Salami, met of zonder mate?

Ik kan me de tijd nog goed herinneren dat ik in de keuken stond af te wassen (inderdaad geen afwasmachine!) en op de klok keek. Ik zou dit in tien minuten klaar moeten kunnen hebben. Voor alle huishoudelijke- en werktaken gaf ik mezelf een tijd, waarin ik de klus geklaard moest hebben. Voor privé momenten idem. Alles ging op de klok. Ik was overgeorganiseerd. Dat moest van mezelf, want ik was een alleen-gaande-moeder en ZZP-er. Ik had mijn eigen huishouden te organiseren, onze hond Famke had haar uitlaatmomenten en aandacht nodig en natuurlijk wilde ik mijn dochter en de mensen om me heen ook graag kwaliteit-tijd geven.

Alle ballen hoog houden met een miserabele gezondheid was een uitdaging. Maar je weet inmiddels dat ik van uitdagingen hou. Dus hé, ik was gelukkig! Echt!

Ik merkte wel, dat het steeds moeilijker werd om alles gedaan te krijgen. Want als ik ergens aan begon MOEST HET AF! Als het om werkklussen ging, zat ik vaak in een flow en kon ik uren aaneen werken. Mij niet storen graag. Als de flow voorbij was, lag ik ingestort op de bank…

Voor wie zich afvraagt hoe ik dat deed met mijn kind? Wij (vader van kind en ik) hadden co-ouderschap. Week op, week af, zogezegd. Dit was de wens van ons kind. En dat bleek voor ons prima te werken.

(En natuurlijk was dat voor een kind nog steeds niet echt ideaal. Na een aantal jaren was ze dat heen-en-weer zat en koos ze ervoor om in één huis te gaan wonen. Dat van mij was groter, dus het werd mijn huis.)

In die tijd (en nu nog steeds trouwens) wilde ik niets liever dan gezond zijn en bakken energie hebben. Dus las ik alles wat los en vast zat over zelfhulpboeken. Een boek die ik als tip van de reumatoloog kreeg en de volgende dag direct cadeau kreeg van mijn vriendin Kitty was: De pijn de baas, van dr. Frits Winter. Wat ik tot op de dag van vandaag onthouden heb, is de salami-techniek: als je een salami-worst in één keer opeet, word je kotsmisselijk. Maar als je af en toe een plakje eet, blijft het lekker én gaat de worst ook op!

Vertaling naar de praktijk: je hele huis stofzuigen in één keer, lukte mij niet vanwege gezondheidsklachten. Maar als je elke keer één kamer doet, dan is je huis uiteindelijk ook schoon! Poeh! Dat was een eyeopener voor mij zeg! Iets in stukjes doen! Iets niet in één keer afmaken! Nou dat zat echt niet in mijn systeem! Maar…. Dat patroon heb ik wel veranderd! En tot op de dag van vandaag pas ik dit toe.

Zoals gisteren nog. Mijn tuin moest nodig opgeruimd en gesnoeid worden. Het was prachtig weer! Mijn buitenbed ligt er het hele jaar, dus daar maak ik ook het hele jaar door gebruik van. Van middagdutjes tot af en toe een nachtje buiten slapen! In de ochtend had ik met een vriendin gewandeld. Toen ik thuis kwam had ik honger. (Ja ik heb écht honger! Iets met omgekeerde suiker) Dus eerst eten en toen lekker in het zonnetje op m’n bedje buiten. Heerlijk geslapen (geen idee hoe lang, ik leef volgens míjn tijd…) Vervolgens de kliko omgereden naar mijn tuin en begonnen met snoeien. Na een klein poosje werken, weer gaan liggen en naar de vogeltjes gekeken. Uiteindelijk ben ik de hele middag bezig geweest in de tuin. Elke keer een stukje gedaan en daarna weer gaan liggen. Ook in slaap vallen hoort daar weer bij!

Wat ik trouwens een geweldige uitvinding vind zijn de podcasts! Die helpen ook om mijn suffe brein wat wakkerder te krijgen! Mijn 2 favorieten zijn ‘Tussen dertig en doodgaan’ en  ‘De Saar-podcast, 50+ maar nog lang niet dood’. Misschien vind jij ze ook wel leuk! En mocht je een tip voor mij hebben dan hoor ik het graag! Toen mijn lief mij aan het einde van de middag belde, was ik blij, moe en voldaan! Mijn tuin lag er weer picobello bij! De meeste blaadjes niet ín de kliko, maar juist onder de struiken voor de egels, egelpoep opgeruimd, alle schilletjes van de zaadjes voor de vogels netjes opgeveegd en in de container, takken gesnoeid, onkruid zo ongeveer weg, oftewel: de tuin weer een lust voor het oog! 

Oké en wat ook echt helpt is mijn WMO-engel Ingrid, inmiddels al bijna 5 jaar de reddende engel in mijn huishouden. Toen ik eindelijk bij het WMO aan de bel trok, omdat ik zoveel pijn had en het huishouden problemen gaf, kreeg ik een dame aan de lijn. Ik zette me schrap, omdat ik alleen maar gehoord had hoe ingewikkeld en moeilijk het ging om überhaupt hulp te krijgen. Maar na een goed gesprek zei deze vriendelijke dame, dat ik zelf een organisatie mocht uitkiezen, die bij me paste en daar contact mee kon opnemen. Ook dat gesprek verliep heel prettig en ik kreeg de toezegging voor hulp in de huishouding. Dat werd Ingrid!

Bijna ieder jaar word ik gebeld hoe het met me gaat en of de uren nog voldoende of teveel zijn.

Na diagnoses van ‘Dupuytren’ in mijn handen, een traject van ‘Carpaletunnelsyndroom’ aan beide polsen en uiteindelijk definitieve ‘Spierdystrofie (CRPS)‘ in mijn handen na een simpele ‘Triggerfinger‘ operatie (met daarbij bijna een jaar revalideren in Klimmendaal), mocht Ingrid nog méér tijd aan mijn huis en alles daarom heen besteden. Over ‘geluk bij een ongeluk’ gesproken!

Vandaag is mijn huis schoon, de vaatwasser draait, ik heb net (geen stukje salami, maar wel) een dikke pannenkoek van poffertjesmeel gebakken met appel en rozijnen (daar had ik nl. vannacht al zin in, maar toen was ik te lui om op te staan) en terwijl ik deze blog schrijf, kijk ik naar mijn prachtige tuin. Hoe blij kan een mensch wezen!

En als extra bonus: Mijn lief Erik maakt altijd de foto’s voor mijn blogs. (Of hij bewerkt een bestaande afbeelding.) Deze keer heeft hij 11 dieren in de foto verwerkt! Vind jij ze allemaal? Laat het me vooral weten! Ik zag er zelfs één die er niet was! Hahaha!