Werken met de wekker

Mijn leven is verdeeld in bepaalde fases. En de duidelijkste voor mij is: vóór mijn burn-out en na mijn burn-out. Vóór april 2014 bestond mijn leven uit een zeer actief leven van werken (loondienst/zzp-er) en privé:  moeder -, partner -, vriendin -, dochter – en zus zijn. Ik denk ook in die volgorde van prioriteit toen.
Inclusief op adrenaline leven, goed kunnen presteren, vrolijk, energiek, creatief en bruisend zijn.
En op dezelfde dag ook moe, stil, in mezelf gekeerd, volledig uitgeput en/of knock-out van de pijn zijn.

Na april 2014 lag ik het eerste halfjaar vooral. Uitgeput, tot weinig meer in staat. Daarna voorzichtig aan de arm van mijn dochter een rondje buiten lopen. Veel weet ik niet meer van deze periode. Mijn  liefde van toen, leerde mij over spiritualiteit en behoeftes. De verbinding tussen hoofd en hart begon op gang te komen. Tijdens deze periode leerde ik ook dat geen stress heel goed voor mijn lijf was. Na ruim 20 jaar werd ik pijnvrij! Ik kon het bijna niet geloven. Hoe bijzonder was dat! ‘Niks doen’, bleek heel goed voor mij te zijn! (pijn-technisch gezien dan hè!)

Heel langzaamaan begon ik te herstellen. En elke keer als het een beetje ging dacht ik: Yes! Nu is de burn-out voorbij. Ik kan weer!

‘Je moet leren doseren. Als je een beetje energie hebt, dan ga je er weer voor 100% tegenaan. Je moet een balans leren vinden tussen inspanning en ontspanning.’ Aldus de therapeuten van Altrecht.

Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Sowieso was ik allergisch voor als anderen zeiden dat ik iets ‘moest’.

In 2015 kon ik eindelijk bij Altrecht (psychosomatiek) terecht. Mijn therapeuten probeerden mij te helpen om leren om te gaan met chronisch ziek zijn. 10 Weken lang ging ik daar iedere woensdag heen voor individuele – en groepstherapie. Tenminste, dat was de bedoeling. Na ongeveer 5 weken gooide mijn depressie roet in het eten, ik was daar niet meer welkom.

Voordat ik bovenstaande te horen kreeg, over het leren doseren, had ik een innerlijke onrust en deed ik alles op de klok. Daar bedoel ik vooral de huishoudelijke klussen, boodschappen doen en sociale contacten mee. Ik kreeg van mezelf een bepaalde tijd toegewezen waarin ik een de klus, boodschap of bezoek geklaard moest hebben. Mezelf constant onder druk zetten.

Mijn werk was ooit mijn toevluchtsoord, daar ging ik in een flow, tijd viel weg, maar ik putte mezelf ook altijd uit. Op het moment zelf vloog ik op adrenaline, daarna stortte ik neer.

Ik moest een dagboek bijhouden van mijn therapeut; wat doe ik eigenlijk op een dag en hoe lang? En wat kostte mij energie en wat leverde mij energie op?

Vóór mijn burn-out kon ik keigoed plannen, organiseren en overzicht hebben & houden. Ik leefde op schema’s maken en naleven.
Nu niet meer.

Ik weet nog dat mijn dochter graag konijnen en een hok wilde kopen voor haar verjaardag geld. Ze had op markplaats in Amersfoort iets gezien. Of ik dat wilde ophalen? Volgens mij zijn we er 3x geweest. Ik had de maten niet goed opgemeten, dus de auto was te klein. Weer terug. Daarna was er weer iets, (geen idee meer wat) waardoor het niet ging; en de laatste keer had ik eindelijk hulp gevraagd aan iemand, omdat ik het niet voor elkaar kreeg. Wat was ik teleurgesteld in mezelf zeg! Mijn hoofd deed het gewoon niet meer.

De balans tussen bewust keuzes maken op een dag én in mijn eigen flow gaan, was voor mij mega tegenstrijdig.

Inmiddels heb ik veel geleerd.
Doordat ik geen actief werkend leven meer heb en er financieel voor mij gezorgd wordt (Nou dat klinkt echt super aardig! Weer een trauma, dat ik ‘in de bijstand zit’, verwerkt), kan ik meer leven in mijn flow.
‘Werken met de wekker’, (bewust een tijd plannen om te werken, gaat de wekker af, dan verplicht stoppen) heb ik echt geprobeerd, maar ik word daar niet gelukkig van. Leven op/met de klok is niet wat ik wil. Als ik me goed voel, ga ik er vol tegenaan en geniet ik volop. Ik weet dat het gevolg kan zijn, dat ik daarna een tijdje niks meer kan. Dan ga ik liggen en geniet ik van hetgeen ik daarvoor wél voor elkaar heb gekregen.

Het doseren, doe ik iets beter, ik neem meer rust. Maar dat komt ook omdat mijn lijf gewoon stopt met functioneren. Mijn hoofd stopt met logisch denken, mijn lijf stopt met de beweging maken die ik wil. Dus ga maar zitten of liggen. Waar ik vóór mijn burn-out soms nog door kon gaan op wilskracht, kan ik dat nu echt niet meer. Ik ben intuïtief gaan leven. Waar heb ik nu behoefte aan? Wat voel ik? Wat heb ik nodig?

Wat mij energie oplevert en wat mij energie kost, weet ik inmiddels ook.
Feesten en partijen, hoe leuk ook, daar zul je mij zelden zien. Dat kost mij, in verhouding, teveel energie en dat heb ik er niet meer voor over. Zelfs mijn eigen verjaardag heb ik dit jaar voor het laatst gevierd met allen die mij lief zijn. Graag spreek ik persoonlijk, of in een heel klein groepje met je af!

Plannen en organiseren, moet je ook niet meer bij mij zijn. Bepaalde talenten van mij zijn definitief gesloten.

Winkels, vooral de hele grote zoals Ikea en veel publiek, mijn energiemeter gaat van 100 naar 0 binnen 15 minuten.

Waar ik wel energie van krijg zijn leuke en lieve mensen. Max. 2 tegelijk graag. Goede gesprekken, leuke verhalen. Natuur, dieren, lekker eten. Creatief bezig zijn, nieuwe dingen bedenken, maken en uitvoeren. Als er maar geen tijdsdruk opstaat.

En de zon. Ik verlang naar het mooie weer. Weer lekker veel buiten zijn. Alles op mijn eigen tijd. Zonder klokken en wekkers. De natuur volgt haar eigen tijd en daar ga ik graag in mee.