Tien jaar verder…

Heerlijk de wind door je haren en de zon op je gezicht!
Na zoveel donkere dagen eindelijk weer wat licht.
Toch was dit denk ik het eerste jaar, dat ik er niet echt veel last van had, van zoveel donkere dagen.
Hoe dat komt?

Ik denk, omdat het echt goed met me gaat.
En dan heb ik het vooral over mijn ZIJN.
Klinkt een beetje zweverig misschien, maar ik zal het proberen uit te leggen.

Ik ben nooit echt een streber geweest wat werkambities betreft, maar had wel mijn dromen en ideeën, die ik op adrenaline kon waarmaken. Totdat mijn voorraad adrenaline uitgeput was en niet meer terug kwam. Wie was/ben ik nog zonder werk?
Dat was een zoektocht, die bijna tien jaar heeft geduurd.

Na jarenlange strijd met mijn niet gewenste gezondheid (vanaf mijn 11^e jaar struggel ik al), was ik te moe om nog verder te strijden. Ik zit elke ochtend in mijn schommelstoel en kijk naar de lucht. Hiermee was een soort van wens in vervulling gegaan. Zitten in mijn schommelstoel op mijn veranda, met mijn grote mok chai in mijn handen, uitkijkend over weilanden. De schommelstoel, overkapping en chai zijn er wel, de rest denk ik erbij.
En elke ochtend voel ik me blij. Blij met de schone frisse lucht, de vogeltjes, de katten, mijn huis en tuin, de planten, die ieder seizoen weer anders zijn, de insecten, de wolken en als we mazzel hebben: de blauwe lucht en de zon.

En jarenlang dacht ik elke avond; Gelukkig weer een dag voorbij.

Tot ik ook ín mijn huis steeds vaker kon genieten van alles om mij heen. Mijn eigen veilige plek, die ik helemaal naar mijn zin had ingericht. Toen mijn dochter in 2021 uit huis ging, was dat best even wennen, maar het was haar tijd en daarom was het goed. Gelukkig had ik mijn katten nog om tegen aan te kletsen.

Mijn innerlijke rust was er steeds vaker. Ik voelde me vaker tevreden in het moment. Ik leerde om veel minder met het verleden en de toekomst bezig te zijn. Aan het verleden kon ik niks meer veranderen en de toekomst veranderde toch steeds, nou ja aan alles, wat ik van tevoren had bedacht tenminste. Ik durfde geen plannen te maken, want als ik me op dat moment niet goed voelde, kon het plan niet doorgaan, wat dan weer een teleurstelling zou zijn. Zo leerde ik heel langzaam om genoegen te nemen met wat er was op dat moment. En ik merkte dat de momenten, dat ik het goed had, er steeds meer werden.

Ik had nog steeds pijn, ik was nog steeds moe, maar door het er te laten zijn, door me er letterlijk bij neer te leggen en mezelf te omarmen, door lief te zijn tegen mezelf, voelde ik me beter. Ik zei tegen mezelf, wat ik tegen een dierbaar iemand zou zeggen als die zich zo zou voelen als ik op dat moment. En op gegeven moment zei ik het zelfs hardop: ‘Ach liefie, heb je zo’n pijn? Ben je zo moe? Ga maar lekker liggen. Ik ben bij je.’ Ook ging ik goed voelen waar ik behoefte aan had. Meestal een heel basaal iets: een kopje thee, een warme deken, water, iets zoets of iets zouts, even contact met iemand, muziek…

Zo leerde ik mezelf steeds beter kennen en leerde ik steeds beter voelen. Ook leerde ik woorden geven aan mijn gevoel en mijn wirwar aan gedachten. Deze blogs schrijven heeft me heel erg geholpen om me te leren uiten. Om de wereld in te slingeren, wat het in kan houden om chronisch en onzichtbaar ziek te zijn. Het maakt mijn leven minder zwaar én het gaf me weer een doel.

Wat ik o.a. moeilijk vond aan niet meer in het arbeidsproces mee te draaien is, dat alle dagen op elkaar gaan lijken. Geen weekend- en of vakantiegevoel meer. Door elke week een blog te schrijven, kreeg mijn leven weer een beetje structuur. En dat voelt fijn voor mij.
Als het niet lukt, is het ook helemaal oké en merk ik, dat ik het fijn vind om het toch te proberen. Elke keer weer. En tot mijn grote verbazing komt er elke keer weer een verhaal, dat verteld mag worden.

En zo heb ik mezelf tot een soort van innerlijke rust geschreven.
Ik heb mijn strijd gestreden en juíst door er bij te gaan zitten en liggen, heb ik mijn strijd ‘gewonnen’.

En ik blijf een mens, wat nog steeds betekent dat ik soms verdrietig ben over wat ik niet meer kan of dat ik pijn heb. En dan huil ik hardop. En troost ik mezelf als ik alleen ben. Mijn leven is niet het leven, dat ik voor ogen had gehad. En toch ben ik trots, want ik heb wel mijn dromen waargemaakt, door eens mijn betaalde baan in het onderwijs op te zeggen en mijn eigen bedrijf te beginnen op het gebied van drama en theater. En wat kijk ik daar met plezier op terug. Ook maak ik af en toe weer plannen, met de wetenschap dat het niet door kan gaan. En dat is oké, er komt wel weer een keer een moment, dat het wel gaat waarschijnlijk.

Als je veel pijn hebt en doodmoe bent, dan sta je in standje overleven. Dan is er geen plek voor creativiteit of gezelligheid. Dan ben je blij, als je je hebt kunnen wassen en aankleden, dat je jezelf te eten hebt kunnen geven. En hopelijk kun je je huis redelijk schoon en op orde houden.
Als je dan daarnaast ook nog de zorg voor anderen hebt, is het vaak bijna niet meer te doen en dan is je leven regelmatig niet meer leuk te noemen. Ik weet helaas wat het is. En ik leef met je mee als jij je in deze fase bevindt.

Nu ik me goed voel, tussen alle slechte en minder goede periodes door, mag ik mezelf ‘schrijver’ noemen. En dat vond ik spannend (want wanneer mag je jezelf eigenlijk een schrijver noemen??) en tegelijkertijd voel ik me weer trots. Door mijn leven met een chronische en onzichtbare ziekte de wereld in te schrijven, heb ik weer míjn stem terug gevonden. En mag ik mensen om mij heen wat bewuster maken van hun eigen gezondheid. Want gezond zijn is niet gewoon. Het is echt heel erg bijzonder!

En dát weet je pas, als je het niet meer bent.

Dus wees je bewust van je gezondheid,
wees lief voor jezelf
en voor de ander, die minder gezond is dan diegene zou wensen.

Ik wens je een modus toe, dat ook jij kunt zeggen: Het gaat goed met me!!

* En hoe tof dat ik in het winternummer van ‘Fes Magazine’ (Hét blad over fibromyalgie) met een zelfgeschreven column sta over het ontstaan van mijn ‘Willyblog’!