Eén jaar verder

Vorig jaar om deze tijd liep ik met mijn ziel onder mijn arm, een verschrikkelijk pijnlijk lijf en een vreselijk vol hoofd. Ik had net op facebook mijn hart uitgestort over mijn grootste pijnpunt:
‘Waarom vraag je niet, hoe het met mij is gegaan?’

Eigenlijk was dat mijn eerste blog. Maar dat wist ik toen nog niet.
Nadat ik mijn pijn met de facebookwereld had gedeeld, kreeg ik veel waardevolle adviezen en inzichten:

• Ik liep altijd met een vrolijk gezicht rond, dus mensen hadden geen idee dat het zo slecht met mij ging.
• Ik maakte overal een grapje van, maakte alles kleiner, dus was het vast niet zo erg.
• Ik kon zelf natuurlijk ook mensen gaan bellen of een berichtje sturen en vertellen hoe het was geweest in het ziekenhuis of pijnpoli, of…

Vanaf dat moment ging mijn wereld langzaam veranderen.
Eén van mijn favoriete uitspraken is: ‘Je gooit een steen in de vijver en alles komt in beweging.’
Ik had mijn figuurlijke steen gegooid en mijn wereld kwam in beweging.
Met hulp van mijn lief Erik, kwam de ‘Willyblog-website’ tot leven.
Als ik schrijf ben ik eerlijk. Het gaat vanuit mijn hart.
En mijn positieve instelling blijft ervoor zorgen, dat het niet alleen maar kommer en kwel lijkt en is.

Hierbij deel ik graag mijn onofficiële eerste blog:
—–
‘Waarom vraag je niet, hoe het met mij is gegaan?’

Gisteren had ik een gesprek met een dierbaar iemand. Zij belde me en vroeg hoe het ging. Ik had moeite met antwoord geven, want ik voelde me zwaar teleurgesteld in diegene. 
Waarom?

Vórige week woensdag ging ik voor de tweede keer in die week naar de pijnpoli. Ik liep al maanden met vreselijke pijn in mijn rechterschouder. Een ‘frozen shoulder’, zo bleek.
Voor mij een MEGA BELANGRIJK MOMENT in een voor mij verschrikkelijk, zware klote periode, die inmiddels al ruim een half jaar duurde. En ik kan je vertellen dat een half jaar (wat natuurlijk relatief kort is) vreselijk, uitzichtloos lang is, als je vergaat van de pijn.
Als je leven voor de zoveelste keer ON HOLD staat.

Als je ’s nachts hooguit vier uur slaapt, waarvan je eigenlijk alleen nog maar op je rug kunt liggen. Als iedere beweging die je maakt je doet bevriezen van de pijn en je stilletjes ligt te huilen. Als je in die vier uurtjes slaap, wakker wordt van je eigen geschreeuw, omdat je een ‘verkeerde’ beweging maakt. En dan verschrikkelijk moet huilen van de pijn, terwijl je niet eens overeind kan komen.

Als je alleen nog maar makkelijke broeken met elastiek kunt dragen, je gat bijna niet kunt afvegen, je oksels niet kunt wassen zonder te janken van de pijn, haren wassen een crime is, afdrogen na het douchen een uitputtingsslag, aan- en uitkleden je bijna doet flauwvallen van de pijn en dan is dat pas het eerste uur van een dag. Kun je je voorstellen hoe de rest van de dag eruit gaat zien?

Als je, wederom afspraken moet afzeggen. Leuke dingen moet skippen, een leuke klus niet aan kan nemen (vrijwillig hoor, mochten de spionnen van de bijstand meelezen).

Die woensdag bij de pijnpoli zou voor mij namelijk een ENORME OMSLAG kunnen betekenen.  Misschien zou ik een stukje van mijn leven terug kunnen krijgen. Misschien zou de arts iets aan die helse pijnen kunnen doen. Misschien zou …

Tuurlijk het zijn dus MIJN verwachtingen.
Mag ik dat de ander aanrekenen? Mag ik van mensen die in mijn ‘inner cirkel’ staan verwachten, dat ze aan mij vragen hoe het gegaan is? Mag ik verwachten, dat zij eraan denken, dat ik die betreffende woensdag een belangrijke afspraak had? (Ik had het die maandag aan ‘iedereen’ gewhatsappt, raar woord trouwens) Tsja…

Toen ik dus na een lange aarzeling met veel gestotter vertelde, dat ik zwaar teleurgesteld en verdrietig was, omdat diegene niks had laten horen, zei ze dat ze dat heel erg vond om te horen. ‘Heel erg sorry en ik kom er gelijk aan.’
In het openhartige en liefdevolle gesprek, wat toen volgde, zei ze, dat ze niet in de gaten had gehad, hoe ERG het was geweest voor mij. En dat ik inderdaad wel vertelde hoe het met me ging, maar altijd luchtig, alsof het wel meeviel.

Ik weet dat ik die eigenschap heb. Ooit was ik in therapie, waar mij gezegd werd, dat ik moest ophouden met mezelf bagatelliseren. 
(= praten over -een serieus onderwerp- alsof het onbelangrijk is’)
Wat ik allemaal had meegemaakt in mijn leven, echt niet normaal was en echt verschrikkelijk. Toen ik mijn levensgeschiedenis moest opschrijven dacht ik nog: jeetje! Dat is echt niet normaal, dat dit allemaal één persoon treft. Wat vreselijk voor diegene! Dit is veel te veel voor één leven!
O shit!!, het gaat over mij…
(Ik realiseer me nu dat dát alweer bijna 10 jaar geleden is! Ik kan er inmiddels een boek mee vullen.)

Maar ik kies er toch bewust voor om zo te leven. Om toch hoop te blijven houden, oplossingen te zoeken, positief te blijven, te lachen en plezier te maken, ondanks alle heavy shit.
En dat zei ik ook. Anders kan ik er beter gelijk een einde aan maken, toch?

Dus al met al weer heel wat wijze lessen en dilemma’s…
—–

Nu ik een jaar verder ben, hebben jullie lezers (waar ik heel blij mee ben!) kunnen lezen dat mijn leven nog steeds op en neer gaat. Op het moment dat ik dit schrijf (augustus 2024) moet ik nog steeds overdag slapen omdat mijn lijf gewoon stopt met functioneren, ben ik behoorlijk pijnvrij én heb al ik twee weken genoeg energie voor de hele dag! Ik weet niet wat ik meemaak! Ik geniet enorm van ieder moment dat het beter of zelfs goed gaat. Ik leef in het nu en kijk ook vaak niet veel verder.

Als op zaterdag mijn blog geplaatst is, kijk ik de dagen daarna wel hoeveel bezoekers er zijn geweest. Dat was niet mijn insteek, maar toch doet het me enorm veel plezier, dat er zoveel belangstellenden zijn. Mede dankzij jullie voel ik me een stuk beter!
Dank jullie wel en tot de volgende keer!

P.S. Speciale dank gaat uit naar: Liesbeth, Conny, Debora & Bianca! Ik waardeer het zeer xx!