‘Ga jij maar lekker naar bed.’

Zei ze, toen er 20 van de 30 minuten voorbij waren.
Ik was zowel woest als uitgeput.

Vanwege langdurige ziekte van mijn eigen huisarts, kwam ik bij een andere huisarts terecht, die ik nog niet eerder gehad had.
Toen ik de assistente aan de lijn had, voor deze afspraak (zie vorige blog ‘Het heeft een naam!’), had ik heel duidelijk gezegd, dat het heel handig zou zijn, als deze huisarts mijn brief zou lezen, die de vervanger bij mijn vorige bezoek van twee weken geleden zou inscannen en in mijn dossier zetten. Daar stond namelijk precies in waarvoor ik wéér kwam.

De vervangende arts van mijn vorige bezoek, was een zeer vriendelijk en meelevend persoon. Zoals alle artsen trouwens van deze praktijk, die ik ooit bezocht heb in de afgelopen 10 jaar. Helaas vond ze het niet verstandig om met mij een traject op te starten, ómdat ze een vervanger was. Ik moest toch terug naar mijn eigen huisarts. Helaas blijkt zij voorlopig nog niet terug te keren.

Daarom was het des te verrassender, dat deze arts, vanaf het eerste ogenblik dat we elkaar ontmoetten, mij een naar gevoel gaf.
Mijn gevoel bedriegt me zelden, weet ik inmiddels, maar ik wilde haar een eerlijke kans geven. Daarom bleef ik vriendelijk. En… ik had haar nodig. (Vreselijk hè, dit gevoel…)

Ze kwam ons ophalen in de spreekkamer en mijn lief Erik kreeg al bijna de deur tegen zijn neus dichtgeslagen, omdat hij met zijn MS benen minder snel is dan ik. En aangezien ik al niet één van de vlotste ben tegenwoordig…
Wat ik al zei… het begin was al niet goed.

Na een algemeen babbeltje over zieke collega’s en vreselijk personeelstekort, zelfs zo erg dat de artsen zélf regelmatig achter de telefoon moeten gaan zitten, om het werk van de assistenten te doen, bleef ze me vragend aankijken. Wat kwam ik doen???

Ik vroeg of ze mijn brief al had gelezen. Wat voor een brief?? Nee dus. Had ik eerlijk gezegd al op gerekend, dus ik had alles nog twee keer uitgeprint en gaf haar de brief met mijn opmerking: dat ik speciaal aan de assistent had gevraagd om dit te melden, zodat ik niet mijn hele verhaal van 2 weken geleden nog een keer moest doen, omdat mijn energie zeer beperkt was en ik daarom alles op had geschreven.

Maar dokter wilde per se de brief op gaan zoeken in de computer, terwijl ze honderduit bleef praten. Niet goed voor mijn energieniveau. Uiteraard duurde het een tijdje, voordat dezelfde brief, die ook voor haar neus op de tafel lag, op haar computerscherm tevoorschijn kwam.

In de brief stonden heel duidelijk mijn klachten:

• Pijn op mijn borst en tussen mijn schouderbladen
• én steeds vaker en langer uitgeput zijn. (Dit is een korte samenvatting voor jullie.)

En hulpvragen:

• Wat kunnen hier de oorzaken van zijn
• Ik wil aanvullend bloedonderzoek.

Mijn gynaecoloog was al heel erg behulpzaam geweest in het aanvragen van bloedtesten, om mijn steeds erger wordende vermoeidheid en uitputtingssessies te kunnen verklaren, maar er kon nog meer uitgezocht worden.

Tijdens het lezen van mijn brief, bleef de huisarts doorpraten en vertelde, dat er bijna nooit een oorzaak voor deze klachten gevonden wordt. Ik weet niet hóe vaak ze dit gezegd heeft, maar het was belachelijk vaak. Er was zoveel weerstand vanuit haar en de boodschap was vooral: ik wíl hier niks mee en ik dóe hier niks mee.

Ondertussen wisselde ik een blik met Erik: ligt het nou aan mij of is ze echt zo gestoord?
Handig hoor ogentaal. Hij was het met me eens.
Als ik goed in mijn energie had gezeten (had ik hier überhaupt niet gezeten natuurlijk…), had ik haar luid en duidelijk onderbroken en gezegd dat me inmiddels volledig duidelijk was, wat allemaal níet kon, maar dat ik nu heel graag wilde weten, wat uiteindelijk wél zou kunnen.

Maar na 7 minuten haar waterval van zinloze woorden en zinnen aangehoord te hebben, lag ik met mijn hoofd uitgeput op de tafel en kwam er geen begrijpelijk woord meer uit mijn mond. Bijzonder hoor, hoe mijn brein niet meer op woorden kan komen en lettergrepen gaat husselen en/of er woorden uitkomen, die totaal niet relevant zijn voor dit gesprek.

Dokter negeerde totaal mijn STAAT VAN ZIJN en praatte gestaag door.
‘Of ik verder nog vragen had?’
Terwijl ik laveloos op de tafel lag, gaf ik een onverstaanbaar antwoord, waarin ik duidelijk probeerde te maken dat mijn vragen in de brief stonden, die voor haar neus op de tafel lag! GVD!!
Nooit geweten dat je én uitgeput én dan ook nog zo ontzettend woest kunt zijn, dat de stoom uit je neus en oren komt!

Mijn rots in de branding Erik, die niet voor niets vrij genomen had van zijn werk, nam het stokje vloeiend over. Hij wist wat ik wilde, want dat stond tenslotte IN DE BRIEF. (En we hadden het van tevoren besproken.)

Op zijn eigen rustige manier werkte hij punt voor punt mijn brief door.
Ze kon niet anders dan naar hem luisteren.
Tussendoor zei ze, dat sommige bloedtesten niet door een huisarts gedaan konden worden en ze leverde commentaar op mijn gynaecoloog, omdat zij, volgens haar een bloedtest niet aangevraagd had, terwijl dat zéker had gemoeten. Zucht!

Op de vraag van Erik wie die bloedtesten dan wél zou kunnen aanvragen, zei ze dat dat door een specialist gedaan moest worden.
Af en toe stelde ze zowaar nog een zinnige vraag, die ik beantwoordde met ‘ja’ of ‘nee’.

Mijn doel was een soort van bereikt. Ik had de aanvraag voor de bloedtesten binnen. N.a.v. deze uitslagen, zouden we verder kunnen kijken. Ik moest maar bellen voor de uitslagen.

Terwijl ik nog steeds woest en uitgeput opstond zei ze: ‘Ga jij maar lekker naar bed.’

Ik keek haar woedend aan en zei: ‘Dat is anders zo lekker niet!’

Vol ongeloof stonden Erik en ik buiten.
Nooit meer naar deze huisarts.