Niet genoeg je best gedaan!

Ik had een afschuwelijke nacht. Ik had gelukkig de kracht om een zeer opdringerige buurman mijn huis uit te zetten, maar vervolgens stond een ex met een baby voor mijn deur en zei een buurvrouw tegen hem: ‘Heb je het haar al verteld?’
Waarop ik gefrustreerd reageerde: ‘Wat heb ik nou weer gedaan!’ Ex schudde zijn hoofd en ging ervandoor.

Toen riep ik: ‘Ik snap er helemaal niks meer van!’ en werd ik wakker van mijn eigen geroep.
Ik was compleet van slag. Het was een nachtmerrie! Vooral die buurman was zeer bedreigend.

In mijn nachtmerrie was een lieve buurman (die ik echt ken) boven in mijn slaapkamer bij mij, terwijl ik in bed lag. Het was in een huis waar ik vroeger heb gewoond.
Hij kwam ongewenst bij mij in bed, dicht tegen mij aan liggen en het voelde heel erg onveilig. Vervolgens begon hij over het geloof. Hij sprak erover, dat het christelijk geloof ‘afzweren’ ervoor had gezorgd, dat ik steeds zieker werd. Pas als ik me weer tot de heer zou wenden, zou het beter gaan! Tijdens zijn (s)preken schoof ik steeds verder van hem af, maar hij schoof met me mee en bleef lichamelijk contact houden!
Het voelde als een aanranding. Het was verschrikkelijk!

Wel bijzonder was, dat toen ik opstond en me in mijn volle 1.65 m oprichtte, ik voor hem ging staan en zonder hem aan te raken naar achteren dwong te gaan. Elke keer een stukje verder mijn slaapkamer uit. Toen ik hem uiteindelijk naar buiten had gewerkt stond daar een ex met een grote baby in een kinderwagen. Ik weet, dat ik dacht: ‘Huh? Die is toch niet van mij? Ik zou toch zeker weten, dat ik bevallen was?’

Terwijl mijn ex wegliep en de kinderwagen liet staan, vroeg ik aan de grote, blije baby hoe oud ze was. Ze jubelde: ‘Negen maanden!’ Ik was in verwarring, wie was ze, wat deed ze hier, was ze van mij???
In het huis naast mij stond een buurvrouw buiten in de deuropening (Een totaal onbekende vrouw voor mij) die tegen mijn ex riep: ‘Heb je het haar al verteld?’
Een zeer frustrerend gevoel nam gelijk bezit van mij, waardoor ik uitriep: ‘WAT HEB IK NU WEER GEDAAN!!’
En dácht: ‘… wat niet in het maatschappelijke plaatje past! Waar word ik nú weer op afgerekend, wat heb ik nú weer gedaan, waar MEN wat van vindt?!’

Toen ik wakker schrok van mijn eigen geroep, was ik compleet van slag. Mijn hartslag was hoog, ik voelde me beroerd en helemaal in de war. Ik ging op de rand van het bed zitten om even bij te komen, vervolgens naar het toilet en daarna dronk ik nog wat water. ‘Goed, het is 3.00 uur. Ga verder slapen.’, zei ik tegen mezelf.

Helaas dacht mijn systeem daar anders over, slapen kon ik niet, ik was te opgefokt. Toen dacht ik aan tips, die ik gelezen had om weer rustig te worden. Ga een liedje zingen in je hoofd.
Het eerste lied wat me te binnen schoot was ‘Belle Nuit’. Terwijl ik dit zong kwamen dierbare herinneringen naar boven van een tijd in Frankrijk, toen ik samen met iemand dit prachtige lied, ’s avonds op een zacht verlicht pleintje, in een nostalgisch muziektentje, midden in een stadje zong. Direct daarna kwamen er bitterzoete gedachten over dát wat niet meer was. Okee, ander lied.

Positieve gedachten zijn absoluut belangrijk om in een goede stemming in slaap te vallen.
Voor de verjaardag van mijn lief had ik een liedje gemaakt: ‘De Amsterdammer en de Fries’, De Fries, ben ík trouwens. Dit lied brengt me in een blije stemming en al zingend in mijn hoofd wordt het nare gevoel in mijn lijf weggezongen. Toch kan ik niet meer slapen.

Op mijn blote voeten loop ik de trap af en de tuin in. Daar ga ik op een bankje zitten. Het is stil en heerlijk weer. Voor mijn gevoel zou ik een flinke wandeling kunnen maken! Dat gevoel is geweldig! Zeker omdat ik tegenwoordig 22/7 plat lig. Mijn voeten voelen de koele tegels en kat Lytse komt op mijn schoot liggen. Hem aaien helpt mij ook om rustig te worden.
Net zo rustig en relaxed als ik ben op de blogfoto. Ik had, toen ik eenentwintig jaar was, gelukkig nog geen idee wat me nog allemaal te wachten stond…

En ineens weet ik waarom ik deze dromen heb.
Ik lees een boek van Renate Dorrestein: ‘Heden ik’.
Zij is zzp’er als ze ziek wordt. Uiteindelijke diagnose ME. Het ziek worden en blijven, de aanloop naar de diagnose, de zoektocht om zélf alles uit te zoeken en te doen om weer beter te worden, de meningen / reacties en goedbedoelde tips van anderen, oorzaken waaróm je ziek bent geworden, het overleven als chronisch zieke…
Dit boek zit voor mij vol triggers en is heel herkenbaar.

Jarenlang heb ik oorzaken gezocht voor alles wat mijn gezondheid slechter maakte. Ik dacht dat ik vele levenslessen te leren had en dat ik trauma’s moest opruimen om mij gezond te kunnen maken; en er in ieder geval voor te zorgen, dat ik ze niet zou doorgeven aan mijn dochter.

Artsen en therapeuten bezocht. Sessies met healers en mediums gehad, therapieën gevolgd, familie-opstellingen gedaan, gebeden en gesmeekt, vol overtuiging affirmaties geroepen, geoefend met behulpzame en niet behulpzame gedachten, bewuste en onbewuste gedachten en uitspraken, natuurartsen bezocht, holistische en ontelbare andere zelfhulpboeken gelezen, medicijnen, kruiden, supplementen, dát wel en dát niet eten, zorgen dat je je omringt met positiviteit, aromatherapie, ga mediteren, laat oude patronen los, gooi stenen in de vijver, schrijf je nare ervaringen op en verbrandt ze, hou een positief dagboek bij, zing! en noem maar op.

Als ik het ene medische ongemak achter de rug had, dan kwam het volgende wel weer. En elke keer dacht ik: okee, wat heb ik nu weer te leren? Welke levensles is dit?
Het begon met pijn in mijn rug rond mijn elfde jaar, dat bleek slijtage in mijn tussenwervelschijven. Toen ik begin twintig was werden er drie wervels aan elkaar vastgezet met bot uit mijn bekken. Het herstel duurde ruim een half jaar en wat was ik daarna gelukkig! Eventjes…

Verschillende keren overspannen geweest, kijkoperatie knie, bekkeninstabiliteit toen ik zwanger was, dochter bijna vijf weken te vroeg geboren, revalidatie voor mij na de bevalling, ik kon bijna niet meer lopen en mijn baby bleef in het ziekenhuis achter… traumatisch kan ik je vertellen.

Pijn in nek, schouders, pijn in hele lijf, burn-out…
Verder depressies, aan beide polsen carpale tunnelsyndroom, een jaar in de spalken, spierdystrofie in mijn handen, fibromyalgie, nekhernia, frozen shoulders en dodelijk vermoeid zijn…
 (en dit is slechts een greep uit…)

Tsjonge jonge, wat heb ik veel te leren zeg!
Wat ben ik blijkbaar hardleers, dat ik HET nog niet geleerd heb.

‘Joh, je moet je voeding aanpassen! Ik ken iemand die…’
‘Oh is die arts niet holistisch? Ja, dan zou ik toch een ander kiezen als ik jou was, want…’
‘Ik heb een boek gelezen, daarin staat precies wat erachter zit, als jij spierdystrofie hebt…’
‘Ja, je sport ook niet meer hè… te weinig bewegen is natuurlijk ook niet goed…’

Het is zo pijnlijk om dit te horen, terwijl ik weet dat ‘ze’ het goed bedoelen.
Omdat ik dus niet de juiste arts heb ‘gekozen’, niet gezond genoeg eet, niet meer mediteer, niet meer geloof, niet goed genoeg mijn best heb gedaan, ben ik dus ziek.
Eigen schuld, dikke bult.

En dat doet pijn.
Is het de schuld van iemand zélf, dat diegene ziek wordt?
Zorg je er zelf voor, dat je kanker krijgt, of MS, fibromyalgie, spierdystrofie, ME of wat voor ziekte dan ook?

Toen ik het met mijn lief hierover had: over ziekzijn, omdat je lessen te leren hebt, keek hij me aan ‘Meen je dit serieus?’ Ja, ik meen dit serieus.
Hij was sceptisch. ‘Dus waarom heb ik dan MS gekregen, denk je?’
Huh? Maar… zó bedoel ik het niet!
‘De enige les die ik te leren heb, is hoe ik positief omga met mijn MS’, was zijn duidelijke antwoord. En natuurlijk heeft hij gelijk!

De ‘omdraaimethode’ werkt altijd. Ik denk / dacht over dat soort narigheid alleen maar voor mezelf. Hardnekkig hoor, die gedachten.
Tegelijkertijd schoot me een liefdevolle opmerking van een vriend van jaren geleden te binnen, omdat ik TOEN al niet meer wist welke lessen ik nog moest leren: ‘Willeke, soms heb je ‘gewoon’ pech hè. Is er geen oorzaak en gevolg.’

Ik wil geen adviezen meer horen om beter te worden. Hooguit van echte ervaringsdeskundigen. En dan ook pas als het een aantal JAREN heeft gewerkt. Eerder niet. Want die tijdelijke oplevingen ken ik ook en de terugvallen komen des te harder weer aan.

En ik ERKEN de waarde van veel van bovenstaande adviezen, MAAR ze genezen de chronisch zieken niet! Wat wel heel goed is voor mijn heling, zijn die lekkere dadels die ik kreeg, die stapel Happinez, de lieve kaartjes, appjes, … en reacties van jullie, mijn geweldige bloglezers!
En… dat ik zonder mijn best te doen, al meer dan 100 abonnees heb voor mijn Willyblog! Hoera! Feest tralala!

Ik snap alleen die grote baby uit mijn droom nog niet helemaal…