Vasthouden aan wat je niet meer nodig hebt

En dat hebben mijn vrienden geweten toen ze mij hielpen verhuizen. (7x!) Hoeveel spullen kan een 2-persoonshuishouden hebben? Nou… veel te veel zullen zij zeggen. En ik moet dat beamen. Ik schaamde me werkelijk dat een bus met aanhanger niet genoeg was om mijn spullen (en van dochterlief) te vervoeren. En eerlijk is eerlijk, dochters ‘inboedel’ was te verwaarlozen vergeleken met die van mij.

Ik ben geboren in Leeuwarden, daarna zijn we nog een paar keer verhuisd door het werk van mijn vader: naar Spijkenisse, Ede en Veenendaal. Toen ik ging studeren, verhuisde ik terug naar een studentenkamer in Ede en toen ik ging samenwonen, vertrok ik weer naar Veenendaal.
In Veenendaal ben ik zelf 7x verhuisd. Het voordeel van verhuizen is wel, dat je weer eens kritisch door je spullen gaat. Iedere verhuizing ging er genoeg weg. En daarna kwam er weer meer bij.

Dat kwam ook, omdat ik super creatief was (ben) en van ‘niets’, iets kon maken. Bijna alles was bruikbaar en te recyclen. In mijn vak als dramadocent, producent, regisseur en actrice kwam dat altijd wel weer van pas. Wij maakten meestal onze eigen decors, kleding en rekwisieten. En dan kun je ook van alles gebruiken om heel creatief en origineel te zijn.

Maar toen ik in 2014  een burn-out kreeg, werden veel van die spullen overbodig. Ook alle voorstellingen, lessen en liedjes die ik geschreven had, stonden in vele mappen keurig op de planken. Zo ontzettend veel waardevol materiaal, wat nu toch ‘nutteloos’ was geworden.
En mij deed het denken aan een tijd dat ik zo productief was geweest. Dat werd een pijnlijk aangezicht en dus tijd om het weg te doen. Gelukkig kon ik met het meeste een vriend/collega heel blij maken. Dozen vol aan creativiteit verdwenen uit mijn huis. En dat was goed. Ook een grote kast vol stoffen kreeg een andere bestemming. Hetzelfde gold voor mijn kostuums en mega schoenenverzameling. (Hoewel schoenen altijd nog mijn zwakke plek zijn 😊)

Toen ik als zzp-er (zelfstandige zonder personeel) bijna een jaar ziek was en mijn gespaarde reserves bijna op waren, bleek wel dat ik voorlopig niet beter zou worden. Ik kwam in aanmerking voor een bijstandsuitkering. En hoewel ik blij ben dat het bestaat, vond ik het verschrikkelijk.
Er was mij altijd geleerd dat ik voor mijn eigen inkomen moest zorgen en daar was ik het ook mee eens. Onafhankelijkheid had ik (en heb ik nog steeds) hoog in het vaandel staan.
‘Het leven is wat je gebeurd, terwijl je andere plannen maakt…,’ volgens Acda & De Munnik.

Gevolg was wel, dat ik niks meer weg deed. Want stel je voor dat ik het later toch nodig had! En ik had geen geld meer om iets anders/nieuws te kopen. Oppotten was het gevolg.
Als op een weggeefhoek iets stond wat ik wel kon ‘gebruiken’, dan lootte ik daarop altijd mee. Ook wat eten betreft. Mijn voorraadkast stond vol met pakken (meel, rijst en pasta vooral) en potjes eten. Want stel je voor dat…

Als je basisveiligheid is weggevallen dan kan dit vasthouden aan spullen een logisch gevolg zijn.
Geldzorgen hebben is heel heftig voor je mentale gezondheid. En door die stress daarover had het voor mij gelijk fysieke gevolgen. Stress geeft, door de fibromyalgie, direct vreselijke (reumatische) pijnen in mijn hele lijf, die er weer voor zorgen dat ik niet meer kan functioneren.
Een negatieve vicieuze cirkel die zeer moeilijk te doorbreken is, kan ik je vertellen.

Als je ook de zorg hebt voor je huisdieren (die ik natuurlijk al had voordat ik ziek werd), dan is dat een extra zorgenpost erbij. Twee katten hebben wel het één en ander nodig. En dan mag je heel hard ‘bidden’ dat ze niet ziek worden. Want dierenartskosten en medicatie betekent zelf geen eten hebben of je huur niet meer kunnen betalen. Sparen van een bijstandsuitkering is hooguit een paar tientjes per jaar, als er verder niks tegenzit.
Mijn dieren wegdoen is nooit een optie geweest voor mij en vele anderen die in dezelfde situatie verkeren. Mensen die zelf huisdieren hebben, begrijpen dat een dier je zoveel vreugde en plezier geeft. Hoe goed is het knuffelen met je huisdier voor je!

En wat dacht je van de zorg voor je kind. Hoe verschrikkelijk is het dat je kind de gevolgen voelt van te weinig geld hebben? Helaas is armoede ook in Nederland.
(En heeft mijn kind mazzel gehad met haar vader.)

Na 10 jaar leven als minima, weet ik inmiddels echt wel hoe het is. Als je dan ook nog chronisch ziek bent en weet dat je nooit meer uit de bijstand komt, dan is dat niet tof.

Vorige week kwam ik op Facebook de groep ‘ONTSPULLEN’ tegen. Ook werden hier een aantal podcasts genoemd, waaronder de Less is much more Podcast, die behulpzaam zouden kunnen zijn. En dat resoneerde bij mij. Ik ben diezelfde dag nog gestart met mijn kledingrek, na de opmerking: ‘Elke dag je lievelingskleren aan!’
De grap is inderdaad, dat er zoveel (oude) kleding hing, die ik bijna niet meer droeg en die ik niet meer paste. Vuilniszakken vol naar de kledingcontainer.
Vervolgens de keuken door. Alle pannen met 2 handvatten gebruikte ik nooit meer, omdat ik dat toch niet meer vast kon houden. Wat gebruik ik in de praktijk en wat niet meer? ‘Waar word je blij van?, vraagt Marie Kondo, de opruimgoeroe.
Ik heb kastruimte over! Ook de trapkast kreeg een mega opruimbeurt. Alles op de weggeefhoek gezet en veel mensen blij gemaakt. Wat een fijn gevoel geeft dat!

En wat zegt het over mijn basisveiligheid dat ik eindelijk kan ONTSPULLEN?
Ik voel dat ik niks meer tekort kom. Dat er (vanuit het universum) altijd voor mij gezorgd wordt en dat ik mag vertrouwen dat het altijd goed komt.
Uiteraard helpt het ook dat ik weet dat er mensen om mij heen staan.

Ik ga verder met ontspullen. Mijn huis van beneden naar boven ontdoen van alles wat ik niet meer nodig heb. Ook de schuur mag eraan geloven. Heerlijk.
Letterlijk en figuurlijk ruimte in en om mij heen. En dat geeft weer inspiratie om creatief te zijn, wat reuze fijn is, want ik ben weer gevraagd om toneelstukken te schrijven. EN voor twee musicalgroepen liedjes te schrijven en aan te leren… Heerlijk! Weer een nieuwe levensfase is aangebroken. Ik ben blij!