En – én

Sinds geruime tijd weet ik de kracht van de woorden ‘en – en’.
Heel lang heb ik gedacht dat ik moest kiezen. Of het één óf het ander.
En ik maak inderdaad een keuze. Ik kies namelijk voor allebei!

Een mooi voorbeeld hiervan is mijn ‘buitenverblijf’. Ja, ja in mijn relatief kleine achtertuin heb ik mijn droom waargemaakt! Ik wilde altijd een veranda. Het liefst natuurlijk aan zo’n prachtig vrijstaand huis, met van die mooie pilaren op een houten vlonder om het huis heen, met een soort hekje waar je doorheen kan kijken als ik in mijn schommelstoel de zon zie ondergaan over de weilanden, met prachtige silhouetten van koeien. (Die koeien hoeven niet per se van mij te zijn.)

Het is een overkapping geworden! De rest fantaseer ik erbij. Ik heb er vijf jaar over gedaan om het zo te krijgen, zoals je op de foto ziet!
En het ontstaan ervan was een mooie samenloop van omstandigheden én gunfactoren. Een goede kennis van mij had materialen gekocht voor een overkapping bij haar thuis, maar besloot toch te gaan samenwonen. Ik kreeg in die tijd (2019) dit huisje. Waar ik niet op gerekend had, want ik stond nummer 90 en er waren 44 huizen te vergeven. Hoezo mazzel!!
Zij wilde van het hout af en ik wilde een overkapping! Voor een klein prijsje kon ik het overnemen. Een andere kennis was super handig en wilde mij matsen door de veranda te bouwen.
►  én materialen voor weinig én een bouwer! Lucky me!

Toen was ► én mijn (vakantie- en spaar)geld echt op én ik was mega blij!!
Aangezien ik van een groot appartement naar een klein huisje ging, konden de meubels die niet meer in huis pasten, prima in de overkapping staan. Mijn oude leren bank (die eerst op mijn balkon stond) en een buffetkast, zorgden al gauw voor een gezellige sfeer. In dit nieuwe huis veel minder ramen, dus witte gordijnen had ik ook over. Het plaatje was toen al prachtig! ► én mijn oude meubels ‘kwijt’ én mijn overkapping ingericht!

Aangezien ik natuurlijk veel en vaak moet liggen en slapen, wilde ik dat graag buiten doen ► én slapen én buiten 😉. Nou ging het wel op de bank, maar ideaal was het niet voor langere periodes.
Maar, als je weet waar je naar op zoek bent, is het zoeken gemakkelijker!
Als echte markplaats en facebook speurneus hield ik de weggeef- en koopjeshoeken in de gaten. Ook kringloopwinkels wist ik goed te vinden.
En wat dacht je van gewoon vragen? Vragen wat je nodig hebt? In je eigen netwerk en op de vraaghoek van facebook? Het zal je verbazen hoe vaak mijn wensen vervuld zijn! En zo ontstond mijn buitenbed! Van bankjes een tafeltje, planken en een matras. Ik ben er elke dag blij mee! ► én zij van de spullen af én ik creëer weer wat nieuws!
Ook kwam er uiteindelijk een schommelstoel bij en zelfs een tweede toen Erik ook graag chai wilde drinken in de ochtend. Het plaatje werd steeds mooier.

Wat ik super belangrijk vind, is dat mijn basis klopt. Als je heel veel tijd thuis moet doorbrengen, is het zo ontzettend fijn, dat je huis naar je zin is. Ik heb mazzel dat ik handig ben. Dat heb ik van huis uit meegekregen. Mijn ouders deden en konden heel veel zelf. In de garage stonden veel machines om te zagen, te boren en noem maar op. Ik heb daar al jong mee om leren gaan. En van kijken leer je veel! Ik heb helaas niet meer de beschikking over dat geweldige apparatuur, maar ben wel creatief en handig. En kan van materialen die misschien wel ergens anders voor bedoeld zijn, ook nieuwe mogelijkheden zien en op een andere manier gebruiken. In mijn werkende tijd (ver)maakte ik zelf kostuums en decorstukken, dus mijn naai- en lockmachine komen ook nog steeds goed van pas!

In de tijd dat ik (boven op mijn energiegebrek en fibro-pijn) mijn handen bijna niet meer kon gebruiken vanwege spierdystrofie, had ik het echt zwaar. Mijn fysiotherapeut bevestigde tijdens de revalidatieperiode ook, dat problemen met je handen mega zwaar wegen. Als je handproblemen hebt, ben je relatief snel aan de beurt voor een revalidatietraject. Ik had toen niet gedacht, dat ik ooit weer kon timmeren en schilderen. Of zelfs de gewone dagelijkse dingen weer kon doen, zonder alles steeds te laten vallen en te janken van de pijn. (Spullen laten vallen doe ik nog steeds en de pijn is wisselend tegenwoordig, ook als ik niks doe. Dus als het wél even gaat… 😊)

Over ‘en – en’ gesproken: Ik kan weer een poosje schilderen én heb daarna al snel veel pijn in mijn handen. Ik kan weer afspreken met mensen én daarna ben ik vaak doodmoe en moet slapen. Ik kan de koude supermarkt in om boodschappen te doen én moet ik zelfs midden in de zomer handschoenen aan. Ik kan even in een drukke menigte zijn én ga daarna out. Tot niks meer in staat.

In de titel van mijn Willyblog staat natuurlijk ook: ‘altijd keuzes moeten maken’. Alleen is mijn insteek en denkwijze inmiddels wat veranderd. Wat positiever geworden. Want, als ik ENERGIE heb – en dat is de belangrijkste voorwaarde om überhaupt tot iets te komen -, dan kies ik er dus voor om te gáán! Om weer wat te veranderen in mijn huis en/of tuin. Om weer iets te doen en te ondernemen waar ik daarna ontzettend lang weer van kan genieten. En wat is het dan fijn, dat het gelukt is. Al doe ik er weken, maanden of zelfs jaren over.

En nee, de plinten zijn na vijf jaar hier wonen nog steeds niet klaar.
(Al hadden Isabella & Esther ze prachtig op maat gemaakt, vast geplakt en van alle hoekjes ware kunstwerkjes gemaakt. Ze zijn helaas heel snel losgeraakt en verdwenen.)
De nieuwe, lange plinten liggen nog steeds te wachten in de gang.
Misschien moet ik ze maar weer eens uitnodigen…
► én gezellig bijkletsen én alle plinten weer netjes!

N.B. En uiteraard kies ik er niet voor om ziek te zijn én ik kies er wel voor om het een niet overheersende plek in mijn leven te geven.