste vakjes in mijn hoofd plaatsnemen. Dan kon ik weer verder.
Ik heb veel geleerd van mijn-lief-van-toen. Was ik niet zo ontzettend eigenwijs geweest, dan had ik het veel eerder kunnen leren en mezelf en anderen een hoop leed kunnen besparen…
Ik was er blijkbaar niet eerder aan toe.

Als ik bij Erik (mijn-lief-van-nu) ben, kan ik soms ook een tijdje voor me uit zitten staren. Verveel ik me nu? Voel ik me onrustig worden?
Een latrelatie is een interessante relatie. De paar dagen in de maand dat ik bij hem ben, voelt altijd als een mini-vakantie. In mijn eigen huis is er altijd genoeg te doen en te laten. (Ik ‘moet’ nog steeds de plinten afmaken, ik woon er deze zomer 5 jaar….) Als Erik bij mij is, heeft hij datzelfde gevoel van mini-vakantie.

Jarenlang als ik van vakantie terug kwam, moest ons huis eraan geloven. De muren hebben alle kleuren van de regenboog gehad. Heerlijk om weer wat te veranderen in huis. Mijn-lief-van-toen was daar heel gemakkelijk in. En de belofte van mij was altijd: vind je het niet mooi, dan schilder ik het gewoon weer over in een andere kleur. Onze dochter was niet altijd blij met mijn kleurkeuzes… (groen, blauw, roze, oranje, paars,…) Mijn huidige huis is veel rustiger van kleur. Mijn gemoedstoestand zie je blijkbaar terug in mijn kleurkeuzes…

De grap is dat ik in mijn eigen huis beter kan niksen dan bij Erik. Daar wil ik toch graag iets te doen hebben, heb ik gemerkt. Dus Eriks huis draagt inmiddels veel sporen van mij: Boeken, knutselspullen, potloden, laptop, sudoku- en puzzelboekje, spelkaarten,…

Als we straks weer meer buiten kunnen leven, is het ook weer anders. Zijn grote tuin heeft altijd zorg nodig en dat vind ik ook weer heerlijk. Het praktisch organiseren en ordenen heeft ook in zijn huis toegeslagen; de bakjes vind je ook hier terug! Hij blij – ik blij!

Erik en ik kunnen heel goed tegenover elkaar aan tafel zitten en ieder ons eigen ding doen. Als ik voor me uit zit te staren komt er altijd een moment dat hij me vragend aankijkt. Dan lachen we even naar elkaar en kiezen we ervoor om  verder te gaan met onze eigen activiteit of samen iets te gaan doen. En dat laatste kan ook een wandeling aan zee of middagdutje zijn, dus samen bewust ff niksen! Dat heeft Erik dan weer van mij geleerd en zo is de cirkel weer rond.

PS
Ik verveel me. Dat is echt heel lang geleden en dus een goed teken, omdat ik dus weer meer energie heb om wat te gaan doen! Vandaag realiseerde ik me opeens dat dit dus heel bijzonder is!

Wow! Hoera! Ik verveel me!