Opstaan en weer vallen

Vandaag had ik een afschuwelijke ervaring, wat ik -nu het al donker wordt buiten- nog steeds voel in mijn lijf.

In het kader van zorgen, dat ik in beweging blijf tussen al het liggen door, doe ik een paar keer per week (als het lukt tenminste) stoelyoga. Vorig jaar kwamen op facebook regelmatig van die stoelyoga-filmpjes-advertenties voorbij. Van die blije filmpjes van soepele, oudere dames die op relaxte muziek hun lijf in beweging zetten. Heel flexibel buigen ze alle kanten op en kunnen bepaalde houdingen ook een tijd vasthouden. En wel op zo’n manier dat ik dacht: dat wil ik ook kunnen!

Maar mijn angst om in één of ander vreselijk duur betaald iets terecht te komen, waar ik dan niet meer terugvind, hoe ik het op kan zeggen, weerhield me ervan om er echt iets mee te doen. Tot ik op gegeven moment een helder idee had om op YouTube te kijken. Misschien kon ik een gratis íets vinden. En dat is uiteindelijk gelukt!

Toen ik een paar weken geleden, mijn bruine kliko aan de weg ging zetten, kwam net een van mijn buur(t)vrouwen de voordeur uit. Wij maken altijd een praatje, super gezellig. En we kwamen op bewegen, vooral op méér en vaker bewegen. Regelmatig maken we allebei, apart van elkaar, een wandeling(etje) en dat vinden we heerlijk.
Apart is beter, want mijn wandeltempo is op dit moment vergelijkbaar met iemand, die op zeer hoge leeftijd door de gangen van een tehuis schuifelt.
En ik realiseer me, dat ik een beetje stigmatiseer, want de mensen op leeftijd, die bij ‘mijn’ volksdansclub dansen, hebben echt veel meer energie, dan ik en kunnen veel soepeler dansen. Ook kan hun brein de dansen beter onthouden dan mijn brein dat kan…

Maar goed, ik vertelde haar, dat ik aan stoelyoga dacht. Ah! Dat leek haar ook wel wat! Misschien een idee om dat één keer per week samen te doen? Hadden we gelijk een soort van stok achter de deur. Goed plan.
Op de eerste maandagochtend iets voor tienen, had ik het midden van mijn huiskamertje vrijgemaakt en via Chromecast, YouTube aan mijn tv gekoppeld. Op de ronde, houten eettafel had ik alvast twee grote glazen water klaar gezet voor als de sessie voorbij zou zijn. Iets met goed drinken om de afvalstoffen uit je lijf te krijgen.

Een vriendelijke dame in een witte kamer, met wit vloerkleed, witte stoel, twee witte kandelaren, twee groene planten en een lichte bank met een wit gehaakt kleed erover, heet ons van harte welkom.
Ze vertelt over het belang van stoelyoga en vraagt ons zó te gaan zitten, dat we goed op onze zitbotjes terecht komen op het midden van de stoel. Dan sluiten we voor even onze ogen. Op de achtergrond klinkt een aangenaam muziekje en haar stem neemt ons mee op de stoelyoga-reis van een klein half uurtje.
Al met al een aangename sessie, waarbij buurvrouw en ik voelen dat dit best heel goed is voor ons. Onze lijven kunnen wel wat rek- en strekoefeningen gebruiken en onze spieren mogen wel wat sterker en krachtiger worden. Ten slotte zijn we jonge vijftigers en zo willen we ons ook graag bewegen. We spreken af, om dit iedere week op maandagochtend samen te gaan doen. Goed voor ons, leuk én gezellig.

Vandaag waren buurvrouw en ik weer klaar voor stoelyoga. De vriendelijke dame zat ook alweer klaar voor ons en de glazen water stonden op tafel. Na dit een paar weken samen gedaan te hebben, vonden we het knap, dat we dit vol konden houden. Voor mij is iedere les weer bijna net zoals de eerste les. De bewegingen blijven wat stijf en pijnlijk. Mijn lijf is gewoon niet zo soepel, maar… ik kan het al wel beter volhouden en ik weet inmiddels hoe de oefeningen gaan! Dus een compliment voor mijn brein!
Deze keer was ik toch iets meer aan het zuchten en steunen dan normaal. Buurvrouw vroeg bezorgd of het wel ging met mij. ‘Ja hoor, het gaat.’, antwoordde ik. En dat was ook zo, hoewel dat misschien al wel een teken was, dat het iets minder goed ging dan ik zelf dacht.

Want na zeer pittige weken voor mij, wat mijn miserabele energielevel betreft, had ik het idee, dat het de afgelopen drie dagen eindelijk iets beter ging. Ik kon afgelopen vrijdagochtend voor het eerst weer anderhalve kilometer fatsoenlijk (elektrisch) fietsen naar de winkel om een boodschap te doen, zonder duizelig te zijn. Ook terug naar huis ging zonder noemenswaardige problemen. Ik was blij! Vanaf nu zou het alleen maar weer beter gaan. (Dat wil ik altijd graag geloven!)
Vrijdag een prima dagje dus. ’s Middags wel geslapen, maar dat is voor mij normaal en ’s avonds lag ik om 20.30 uur uitgeteld in bed. Ook helemaal oké.

’s Zaterdags eindelijk weer eens met mijn lief naar mijn ouders, die een klein anderhalf uur verder wonen. Ik wilde ze namelijk heel graag mijn blogboek cadeau doen. Dat ik dan op de terugweg binnen vijf minuten diep in slaap ben, omdat ik helemaal total loss ben, is ook ‘normaal’.
En eigenlijk ook helemaal níet natuurlijk. Familiebezoekjes blijven mij stress opleveren.
(Bijna drie jaar geleden kregen Erik en ik een relatie, waar mijn oudste zus en zwager niet blij mee waren. Sinds die tijd hebben we met hen zeer moeizaam tot geen contact meer gehad.)
Tijdens ieder familiebezoek ontstaat altijd een zeer ongemakkelijk moment. Deze keer over een familiereünie. Mijn lijf reageert extreem heftig op deze stresssituaties en ik betaal de prijs hiervoor. Als het niet op het moment zelf is, dan wel wat later.

Zondag gingen we even op bezoek bij het achternichtje van Erik. Ze was alweer één jaar geworden. Wat een ontzettend droppie om te zien zeg! En hoe snel gaat een jaar! Daarna weer een hele tijd geslapen.
Al met al een ‘prima’ weekend, met voor mij het gevoel: ik kan woensdag wel weer lekker zingen met de kinderen en jongeren van de musicalgroepen.

Maar na afloop van de stoelyoga kletsten we weer even bij en al redelijk snel merkte ik, dat ik haar niet meer kon volgen. Dus ik zei, dat ik even wat moest eten. Ik pakte in de keuken, drie meter verderop, een groene kom waar ik kokosyoghurt, blauwe bessen, schijfjes banaan, rozijnen en geroosterde noten in deed. Ondertussen vertelde buurvrouw vrolijk verder. Toen ik ‘terug’ kwam, dacht ik ineens, dat ik wel heel aso bezig was. Dus vroeg ik of zij ook wilde? Dat leek haar wel wat. Ik duwde haar de eerste kom in de handen en maakte voor mezelf hetzelfde nog een keer. Ik was er wel, maar eigenlijk ook niet…

Terwijl we lekker aan het eten waren, brak het zweet me uit. Mijn hoofd ging raar doen, de haartjes op mijn lijf gingen overeind staan, mijn hart ging in de ratelstand en het ging suizen in mijn hoofd. Ik kreeg moeite met scherp zien en ik kon haar nog wel horen, maar niet meer verstaan. Ik stond op en zei iets in de geest van, dat ik haar moest onderbreken, want ik moest NU naar bed. Ze kwam er zelf wel uit?

Ik strompelde naar boven naar mijn bed en viel neer. Wat gebeurt er… wat een afschuwelijke ervaring! Ik voelde me zo ziek en was helemaal out. Urenlang heb ik op bed gelegen. Gelukkig verwarmde de elektrische deken mijn ijskoude lijf. Mijn lijf deed gewoon pijn van deze stress ervaring.

Gaat het toch minder goed met me, dan dat ik denk en hoe ik me voel(de)?
Elke keer sta ik weer op, maar steeds val ik weer neer…
Soms moet je na het vallen gewoon maar even blijven liggen denk ik, of wat langer dan even, alweer een paar maanden of zo…

Bedankt voor de afwas buurvrouw!

*N.B. Na een onrustige nacht, is het nu de volgende dag en is alles op z’n plek gevallen. Het was weer een paniekaanval. De stress die zich in mijn lijf ophoopt in (bovengenoemde familie) situaties, komt er altijd weer uit.
Vandaar weer tijd voor actie: Wederom contact opgenomen met zus en zwager, om te zien of er nog iets te redden valt. Conclusie van zus: ik heb je ook gemist, maar zeer volle agenda met allerlei belangrijke afspraken. Dus voorlopig geen tijd voor een gesprek, misschien in december…

Tsja en daar vind ik dan dus weer wat van…