Go with the flow

Tjinta, mijn kat, ligt op de tafel voor mij en kijkt me aan. Hij is al vele jaren mijn grote voorbeeld sinds ik rustig aan moet doen. Als ik me druk maak en ik kijk naar hem, voel ik hem denken: ‘Mens! Maak je toch niet zo druk!’
Hij heeft makkelijk ‘praten’, deze mens zorgt met veel liefde voor zijn natje en droogje!

Hij doet niks meer dan nodig is en ligt veel. Het grootste gedeelte van een dag slaapt hij en anders kijkt hij lui uit zijn ogen naar dát wat op het moment interessant genoeg is om naar te kijken, zonder een haar te bewegen. Zelfs de eksters pikken het vogelvoer rustig op in de tuin, binnen een meter van waar hij in het gras ligt.

Ook kan hij heel goed duidelijk maken wat hij wil: als hij honger heeft, gaat hij op het aanrecht zitten en fixeert zijn blik op mij. Hij mauwt niet, hij kijkt alleen maar. Als hij een knuffel wil, geeft hij een miauwtje en ga ik naar hem of hij komt naar mij toe. Zit ik op de wc, dan wurmt hij met z’n poot de deur open en gaat hij als een hond op zijn achterpoten staan, terwijl zijn voorpoten op mijn bovenbenen staan. Knuffeltijd! Alleen op zíjn tijd welteverstaan. Is hij er klaar mee, dan loopt hij gewoon weg, ook als ik nog niet uit geknuffeld ben.

Voorheen liepen we nog wel eens samen een rondje door de wijk. En als mijn kliko aan de straat moet, gaat hij ook mee. ’s Nachts ligt hij vaak bij mijn benen op het dekbed, met iedere nacht weer het risico, dat hij een trap krijgt. Dat gebeurt vaak en toch kiest hij ervoor om bij mij te zijn.
Hij gaat, staat, zit en ligt waar en wanneer hij wil.
Hij is niet met het heden of verleden bezig, voor zover ik weet. Hij leeft in het NU en ziet er zeer tevreden uit.

Vandaag sprak ik iemand, die ik al best lang ken. Hoewel ‘kennen’ niet echt het juiste woord is. We weten van elkaars bestaan, doordat onze kinderen op dezelfde basisschool zaten. Door de jaren heen kruisten onze paden elkaar soms. Leuk hoe dat gaat. Ik kon wat voor haar betekenen en zij weer wat voor mij. Ongedwongen, spontaan, zoals mooie ontmoetingen via mijn mobiel of in het echt kunnen zijn.

Via mijn ‘Hulpgroep voor Willeke-app’ had ik gevraagd of iemand mij naar het centrum voor bloedprikken kon brengen. Zij reageerde daarop en zo werd ik keurig opgehaald en weer thuisgebracht. Hoe relaxed was dat op deze manier! Wat ben ik blij dat ik moed heb verzameld om hulp te vragen op Facebook en deze appgroep kon aanmaken. Inmiddels staan er zeventien lieve mensen in deze groep! Hulp vragen is nu niet meer stressvol!

We raakten o.a. aan de praat over blijven hopen dat ‘het’ beter wordt.
Toen ik haar vertelde, dat ik niet meer hoop op beter, keek ze me verbaasd aan.
Ik vertelde haar, dat ik jaren lang ZEKER had geweten, dat ik beter zou worden.
Dat ik elke dag aan het manifesteren was:

• Ik heb genoeg energie voor de hele dag.
• Ik ben gezond.
• Mijn lijf is zacht, soepel, sterk en veerkrachtig.
• Ik ben waardevol.
• Ik kan en doe (alles) wat ik bedenk.
• Enz.

Dat ik waardevol ben, klopt nog steeds.
Echter is de teleurstelling steeds weer zo ontzettend groot, als ik niet genoeg energie heb voor de hele dag. Dat mijn lichaam en geest spontaan stoppen met functioneren. Dat ik al jaren niet meer kan uitvoeren, wat ik bedacht heb. Díe teleurstelling steeds weer incasseren, vind ik veel heftiger dan niet meer hopen, dat ‘het’ beter wordt.

Ik leef in het NU. En ook al leef ik op dit moment (want meer dan NU is er toch niet) vooral liggend en zittend, dan kan ik nóg genieten van mijn zachte slaapzak, voorbij drijvende wolken en noem maar op. In mijn staat van ZIJN probeer ik nog steeds praktische oplossingen te verzinnen, om mijn leven gemakkelijker en aangenamer te maken. En m.b.v. anderen wordt dat uitgevoerd en kan ik grijnzend toekijken, hoe ‘ik’ weer een hobbel heb glad gestreken.
Door mijn hulpgroep spreek ik nu mensen, die ik jaren niet in het ‘echt’ gesproken heb!
Geweldig toch!!

In mijn kleine, veilige maar beperkte wereld is het voor mij heel erg waardevol en belangrijk om te weten en te merken, dat er mensen zijn, die mij zien en horen. Zo’n praktische en mooie ontmoeting en gesprek van vandaag is daar één van.
Ook de dame die vandaag bloed afnam bij mij, herkende mij van een vorige keer. Ze vroeg belangstellend hoe het ging. ‘Iets met overgang en hormonen toch?’ Ze zal zoveel mensen op een dag zien, in een week, een maand. Als ik dan toch herkend wordt, maakt me dat blij!

Toen ik daarna thuis bij lag te komen op de bank, kwamen beelden voorbij van een stage die ik doorbracht op ‘de Bosschool’, behorende bij Bartiméus in Doorn. Een school voor kinderen met een visuele, verstandelijke en soms ook een lichamelijke beperking in de leeftijd van vier tot twintig jaar.
Ik denk dat ik een jaar of zeventien was.

Deze stage heeft ontzettend veel indruk op mij gemaakt. Ik herinner me vooral de rustige manier van handelen van leerkrachten, begeleiders en stagiaires. Alle tijd hebben en nemen voor de leerlingen. Het plezier, de muziek, het voorlezen, zingen, de aandacht. Het blij zijn met elkaar als een leerling toch iets voor elkaar krijgt, of ineens meezingt, of lacht, of heel tevreden is in het moment.
Het mogen ZIJN wie je bent.

Het mogen meegaan in het ritme van de mens en zijn of haar eigen kunnen.
Sneller had en heeft nu ook absoluut geen zin, dan ging en gaat alles alleen maar langzamer en moeilijker.
Go with the flow.
Kijk maar naar mijn kat.