Mooie mensen

Hoera! Na weken niet te hebben gekund, vanwege energiegebrek, zit ik EINDELIJK weer in de trein op weg naar mijn lief in Haarlem. Dankzij een lieve buurvrouw (Ja, ja, ik heb hulp gevraagd!), die me met haar auto naar het station heeft gebracht én (omdat Erik nog aan het werk is), een lieve buurvrouw van Erik, die me van het station weer ophaalt.

Maar niet in Haarlem, want zoals altijd in de herfst is er dan-iets-met-de-trein.
De trein rijdt niet tot Haarlem, wel tot Amsterdam, waar ik normaal gesproken kan overstappen op de sprinter richting Hoorn.
Maar sinds ze de dienstregeling weer gewijzigd hebben, is mijn overstaptijd zo kort geworden en liggen de perrons zo ver uit elkaar, dat ik de volgende trein net wél of net níet haal.

Daarbij moet ik dan ook goed opletten, dat ik in de trein vanaf Veenendaal helemaal achterin ga zitten, zodat ik dan het snelst, in Utrecht via de trappen op het andere perron kan komen, waar ik díe trein dan net haal.
Maar nu moet ik in de trein, die ik net haal in Utrecht, helemaal voorin gaan zitten om de volgende trein in Amsterdam te kunnen halen. Maar deze trein in Utrecht is mega lang en heeft verschillende treinstellen, dus dat voorin zitten gaat weer niet, waardoor de kans dat ik in Amsterdam, de trein naar Haarlem haal, zeer klein is.
Wat een logistiek hè, snap jíj het nog?

Maar goed, vandaag is sowieso alles anders, want díe aansluiting is er niet en ik ga dus met een andere trein vanaf Utrecht en daar heb ik drie minuten overstaptijd voor de trein naar Amsterdam. Eitje. Vanaf daar zou dan een bus naar Haarlem gaan, die ik nu dus lekker niet hoef te gaan zoeken, dankzij Eriks buurvrouw.

De terugweg had ook een uitdaging kunnen worden, want er rijden de komende drie dagen geen treinen naar Veenendaal. Fijn met de trein…
Maar goed, wederom opgelost, want ik word thuisgebracht met de auto.
Wat een mooie mensen allemaal, die ervoor zorgen dat ik uit en thuis kom!

Op zich heb ik er geen hekel aan hoor, om met de trein te gaan. Vooral tussen de drukke tijden in, is het redelijk rustig in de trein en kan ik lekker naar buiten staren, een muziekje of podcast luisteren, een boek lezen, of deze blog schrijven. Schrijven in de trein is weer eens een andere belevenis.

Ik heb mijn mooie bordeauxrode schrijfschrift met gouden hart meegenomen en een nieuwe rollerpen. Eens kijken of een andere pen mijn kramp in de hand kan voorkomen. Ik heb mijn grijze rugzak van het Kruidvat, met veel vakjes, naast me gezet en het schrift op mijn schoot gelegd. Ik ben er klaar voor. Ik zit in het deel van de coupé, waar de blauwe banken tegenover elkaar staan, dus lekker veel plek. Ik sla mijn ene been over mijn andere been, zodat het schrift iets hoger ligt en pak mijn nieuwe zwarte rollerpen. Dat schrijft weer heel anders dan een potlood. Ik ben benieuwd! Door het gewiebel van de trein, is het in ieder geval een zeer onregelmatig handschrift aan het worden.

Als ik net aan het schrijven ben, gaat er iemand tegenover me zitten. TEGENOVER ME! Ga lekker schuin tegenover me zitten! Nu moet ik oppassen, dat mijn voet niet tegen zijn been aankomt. Pffff is er zoveel plek, gaat deze jongeman met koptelefoon en ook een rugzak, die hij ook nog op de grond naast mijn been heeft gezet, recht tegenover mij zitten. In mijn aura.

Maar goed. Een echte schrijver kan zich afsluiten en ik had weer mijn bruisende schrijfenergie in mijn buik, die omhoog bubbelde en eruit geschreven moest worden. Dus de jongeman genegeerd, want dat kan ik ook en lekker gaan schrijven. Na een paar minuten stond jongeman weer op en ging weg. Mooi!, dacht ik. Lekker de ruimte!
En daarna gelijk, shit! De trein staat stil! We zijn nu dus al in Utrecht!

Dat gaat snel! Dus als een speer de boel in m’n tas gegooid, dichtgeritst, opgestaan, tas mee gesleurd en supersnel het gangpad door naar de deuren van de trein, want o ja! Ik heb maar drie minuten om over te stappen!
Schrijven in de trein is dus leuk, maar voor mij net zo ‘gevaarlijk’ als een boek lezen, muziek en/of een podcast luisteren en in slaap vallen. Ik heb geen idee meer van tijd en waar ik ben.

Maar goed, nog altijd beter zó reizen dan bijvoorbeeld reizen in de spits, want dan kan ik soms niet zitten; en staan hou ik niet vol.

En als medereizigers keihard praten over een leuk en/of grappig onderwerp is het nog redelijk prima om verplicht mee te moeten luisteren, maar van die werk gesprekken, of nog erger, telefoongesprekken verplicht horen, zijn ronduit irritant.
En wat dacht je van mensen, die filmpjes op hun mobiel kijken met volume op standje-de-hele-coupe-moet-dit-horen!! Doe lekker doppies in je oren!

Zeker als bovenstaande zich afspeelt, als ik lekker denk te gaan relaxen, in een stilte coupé! Soms hebben reizigers niet in de gaten, dat ze in een ‘hou je kop’ coupé zitten. Maar wat nog erger is, is dat ze het wél weten en er gewoon schijt aan hebben.
Dan zit ik me dus helemaal groen en geel te ergeren aan wat voor gesprek dan ook, filmgeluiden of krijsende kinderen.

Ga ik er dan wat van zeggen?
Van die Stilte AUB coupé?
Soms probeer ik subtiel naar de stickers op de ramen te wijzen ‘silence’. Maar ja, dan moet je natuurlijk wel weten wat dat betekent.
Of ik zeg met een vriendelijk gezicht: ’Weet je, dat je in een stiltecoupé zit?’
De meeste mensen, die aan het praten zijn, kijken dan een beetje beschaamd. Oeps, niet gezien.

Kan mij ook gebeuren, dat ‘Oeps, niet gezien.’ Vooral als ik met mijn grijze rugzak met veel vakken van het Kruidvat op een lege plek plof en het een plek blijkt te zijn voor iemand die zwanger is of slecht ter been. Het lastige van mij is, dat ik soms ook zeer slecht ter been ben. Maar ja, geen stok of rollator, dus dan kijken mensen naar mij: Jíj mag daar niet zitten! Weten zij veel… Mensen en hun gedachten…

Het is maar goed dat we geen gedachten kunnen lezen. Soms wel natuurlijk. Een gezicht kan boekdelen spreken, maar dan nog weten we niet, wat ze écht denken.

Toch vind ik dat wel het leuke van reizen met de trein. Al die mensen die ik onderweg tegenkom. Ik hou ervan om naar mensen te kijken. Als ik toch op de trein zit of sta te wachten. Mensen die dan verrast een glimlachje of knikje teruggeven als ze in de gaten hebben, dat ik mijn lach toch echt voor jou bestemd heb.
Ogen die even oplichten, als ik even oogcontact zoek en een grijns.
Ik word daar zelf ook altijd blij van.
Zo kwam ik ook deze N.S. mannen tegen op het station. We hadden een leuk gesprekje en ik vertelde over mijn blog. Zij wilden graag met mij op de foto! Zij blij, ik blij! Hoe leuk is dat!

Vroeger noemde ik mezelf al een eerste groetelaar.
Als ik mensen tegenkom, groet ik als eerste: ‘Goedemorgen / Hallo / Lekker weer hé? / Hoi…
Of even oogcontact, een knikje, een glimlach…
En bijna altijd krijg ik een vriendelijke en verraste blik, groet en/of glimlach terug.

En wat staat dat een mens mooi, zo’n vriendelijk gezicht.
En echt,
Er zijn ontzettend veel mooie mensen,
Probeer het maar eens,
Het worden er steeds meer.
Zeker, als jíj ook een eerste groetelaar wordt.

Hallo mooi mens!