Ik heb het gedaan!

Hulp vragen is niet echt mijn ding. Op de één of andere manier blijf ik dat lastig vinden en ga ik allerlei redenen verzinnen om het vooral níet te hoeven doen. Daarbij blijf ik dan in cirkels denken, want ‘HET PROBLEEM waar ik hulp bij nodig heb, staat pontificaal midden in die cirkel en wordt dus niet opgelost. Integendeel HET PROBLEEM lijkt steeds groter te worden!

Ik kan de laatste maanden nog maar weinig verticaal ondernemen. In de praktijk betekent het, dat ik, verdeeld over de dag, gemiddeld drie uur lopend en/of staand iets kan doen in huis of tuin. Een ‘blokje om’ is een zeldzaamheid geworden.
Als ik met mijn benen naar beneden zit, kan ik dat even volhouden, zit ik met mijn benen omhoog, dan ben ik langer present. Liggend denk ik, dat ik alles kan.

Helaas kan ik in de werkelijkheid liggend niet zoveel. Typen op mijn laptop bijvoorbeeld, lukt me niet. Kleine stukjes op mijn telefoon wel, (Zie de blogfoto, gemaakt met AI voor een site, die aandacht vroeg voor onzichtbare en chronisch zieke mensen.) maar in no time krijg ik dan pijn in mijn handen, een duidelijk signaal om te stoppen. Wat ik dan ook direct doe.

Ik kan wel heel veel nadenken als ik lig. Dan krijg ik vaak de meest geniale ideeën! Probleemoplossend denken kan ik goed. Als mijn hoofd tenminste mee wil werken. En dat hoofd staat regelmatig in een ‘niet storen stand’. Ook als míj dat niet uitkomt.
Een voorbeeld: de app ‘Storytel’ heeft twee functies: zelf een boek lezen of het boek luisteren. Omschakelen kan heel simpel, kwestie van twee keer tikken, gemakkelijker kan bijna niet, zou je zeggen. Behalve als mijn hoofd gestopt is met logisch denken, dan krijg ik het met geen mogelijkheid meer voor elkaar. Woest word ik dan! Ik ram bijna mijn vinger door het scherm heen! Waarom doet dat ding niet wat ik wil!

Mijn langdurige uitputtingssessies genaamd ‘PEM’ (verder ben ik met mijn doktersonderzoek nog niet gekomen, wordt vervolgd) bezorgen mij nogal wat uitdagingen elke dag. Door ‘pacing’ toe te passen: ik doe iets, ik ga liggen, enz. probeer ik te voorkomen dat ik uitgeput raak. Dat is nog niet gelukt trouwens. Maar mán! Dat is zó niet leuk!! Bij alles nadenken wat je doet, bleh!!
Inmiddels liggen er niet alleen buiten twee aan elkaar geritste slaapzakken op mijn buitenbed, maar hierbinnen op de bank ook. Heerlijk comfortabel, dat dan weer wel.
Ook bij Erik is inmiddels een buitenbed in de maak en ligt een slaapzak binnen handbereik naast zijn bank. Een duidelijke indicatie dat mijn energielevel nog steeds afneemt. Ik maak me serieus zorgen.

Het boodschappen doen heeft PICNIC voornamelijk overgenomen. En dat geeft me rust. Geen grote boodschappen meer doen, hooguit nog iets kleins halen in winkel moet lukken, dacht ik…
Zelfs mijn scooter staat al langer stil dan ik dacht. Daar ligt namelijk een zeil overheen en dat moet eraf, voordat ik de poort uit kan manoeuvreren en weg kan rijden. En de scooter is zwaar. Soms maken deze twee handelingen het mij onmogelijk om van de scooter gebruik te kunnen maken.

Nóg een serieus probleem, wat ík niet kan oplossen overigens: Mijn vaste hulp van het WMO is langdurig ziek. Mijn schoonmaakengel is nu zelf geveld. Maar invalhulp bleef uit!
Na twee weken toch maar eens gebeld, want huishoudelijk werk doen, is voor mij nu vaak onmogelijk. En met twee katten in huis…

Er bleek in mijn dossier te staan, dat ik geen vervangende hulp wilde, oh??
Ik heb ooit een vervangster vriendelijk gevraagd te vertrekken, omdat ze zo ontzettend denigrerend deed, dat ik daar zeer ongemakkelijk van werd. Daarna heb ik de organisatie gebeld en gezegd dat ik deze dame niet meer wilde. Waarschijnlijk hebben ze er toen van gemaakt, dat ik helemaal geen hulp meer wilde!

De afgelopen zes weken heb ik wel en geen hulp gehad. Het was net zo vaak geregeld als weer afgezegd. Drie verschillende mensen zijn geweest, man! Wat gaf me dat een stress!! En het waren allemaal aardige mensen hoor, maar ik merk dat ik bijna niet kan omschrijven wat vreemde mensen in mijn huis met míj doen! Het is niet relaxed, hoe lief ze ook zijn en hoe ontzettend blij ik ook ben, dat ze mijn huis schoonmaken.
Maar mijn vaste hulp is voorlopig nog echt niet terug …

Van de week kreeg ik echter een appje van mijn schoonzus (officieel niet meer, maar we noemen elkaar nog steeds ‘schone zus’), die bij dezelfde organisatie werkt als mijn vaste hulp:
‘Hee schone zus, ik zie jou in mijn schema staan voor de komende tijd!’ Ik kreeg op slag een explosie van geluksgevoel!
Maar direct daarna dacht ik, o jee, zou ze het wel ok vinden om bij een bekende te werken?
Geen probleem gelukkig! Man! Wat ben ik opgelucht!!

En in deze energie van opluchting, omdat een voor mij ‘groot probleem’ spontaan is opgelost, besloot ik direct een ander steeds terugkerend groot probleem aan te pakken: hoe kom ik vanaf nu op het station als ik naar mijn lief in Haarlem wil.
Om op het station te komen, ben ik al met al, bijna een half uur bezig. En dan moet ik nog anderhalf uur met de trein, waarvan twee keer overstappen. Dat treinen zie ik meestal nog wel zitten, maar fietsen en lopen niet. De laatste maanden moest ik elke keer heel veel moed verzamelen om iemand te vragen mij naar het station te brengen, of Erik kwam me ophalen. En hij bracht me steeds weer thuis. De nadelen van een Latrelatie, de voordelen van een geweldige vriend.

Ik ging mijn contacten na en maakte een appgroepje aan met een paar personen, met de vraag of iemand me (gemiddeld twee keer per maand) naar het station zou willen brengen. Daarna plaatste ik een oproep op Facebook met dezelfde vraag! Inmiddels heb ik vijftien!! mensen in de appgroep staan, die me willen helpen!

Mijn hart stroomt over van vreugde en ik heb tranen in mijn ogen! Toen realiseerde ik me ineens, met zoveel mensen kun je misschien ook wat vaker en gemakkelijker een andere hulpvraag in de groep plaatsen. In één klap, is hulp vragen een heel stuk relaxter geworden! Want het voelt gemakkelijker om het in een appgroep te vragen, dan steeds persoonlijk aan iemand. Belachelijk hè, dat ik maanden moed moest verzamelen om deze stap te nemen.

Dat vreugde en verdriet heel dicht bij elkaar liggen, merkte ik deze ochtend. Iemand zou me vandaag om 10:45 uur naar het station brengen, gisteravond had ik alle voorbereidingen getroffen. Ik hoefde alleen de katten eten te geven, te ontbijten en me aan te kleden.
De eerste twee zijn gelukt, daarna was mijn energie op.
Ik had het zo goed geregeld, dacht ik. Huilend heb ik geappt dat het toch niet nodig was om mij naar het station te brengen, ik was om 9.00 uur al uitgeput.

P.S. Ik ben in Haarlem gekomen, Erik heeft me opgehaald ♡♡