Hoezo de NAAM ‘Willy’-blog?

Ja, das een goeie vraag! In deze blog geef ik eindelijk antwoord op deze regelmatig gestelde vraag!

Welke naam geef je aan je blog? Welke voorwaarden zitten daaraan? Het liefst kort, moet lekker bekken, gemakkelijk te onthouden zijn, nog niet bestaand en herkenbaar.
Er kwamen heel wat namen voorbij: Welles-Nietes, Onzichtbaar ziek, Willeke, Willeke Wauzz (mijn voormalige bedrijfsnaam), Keuzes maken, Chronisch ziek en bijstandsellende, …

Je mag weten dat ik tegen mezelf praat. Hardop. Iedereen zou het kunnen horen. Ik zeg bijvoorbeeld: ‘Gaat lekker Willy!’, voornamelijk als ik struikel of weer iets laat vallen. Of ‘Goed bezig Willy!’, dat kan dan positief én negatief zijn. Maar altijd liefdevol. Altijd zoals ik mijn kind zou toespreken. Als mijn kind tenminste niet té ver over mijn grenzen was gegaan.

Bijvoorbeeld toen ze op de middelbare school de klas was uitgestuurd, omdat ze voor een ander kind was opgekomen. De hele klas was aan het praten en zij was de enige die de klas moest verlaten.
Volledig overstuur en zwaar verontwaardigd kwam ze thuis. Overstuur omdat ze voor de allereerste keer de klas uitgestuurd was en verontwaardigd omdat de situatie in de klas zo ontzettend oneerlijk was geweest. We bespraken de ingewikkelde situatie die had plaatsgevonden en ik was trots op mijn kind, omdat ze voor dat andere kind was opgekomen.
Ik zei toen: ‘Bel, we bakken nú een appeltaart om te vieren dat je voor de eerste keer de klas uit bent gestuurd!’ Toen haar leraar de volgende dag aan haar vroeg hoe haar ouders gereageerd hadden op het feit dat ze de klas uit was gestuurd, zei ze met een stalen gezicht, dat we het gevierd hadden met appeltaart! Het gezicht van deze man was goud waard! Toen ze Cum Laude was geslaagd, bood ze deze leraar alsnog een stuk zelfgebakken appeltaart aan. Hij kon dit zeer waarderen!

Toen ik jong was, zeg een jaar of tien, wilde ik geen Willeke genoemd worden, maar Wil. Mijn ouders gingen daarin mee. Ik heb zelfs nog een armbandje gekregen waar ‘Wil’ ingegraveerd stond. Deze fase is voorbijgegaan. Op de lagere school en de opleidingen daarna werd ik ook regelmatig ‘Willy’ genoemd. Er zijn nog maar een paar mensen die mij heden ten dage zo noemen. Het klinkt heel liefdevol en vriendelijk, vind ik.

Toen ik nog op de flat woonde vierde ik eens oud en nieuw met mijn twee dierbare vrienden. We proosten op de 3 W’s: Willem, Willie en Willeke. Ik was toen niet dé Willie! Wat hebben wij vreselijk moeten lachen om de naamsverwarring die soms ontstond! Riep iemand: ’Wil!’, dan kon je 3x ‘Ja!’ horen.

Inmiddels is dit al blog nr. 21 en ben ik nog steeds blij met de naam.😊
Ook ben ik ontzettend blij met mijn co-producent Erik. IK hou ontzettend van schrijven en dat gaat meestal zonder moeite. Een foto-idee voor de blog, plopt ook vaak vanzelf op in mijn hoofd. Alleen moet je mij niks over techniek vragen. En veel van wat op de computer kán, snap ik helemaal niks en dat vind ik prima!

Maar…. Mijn technische én creatieve vriend, ‘vertaalt’ alles naar de praktijk! Zo creëerde hij een prachtige website met mijn verhalen, een geweldige lay-out op de socials, leest hij mee en haalt hij de fouten eruit, geeft ideeën om soms een zin anders te formuleren of weg te laten en zet alles klaar voor publicatie.
Een opmerking die vaak door de lucht vliegt bij ons: ‘Ik voel weer een blog aankomen!’ Er gebeurt zoveel wat waard is om over te schrijven!
En wat ik ontzettend tof vind, is dat hij het foto-idee-in-mijn-hoofd, omzet naar dé foto die ik bij mijn blog wil hebben. Wij rijden, lopen en speuren heel wat af om het perfecte plaatje te vinden en te schieten. Opmerkingen als: ‘Opschieten Willeke, dit is het perfecte licht, of even wachten… de zon komt bijna’, komen dan voorbij! Nadat de foto’s genomen zijn, volgt de post-production. Ook hier vraagt hij steeds weer of dít is, wat ik voor ogen heb.

Op al mijn technische vragen, zoekt hij het antwoord, als hij het tenminste al niet wéét.
‘A I’ (kunstmatige intelligentie / Artificial Intelligence) is een hele wereld op zich. Nog zoveel te ontdekken (voor hem dan hè! Mij niet bellen!) En het allerleukste is dat hij net zoveel plezier heeft in deze blogs tot stand brengen als ik! Hoe waardevol is het om zo iemand naast je te hebben.
Dank je wel Erik!

En waar ik ook ontzettend blij van word, is weer iets ‘nieuws’ creëren.
Ik kwam er pas achter, dat het niet echt uitmaakt wát ik creëer, maar dát ik creëer!
Het is inmiddels een lijstje om trots op te zijn:
Kleding & kostuums (ver)maken, liedteksten & raps schrijven en aanleren aan leerlingen , decor(stukken) bedenken en maken, dramalessen & voorstellingen schrijven en uitvoeren, mensen regisseren in de leeftijd van 4 t/m 80 jaar, zowel individueel als in groepen. Verder choreografieën bedenken en aan anderen aanleren, zelf acteren & zingen, mijn huis & tuin stylen en mooi maken en dus als recente creatie: mijn waargebeurde verhalen schrijven en de ‘wereld’ in slingeren.
Zelfs als ik weet dat mensen denken: ‘Dat dóe je toch niet??’
Dus wel…

Maar goed, terugkerend op DE NAAM van mijn blog. ‘Willyblog’ voldoet aan de meeste voorwaarden die bovenaan genoemd zijn. En het allerbelangrijkste? Ik word er blij van!