Buiten is het echt herfst. Vandaag is het grijs en regenachtig. Prima om binnen te blijven.
Ik hou van de herfst, omdat het ondanks het verval van de natuur, zulke prachtige beelden oplevert. De tegenstellingen zijn zo groot: het kan warm zijn en koud, droog en nat, grauw en kleurrijk. Dieren vertrekken of verstoppen zich en andere dieren komen tevoorschijn. Een spinnenweb, zo prachtig en zorgvuldig geweven en zo gevaarlijk als je er niet thuishoort.

Aan dat spinnenweb moest ik denken, toen ik vandaag een telefoontje van mijn klantmanager van de gemeente kreeg.

Iemand met hart voor zijn cliënten, tenminste wel voor mij. Al jarenlang behartigt hij mijn zaken voor wat betreft de Participatiewet. In al die jaren heb ik hem een aantal keren persoonlijk ontmoet, hebben we elkaar telefonisch gesproken en mailcontact gehad.
Hij weet wie ik ben en waartoe ik wel en niet in staat ben.
Hij wist dit trouwens eerder dan ik (waartoe ik niet meer in staat was).
Hij bewaakte mijn grenzen en gezondheid beter, dan dat ik dat kon.
Tot nu toe de enige persoon bij de gemeente, die ik vertrouw.
Of ‘ze’ (de ambtenaren bij de gemeente Veenendaal) moeten ‘good cop, bad cop’ spelen. Dan doen ‘ze’ dat verdraaid goed.

Een aantal maanden geleden heb ik mijn klantmanager een kopie van mijn vrijwilligersovereenkomst voor het komende seizoen gestuurd. Het is betaald vrijwilligerswerk (ik heb mazzel!!) en vorig seizoen heb ik hetzelfde werk gedaan.
(Muziek uitzoeken, liedteksten schrijven en aanleren aan 2 musicalgroepen tussen de 8-17 jaar en de musicals uittypen.) Mijn creatieve drama collega schrijft namelijk alle scripts zelf en hoewel ze een prachtig handschrift heeft, is een getypte versie voor de leerlingen gemakkelijker te lezen.

Ik werd door haar benaderd begin dit jaar (2024), omdat ze een ‘zangdocent’ zochten voor de musicalgroepen vanwaar zij één van de dramadocenten is.
Voor mijn burn-out in 2014 hadden wij al vele jaren samengewerkt. Ook toen zocht ik muziek uit, schreef ik voor onze musical liedteksten en leerde ik de liedjes aan. Ze wist dus wat ik kon. De afgelopen jaren hadden ze niemand kunnen vinden, die kon wat ik altijd gedaan had. Sowieso een zangdocent vinden voor de musicalgroepen was moeilijk tot niet mogelijk gebleken.

Maar ze weet ook van mijn chronische ziekte. En hoe onvoorspelbaar mijn gezondheid en daardoor mijn aanwezigheid bij de musicallessen kan zijn. Daarom hebben we duidelijke afspraken gemaakt:
– Ik sta altijd samen met een collega op de groep
– Ik kan altijd op het laatste moment afzeggen
– Of zelfs tijdens de lessen aangeven, dat ik moet stoppen en naar huis moet gaan
– Alles gaat op mijn tempo
Muziek uitzoeken, liedteksten schrijven en musicals uittypen kan natuurlijk gewoon thuis, wanneer ik daartoe in staat ben.
Vorig seizoen verliepen onze afspraken prima en hadden we, als vanouds, weer een fijne samenwerking met veel plezier onderling en met de leerlingen.
Heel erg fijn voor mij om er weer een beetje ‘bij te horen’. Ken je dat gevoel?

Vorig seizoen kreeg ik van de gemeente-afdeling ‘werk & inkomen’ een mail terug:
‘Wij hebben uw vrijwilligersverklaring ontvangen.’ Dat was het. Dus no worries.
Maar, dit seizoen ging de nieuwe vrijwilligersverklaring ineens voor problemen zorgen!
Ik kreeg een mail, dat de afdeling ‘interne controle’ nogal wat vragen had, wat ik best gek vond, want de verklaring was precies hetzelfde als de vorige keer!

Maar vooral deze vraag deed mijn haren te berge rijzen!
– Is de volledige ontheffing van arbeids- en re-integratie art. 4 WIA juist / terecht als iemand met zo’n ontheffing, vrijwilligerswerkzaamheden verricht en daar een maximale vergoeding voor ontvangt?

Daar gaan we weer!!
Zie je wel! Ga ik weer een ‘werk’-poging wagen, geeft dat direct problemen! Is het terecht, dat ik volledige ontheffing van arbeidsverplichting heb gekregen, want blijkbaar kan ik weer van alles! Zucht.
Als ik het verslag van de keuringsarts over mijzelf weer doorlees, dan is het toch bijzonder dat wat ik in de afgelopen tien jaar niet voor elkaar gekregen heb (namelijk een baan vinden en behouden!), dat zomaar ineens NU wel zou kunnen? Alsof een chronisch vastgestelde ziekte zomaar ineens over kan gaan! I wish!! Ik word hier zo cynisch van, merk ik!

Toen ik het verslag van de keuringsarts destijds via de mail ontving, was er een vriendelijk schrijven bij van mijn klantmanager, dat ‘Ik vrijstelling heb van arbeidsverplichting tot aan mijn AOW’ en er ‘Vanuit de gemeente niks meer van je verwacht en gevraagd wordt, tenzij je dat zelf zou willen. Als je weer wil starten met vrijwilligerswerk mag je dat doen. Maar het is aan jouzelf, wat je zou willen en kunnen.’

Er was verder nog een waslijst met andere vragen, die ik allemaal per omgaande weer beantwoord heb.
Ook heb ik een zin van de belastingdienst erbij gevoegd; deze zin is in mijn situatie van toepassing:
‘U hebt niet afgesproken, dat u voor uw inzet een vergoeding per uur ontvangt.
U ontvangt een vergoeding die zo laag is dat deze niet in verhouding staat, tot de omvang en het tijdsbeslag van het werk’
(Want voor degenen die betaald vrijwilligerswerk doen, geldt meestal een vergoeding van € 5,50 per uur, met een max. van € 2.100,- per jaar. Dat max. geldt voor mij ook.)

Verder vroeg ik mijn klantmanager iedereen, die met mijn uitzonderlijke situatie te maken heeft, naar mijn blog te verwijzen. Zodat ze kunnen lezen hoe ingewikkeld een leven van een chronisch zieke kan zijn.

Begin september kreeg ik de eerste vragenmail over mijn vrijwilligerswerk; het is nu acht weken verder en vandaag kwam het ‘verlossende’ telefoontje. Maar niet heus.
– Ik hoef gelukkig nu niet al mijn uren bij te houden. (Daar kreeg ik al stress van, want stel je voor dat ik iets vergeet, of verkeerd invul, of… Ik weet het… ik kan echt niks hebben…)-

Doordat mijn situatie weer uitzonderlijk is (Ik krijg het altijd weer voor elkaar! 😊), heb ik ‘de boel’ weer goed in beweging gekregen in het gemeentehuis.
En ‘de boel’ is in dit geval: mijn klantmanager, afdeling werk & inkomen en de afdeling controle. En misschien nog wel meer, waar ik dan weer niks van weet.
Maar, omdat deze situatie nog niet eerder is voorgekomen, kunnen ze nergens regels vinden die op mij van toepassing zijn.
Ik hou me netjes aan de bestaande regels, maar die bestaande regels vinden zij dan weer niet voor mij van toepassing. Dus…

JE ZOU OOK GEWOON EENS BLIJ VOOR IEMAND KUNNEN ZIJN, HEH!

Als er ooit een wijziging in hun beleid / wetgeving hiervoor komt, zullen zij mij op tijd hierover informeren! (Begrijp je, dat ik hier de kriebels al van krijg?)

Het zwaard van Damocles blijft toch boven mijn hoofd hangen voor mijn gevoel. Want ‘ze’ vonden nu ook dat ik toch binnen vijf jaar weer een herkeuring moest hebben. Of dat gaat gebeuren, zal de tijd weer leren. Daar gaat mijn innerlijke rust weer…
Gelukkig kan ik nog schrijven!

Ik kreeg het beeld van een gemeenteambtenaar, die als een dikke spin zit te wachten in zijn/haar eigen gesponnen web van langdradige woorden en regels, waar geen begin en einde aan lijkt te zijn.
Alles lijkt keurig gestructureerd te zijn, totdat je als buitenstaander per ongeluk in het web terecht komt. Zie er dan maar weer eens uit te komen, vóórdat je opgegeten bent.

Ik denk dat ik deze blog maar eens doorstuur naar de desbetreffende ambtenaren…
Een beetje porren in hun web kan geen kwaad… hoewel…

N.B. Ik wens ‘ze’ een jaar chronisch ziek in de bijstand toe.
Hopelijk zijn ‘ze’ daarna goede ambtenaren / hulpverleners, met het hart op de juiste plaats, die regels toepassen zoals ze ooit bedoeld waren: de Participatiewet is een tijdelijk vangnet waar chronisch zieke mensen, die geen baan kunnen krijgen / volhouden / behouden niet in thuis horen.
Zij horen een andere uitkering zoals bijvoorbeeld de IVA te krijgen.
Concept Nederland, maakt zich hier hard voor! Mijn dank o.a. aan Francesca!