Kerstperikelen

Kerst. Geweldig, verschrikkelijk, of ergens tussenin.

Tijdens onze wintercircusjaren hielden we (Gaby, Willeke, Isabella) ons niet zo bezig met de kerst. Natuurlijk versierden dochter Isabella en ik onze caravan met wat lichtjes en leuke dingen die we op tournee ergens ‘scoorden’ en probeerde ik mijn engeltjes-verzameling ieder jaar uit te breiden.

De kerstvakantie was een megadrukke tijd. We speelden namelijk élke dag twee of drie voorstellingen. In de pauze van de laatste voorstelling vertrokken wij als gezin direct naar de volgende plaats. Daar waren wij ‘kwartiermakers’; is de parkeerplaats waar alle transporten moeten komen te staan vrij? Zo niet welke acties moeten we ondernemen zodat dat wel gaat gebeuren? Stroom en water aanleggen, eventueel zout strooien als het spekglad is; en zodra we stroom hadden: kachel aan! Vervolgens wat eten, kind in bed stoppen en wachten totdat alle andere transporten arriveren.
Nadat alles en iedereen weer op hun plaats stonden, konden wij ook gaan slapen en de volgende dag werd het decor in het nieuwe theater opgebouwd en kon het hele circus weer van voor af aan beginnen. Tijdens de échte kerstdagen, kwam het publiek in prachtige kleding naar het kerstig versierde theater. Ook was er voor ons artiesten vaak iets van een stamppottenbuffet. Heerlijk om zelf niet te hoeven koken! Want ergens tussen de voorstellingen door boodschappen doen en eten koken was en is nooit mijn hobby geweest.

Toen de circusjaren achter ons lagen én vlak daarna onze liefdesrelatie voorbij was, had ik geen idee wat ik met kerst ‘moest doen’. Wat een hoop gedoe vond ik het vooral.
Ook als gescheiden ouders, moesten we een nieuwe modus zien te vinden om met elkaar om te gaan en met co-ouderschap. Dochter Isabella had gekozen voor ‘week op – week af’, dus de ene week bij de ene ouder en de andere week bij de andere.

Ik weet nog uit de tijd dat ik juf op de basisschool was, dat ik het zo schrijnend vond als kinderen van gescheiden ouders regelmatig in ‘de problemen zaten’; een sporttas die nog bij papa lag en dus niet op school, waar het nu hoorde te zijn. Een kind die het koud had, want het weer was omgeslagen en de jas lag nog bij mama en het kind was nu bij papa. Grote tassen die heen en weer gesleept werden naar school, want uit school ging het kind naar de andere ouder. Afspraken die niet nagekomen waren, haat en nijd over en weer. En het kind zat er tussenin en was de dupe.
Wát de redenen van de scheiding ook waren geweest, deze situaties hadden diepe indruk op mij gemaakt. Wat er dus ook voor zorgde dat wij, als gescheiden ouders, ons bewust waren dat wij invloed hadden op het verloop van onze scheiding. En hoe we het, ondanks alles, ‘niet leuker maar wel gemakkelijker’ konden maken voor onze dochter.

Dat betekende heel praktisch: sportkleding dubbel en dus ook op beide adressen aanwezig en in beide huizen voldoende kleding en schoenen, zodat dat niet per se heen en weer hoefde.
Ons kind hoefde zelf nooit zware tassen naar school te slepen. De beste wisseldag bleek, na wat uitprobeersels, de vrijdag te zijn. Kind ging uit school op de fiets naar het andere huis, ouder zorgde ervoor dat de tassen met wat dan ook én schoolspullen daar op tijd arriveerden. Zo hadden we een ‘warme overdracht’ en kon je als ouder rustig met je kind het weekend beginnen.

Natuurlijk heeft het ons als ouders best een tijd gekost om op een ‘normale’ manier weer met elkaar om te gaan, je gaat tenslotte niet voor niets uit elkaar. Maar als je je kind hoort zeggen dat haar ouders beste vrienden zijn, dan weet je dat we dat op een goede manier hebben gedaan. En ze heeft gelijk. Het is zo fijn om als goede vrienden met elkaar om te kunnen gaan. We hebben tenslotte ook heel veel mooie en prachtige jaren met elkaar gehad!

Maar wat kerst betreft…
Ik vond het eigenlijk wel fijn om er niks aan te doen. Maar kindlief dacht daar heel anders over. Er moest een kerstboom komen, versiering, lichtjes en nog wat andere decoratieve zut en zooi. Ik wilde als moeder hierin geen ‘nee’, zeggen, want mijn kind vond alles om kerst heen geweldig!!
Ook op familiebezoek, naar wie, wanneer en waar… Wat een planning en geregel, ik was het echt niet meer gewend! Maar eerlijk is eerlijk, ook hier weer nieuwe, mooie en waardevolle herinneringen. De foto’s zijn er gelukkig nog. ‘Toen was geluk nog heel gewoon’, zeg maar…

Toen (familie)geluk niet meer zo gewoon was geworden, was ik wederom de kluts kwijt. Gelukkig was mijn ‘kerstkind’ ook een goede vragensteller toen ik last kreeg van kerst-stress. ‘Wat zou je dan willen? En met wie? Op zich gemakkelijke vragen, maar hierop antwoorden vond ik lastig.
Aangezien ik van ontzettend lekker eten hou, maar niet heel graag eten kook / maak en zeker niet voor anderen, viel gezamenlijk eten met wie dan ook, af. (Dacht ik…) Daarentegen hou ik wel van bakken, vooral koek en taart, dus als iemand hier brownies of zo wilde komen eten, was dat helemaal prima! Iets lekkers uit de winkel meenemen, was ook een prima optie. Of een Amerikaanse fuif idee: iedereen neemt wat eetbaars mee, helemaal perfect! Ik hou ook van spelletjes doen…

Dan de hamvraag: met WIE?
Aangezien ik (uiteraard) alleen lieve, leuke en fijne mensen om me heen wil hebben, kon ik uit een mooi lijstje kiezen. Dat werd het begin van een prachtige nieuwe, leuke en fijne kersttraditie: al een aantal jaren vieren we als (gescheiden) ouders van onze dochter samen weer kerst! Ik kwam ‘weer terug’ in de liefdevolle familie van Gaby, die inmiddels al jaren een toffe vriendin had. Ik realiseer me dat dit verhaal als een ‘ideale sprookjes-kerst-familie’ klinkt. En eerlijk gezegd voelt dat ook zo. Ik ben ontzettend blij en dankbaar dat we dit kunnen doen. En we hebben voor de ‘Amerikaanse fuif-optie’ gekozen. Zelfgemaakt of zelf gekocht, alles goed.
Inmiddels is de familie uitgebreid met de vriend van Isabella en toen ik twee jaar geleden tegen de vriendin van mijn ‘ex’ vertelde dat ik een leuke man had ontmoet, zei zij spontaan: ‘Dan neem je hem toch mee? Hoe meer zielen hoe meer vreugd!’ En zo geschiedde!

Inmiddels is op kerstavond ook weer een gezellig etentje (en wie weet is dit ook een traditie aan het worden) met broer en schoonzus van Erik!
Wel zorgen we ervoor dat niet alle kerstdagen gevuld worden met tradities. Altijd ruimte voor niks! (lees slapen, bijkomen)

Dus met dank aan mijn dochter in beginsel: ik kan me tegenwoordig ook op de kerstdagen verheugen!
En sinds zij op zichzelf woont, hoeft ze niet meer tot NA Sinterklaas te wachten tot ze de kerstboom op mag zetten!

Mijn oud en nieuw ziet er daarentegen héél anders uit! Tot de volgende blog!