Het gesprek

Al een tijdje speelt een bepaald gesprek door mijn hoofd.
Een gesprek, dat gevoerd MOEST worden.
Een gesprek, dat verhelderend was.
Een gesprek, dat ook pijnlijk en verdrietig was.
Een gesprek, dat uiteindelijk voor opruiming zorgde en dus ruimte gaf voor heling en liefde.

Mijn dochter Isabella kwam een tijdje geleden bij mij eten. En daar was ik heel erg blij mee, want de dagen vliegen voorbij voor een twintiger, die in een andere plaats (samen)woont, (toen nog studeerde voor contactlensspecialist) opticien is en filiaalmanager, ADHD heeft en lichamelijk gezien ook de nodige uitdagingen heeft.

Na de gezellige bijklets momenten, ging het gesprek over mijn Willyblog. En hoe ik bezig ben met de verwerking van alles, wat er gebeurd is de afgelopen jaren: leren leven met chronische pijn, uitgeput zijn, depressies, niet meer kunnen werken, verbroken relaties, …

Nadat haar vader en ik uit elkaar gingen in 2012 en we wel allebei in Veenendaal bleven wonen, zochten we naar een manier van co-ouderschap, die voor Isabella het minst belastend zou zijn. Zij was toen 11 jaar en het leek haar het minste gedoe om de ene week bij vader te wonen en de andere week bij mij. Na nog een tijdje gestoeid te hebben met de beste wisseldag, werd vrijdag de meest geschikte dag. Na school ging zij op de fiets naar de andere ouder en wij zorgden ervoor dat de ‘weekendtas’ daar gebracht werd en zo nodig de bijzonderheden uitgewisseld werden.

Mijn gezondheid (o.a. fibromyalgie) ging in 2012 heel hard achteruit en eindigde in 2014 in een burn-out. Ik was echt volledig opgebrand. Ik kon niks meer. Ik lag maandenlang op bed en op de bank.
Ook had ik veel last van stress, want mijn eigen bedrijf (o.a. theatervoorstellingen met en vóór jong en oud maken) en dus mijn inkomsten waren gestopt.
Na een jaar van mijn spaarrekening geleefd te hebben, ervanuit gaande, dat ik wel weer zou herstellen – wat helaas niet gebeurde -, bracht de bijstand toch rust.

Isabella ging deze jaren wat vaker en langer naar haar vader en aan de arm van mijn dochter maakte ik voorzichtig de eerste stappen weer buiten. Wat waren we blij met een ‘blokje om’! En één voordeel: na verloop van tijd had ik bijna geen pijn meer! In jaren had ik dat niet meer meegemaakt! Wauw!

Na bijna drie jaar was ik in zoverre opgekrabbeld, dat ik voorzichtig weer aan het werk ging.
Maar voor mij, op dat moment geen onderwijs of eigen bedrijf meer, eerst maar eens proberen bij een snackbar.

Isabella gaf (in 2017) toen ze 16 jaar was aan, dat ze helemaal klaar was met dat heen en weer gedoe. Wij begrepen dat volledig, want in onze proefscheidingstijd, woonde Isabella met één (wisselende) ouder in ons huis en gingen wij als ouders week op week af naar onze caravan. Inderdaad geen pretje om steeds te moeten verkassen.
Ze maakte de keuze om in de grootste flat te gaan wonen, bij mij. Het feit dat haar ouders inmiddels weer goede vrienden waren geworden, maakte die beslissing wat gemakkelijker.

Mijn herstel en weer-aan-het-werk-gaan-pogingen, gingen met vallen en opstaan. Zodra ik iets aan energie had, ging ik er voor de volle 100% weer tegenaan, om vervolgens de man met de hamer weer tegen te komen en ik weer plat lag. Dit heeft bijna acht jaar geduurd…

Isabella maakte mijn strijd mee.
Hoe is het voor een kind om haar moeder zo mee te maken?

Mijn vraag aan haar was: ‘Wat weet jij er nog van? Van die tijd dat ik zo ziek was?
Deze vraag bleek op het juiste moment te komen.
Eindelijk kon zij haar verhaal kwijt.
En dat was heel hard nodig.

Mijn lieve kind had er heel veel last van gehad!
Zij wilde er voor mij zijn.
Zij wilde voor mij zorgen.
Zij zag mijn strijd en had pijn en verdriet hierover.
Altijd hield ze rekening met mij.
Ten koste van haar eigen leven.
Ze nam minder vaak vrienden mee naar huis, dan ze eigenlijk gewild had.
Ze ging minder vaak weg, dan ze eigenlijk gewild had.
Zij was ook alert: hoe gaat het met mama?
Zij kreeg ook last van stress en pijn, zelfs ook de diagnose fibromyalgie…

En ook al heb ik vaak tegen haar gezegd:
Ik ben je moeder, jij bent mijn kind, dus jij hoeft niet voor mij te zorgen,
het gebeurde toch.
Je laat als kind je moeder niet in de steek.

En de liefde bond ons ook heel sterk, we hadden een hele sterke band en ondanks alles was het vaak gezellig en waren we allebei een kei om van niets, iets te maken. We zijn heel creatief, kunnen goed met weinig geld omgaan en ook al werkten onze lijven vaak niet mee, toch maakten we plezier en hadden het fijn.

Het was voor Isabella heel goed, dat ze een relatie kreeg in de coronatijd.
Even tijd en aandacht voor háár!
Tijd voor haar, om zich los te maken van mij.
Om te kunnen zien, dat ik echt wel voor mezelf kon zorgen.
Om letterlijk afstand te kunnen nemen van een moeder die chronisch ziek is.
En eindelijk het gevoel te hebben, dan ze haar eigen leven kon opbouwen.
Toen ik later ook nog een lieve vriend kreeg, kon ze tenslotte helemaal ontzorgen:
Ze leerde mij helemaal los te laten en haar leven te vullen met alles, wat een kind zou moeten kunnen doen, zonder een chronisch zieke ouder en leven van een bijstandsuitkering.

Na HET GESPREK ontstond er na verloop van tijd, weer ruimte voor een gezonde moeder-dochter relatie.
Ik was zo blij, dat ze zich veilig genoeg voelde om zich uit te spreken. Om die ongezonde borrelende woede- en verdrietvulkaan te laten uitbarsten. Alle verdriet, frustratie, woede, angst en alles, wat niet zo heeft mogen zijn, door mijn ziek-zijn, kwam eruit.

Ik heb zitten luisteren. Ik begreep haar. Ik voelde haar. En ik wist dat de afstand, die tussen ons was ontstaan door alles wat de afgelopen jaren gebeurd was, nu hopelijk weer wat hersteld kon worden.
Ik heb haar bedankt voor haar eerlijkheid. En ondanks, dat het verschrikkelijk veel pijn deed om dit te horen, was mijn opluchting groter, omdat ze het eruit gegooid had. Dat ze de moed had gehad, om het mij te vertellen, om haar hart te luchten.

Wij waren altijd eerlijk geweest naar elkaar. En spraken uit, wat we niet fijn vonden. Als we elkaar onbedoeld gekwetst hadden, konden we dat zeggen. Soms ging dat even hard tegen hard, maar dan haalden we de onderste steen boven, om duidelijk te krijgen wat eronder zat. Ik waardeer dat. Ik hou ervan. Geen onderstromen, ik hoor liever de waarheid, al is die pijnlijk. Vandaar kun je weer verder gaan. Of er een punt achter zetten.
Mijn dochter en ik gaan door. Op aparte wegen, die elkaar gelukkig weer kruisen.

Mijn lieve dochter Isabella.
Ik ben trots op je
En ik hou van je
Dank, dat je mijn dochter bent.

*Deze blog draag ik op aan alle kinderen van chronisch zieke ouders.
Bedankt dat jullie er zijn en hou liefdevol je grenzen in de gaten.💕