Vuur, verwachtingen en 5 minuten

Van jongs af aan heb ik al een fascinatie voor vuur. En dan het soort vuur, wat het gevoel geeft van gezelligheid, veiligheid en geborgenheid. Vuur waar je blij van wordt als je het ziet. Waar je vóór wilt gaan zitten om lekker naar de vlammen te kijken en je te verliezen in het magische schouwspel van vormen en kleuren.
Als ik een plaatje van een (kamp)vuur zie, heb ik de verwachting van een gezellig groepje mensen bij elkaar. Het leven is goed, verbonden zijn met elkaar. Dat gevoel.

Laatst las ik op Facebook een verhaal van een dame met fibromyalgie (weke delen reuma), die helemaal geen verbondenheid meer voelde met anderen. Ze was vreselijk verdrietig, omdat ze zo vaak teleurgesteld was geraakt in haar medemens. Haar leven was blijvend veranderd door de ziekte. Maar velen om haar heen hielden daar geen rekening meer mee. Ze voelde zich niet meer gezien en gehoord. Alsof fibromyalgie geen serieuze ziekte was.
Een vriendin van haar had de diagnose M.S. gekregen en de hele wereld leefde met die vriendin mee. Want M.S. dát was pas erg!

Eén van de reacties van een groepslid bleef me bij:
‘Ik heb geen verwachtingen meer. Dan kan ik ook niet teleurgesteld raken.’
Ik heb daar een tijdje op zitten kauwen. Waarom bleef juist díe opmerking me bij?

Ik heb mijn teleurstellingen, net zoals velen met mij, wel gehad. Dat waren soms harde lessen. Heb ik dan geleerd om geen verwachtingen meer te hebben van anderen? Oeh… eh…

Wat me af en toe bezig houdt, is dit: mag ik van mensen die mij ‘kennen’ verwachten dat ze meer over mijn situatie van chronisch ziekzijn willen weten? Dat ze 5 minuten per week willen investeren in mij, om mijn blog te lezen?
En als ze ervoor kiezen om dat niet te doen, ben ik dat dan niet waard? Ze kunnen mijn blog zelfs op hun mobiel op de wc lezen! Want als mensen niet eens 5 minuten willen vrijmaken, wat zegt dat dan?

Tsja, dat doet mijn brein dus. Van die gemene spelletjes spelen, waardoor je aan jezelf gaat twijfelen en aan de mensen om je heen;
En zo raak ik de verbinding dus kwijt, als ik niet oppas.

Geen verwachtingen. Waar en hoe leer ik dat?

Met mijn lief kan ik het goed hebben over wat mij bezig houdt. En dat is fijn. Natuurlijk mag iedereen zelf weten hoe ze om willen gaan met iemand, die chronisch ziek is. En dat ik af en toe iets hoop, is dat dan hetzelfde als dat ik iets verwacht? Dit vraagstuk speelt ook al een tijdje door mijn hoofd.
Ik hoor diezelfde dame bijna zeggen: ‘Ik hoop niks meer, dan kan ik ook niet teleurgesteld raken.’

Ik vind het echt bijzonder knap als je niets meer verwacht.
Niets meer hopen.. ai, dat vind ik wel erg merk ik.
Maar… kun je serieus je gedachten en gevoelens uitzetten wat dat betreft? Of zegt dat iets over jezelf? Hebben mensen in mijn verleden te vaak aan mijn verwachtingen voldaan, dat ik nu nog steeds verwacht, dat mensen tot mooie handelingen in staat zijn? (Grappige zin eigenlijk. Heel positief voor mij dus!)

En hebben mensen, die niet meer durven hopen en geen verwachtingen meer koesteren, al die mooie momenten niet meegemaakt in hun leven-tot-zover?
Krijgen zij dat levensvuurtje in zichzelf niet meer opgestookt, om mensen te kunnen vertrouwen, om op iets moois te hopen?
Die gedachte doet me pijn.

Kiezen om geen mensen meer toe te laten in je leven, kan inderdaad zorgen, dat je niet meer door hen teleurgesteld raakt. ‘Ik doe het vanaf nu wel allemaal alleen.’
En die keuze zou ik begrijpen. Ik heb namelijk die keuze ook eens gemaakt.
Bij mij ging het letterlijk voor hartproblemen zorgen. Ik werd afgevoerd door de ambulance, omdat we (arts en ik) dachten, dat ik een hartaanval had. Achteraf voelde ik, dat het (pijn in mijn hartstreek) kwam, omdat ik mijn hart zo beschermde, dat het helemaal in de kramp geschoten was. Ik deed krampachtig mijn best om mensen niet meer toe te laten.
Het heeft een tijd geduurd, voordat het allemaal weer zacht en soepel was, omdat ik erachter kwam, dat geen verbinding meer aangaan met anderen, voor mij niet goed was.

Ik ben wel heel kritisch geworden op de mensen, die ik in mijn hart toelaat. Want mijn verwachtingen heb ik wél bijgesteld inmiddels. Ik probeer mijn ‘hoop’ realistisch te houden; maar stiekem hoop ik nog wel een beetje op aandacht van mijn dierbaren. En ben ik blij verrast als dat toch weer gebeurt!

Vuur zorgt voor verbinding. Ook als dat er voor je gevoel wat minder is. Als ik in het vuur kijk, worden mijn gedachten rustiger. Mijn vuurtje van binnen, dat te fel brandde en daardoor ook de goede dingen liet schroeien, wordt weer wat kalmer. Warmte is sowieso goed voor mij. Zeker als de dagen weer kouder en vochtiger worden.

Mijn levensvuurtje brandt gelukkig weer redelijk constant. Waar het heel lang alleen maar een beetje smeulde, brandt het nu weer, zoals ik het zou willen. En zoals ik ben, wisselt het vuur met de dag. Soms te grote vlammen die zorgen, dat er iets verbrandt, maar zoals het ook in de natuur gaat; is er uiteindelijk altijd weer ruimte voor iets nieuws: nieuwe gedachten, ideeën, ontmoetingen en verbindingen.
En regelmatig een heel mooi, klein vuurtje, dat zorgt voor het rustige geluk in mijzelf en de lieve mensen om me heen, waarvan ik heel weinig verwacht, soms wel iets hoop en altijd blij verrast ben als er iets leuks gebeurt!

En nu ga ik lekker vlammetjes staren…