De volgende fase

Mijn leven is een behoorlijke rollercoaster. Ik hoef nooit bang te zijn voor saai, voorspelbaar en verveling. Eerlijk gezegd verlang ik daar ook niet naar. Waar ik wel naar uitkijk?

In mijn ienimieniewereld kijk ik uit naar alles waar ik blij van word, wat me een gevoel geeft van intense tevredenheid. Van die momenten waarop alles eventjes klopt, waar je innig gelukkig kunt zijn in het hier en nu.

Wat mijn lief-met-MS en ik ook graag doen, is elkaar aan het lachen maken. Dat kan met een opmerking, een foto, een maf liedje, een filmpje… De lach op het gezicht van de ander is goud waard!

Vorige week beschreef ik van alles, wat niet goed ging. (Blog: Miscommunicatie in de zorg) Daarna heb ik echt tijd nodig gehad om te ‘processen’, alles herkauwen tot in eeuwigheid, van alle kanten wordt ‘het’ weer bekeken. Mijn brein maakt wederom overuren, gek word ik daarvan. Toch heb ik dat blijkbaar nodig om het te kunnen verwerken.

Een grote teleurstelling was, dat mijn scootmobiel, waar ik lang naar uitgekeken had, geleverd werd, maar gelijk weer mee terug moest naar de werkplaats, omdat ze het voetgaspedaal vergeten waren. Ik zag letterlijk mijn bron van vrijheid weer vertrekken. Dat vond ik moeilijk, ook dat had weer even tijd nodig.
Het bizarre is, dat één van mijn verwerkingssystemen gebaseerd is op humor. En dat kan ook zwarte humor zijn. In dit geval letterlijk!

De scootmobiel die ik zou krijgen was zwart. Dat vond ik heftig, vooral omdat ik niet van tevoren bedácht had, dat het ook wel eens zwart zou kunnen zijn!! Ik had me ingesteld op blauw of rood, want de meeste WMO scoots zijn die kleur. Dat zegt dus gelijk iets over mijn flexibiliteit. Dat is nul tegenwoordig. Geen rek meer in mijn elastiekje.

Ik bleef maar doorzeiken over de ‘kleur’ zwart van ‘mijn’ scootmobiel. (Ik weet het: zwart en wit zijn geen kleuren…) Mijn lief weet hoe ik ben en laat me even lekker doorzeuren, want hij weet ook, dat ik dat even nodig heb om te ‘processen’, om het een plekje te geven én dat er meestal wel weer iets humoristisch achteraan komt.

‘Ik krijg een Batmobiel!’, zei ik ineens met een grijns! En dan gaat mijn creatieve geest aan het associëren; zie je me gaan?! Mijn lief gaat daar graag in mee en voordat we het weten hebben we de grootste lol met het plaatje, dat we voor ons zien ontstaan.
In hoeverre zou je een scootmobiel, die je in bruikleen hebt van het WMO, flink mogen pimpen? Mmmm… waarschijnlijk zitten daar wel grenzen aan!

De volgende dag was mijn lief druk bezig op zijn computer. Hij zag er zeer geconcentreerd uit en er speelde een lichte grijns om zijn mond. Op mijn vraag wat hij aan het doen was, gaf hij een vaag en afwezig antwoord. Lekker aan het werk in zijn eigen bubbel, dacht ik.

Ondertussen had ik mijn eigen uitdaging. Aangezien ik niet meer zo actief kan zijn als ik wil, heb ik een nieuwe hobby nodig. Geen hap snap, maar iets langdurigs en zonder beeldscherm, aangezien mijn schermtijd tegenwoordig te erg voor woorden is.

Blijkbaar ben ik weer in een volgende fase beland; heb ik de grootste schok van de ME/cvs diagnose een plekje gegeven (het was tenslotte niet écht een verrassing) en is dit het moment om te kijken wat nu weer op mijn pad komt.

Op veel zaken heb ik geen invloed, maar op sommige dingen wel. Mijn nieuwe hobby moet iets zijn, wat ik vooral met mijn handen kan doen. Ik kan op een dag een aantal momenten zitten, dus het mag aan tafel. Nu is mijn tafel geen mega tafel én als ik lig, heb ik een hekel aan rommel om me heen, dus al met al is het nog een uitdaging wat ik dan wil en kan.

Opeens valt mijn oog op het ingelijste herfstkunstwerk van vriendin Sigrid. (Zie blogfoto: Al het goede komt in drieën, of…) Dát vind ik mooi. Van haar creaties word ik altijd ontzettend blij. Het is schoonheid, het is creatief en ik kan het zo eenvoudig en ingewikkeld maken als ik wil. Hoe zou die kunstvorm heten?

Al snel hebben we elkaar aan de telefoon en vertelt ze dat het ‘Collage Art’ heet. Ze weet dat ik enthousiast ben over deze stijl en geeft ter inspiratie een aantal Faceboekgroepen aan mij door. Ze weet ook dat het mijn brein ontzettend veel moeite kost om dingen uit te zoeken, dus gaat ze voor mij een startlijstje maken met alles wat ik nodig heb om hiermee te kunnen beginnen. Wat ben ik blij met mijn vriendinnetje in het Noorden, die ik al zo’n 36 jaar ken!

Sinds lange tijd voel ik weer een blije, borrelende energie in mijn lijf stromen. Oh, ik heb zin om te beginnen! Zin om te creëren, om iets moois te maken! En nu ik weet hoe het heet, is mijn mobiel weer (tijdelijk!) mijn grootste vriend! Uren scrol ik door de mooiste Collage Art en wordt mijn brein overspoelt met schoonheid en nieuwe ideeën!

Enthousiast vertel ik mijn lief dat ik een nieuwe hobby gevonden heb. Hij is blij voor me.
Dan draait hij zijn computerscherm en laat zien wat hij in de tussentijd gemaakt heeft!
Ik barst in lachen uit! Hilarisch! Mijn lief is keigoed om mijn hersenspinsels uit te werken in beeld: Willeke in stijl op haar eigen Batmobiel!! Het is weer gelukt om elkaar te laten lachen! 😊

P.s. inmiddels is mijn Batmobiel met voetgaspedaal geleverd, was mijn eerste ritje naar mijn geliefde koeien en ben ik er super blij mee!!