Dat hóófd van mij!

Al ver voor al mijn diagnoses en de overgang was het ‘Geheugenvakje’ in mijn brein vaak een mysterie. Geen idee waar al mijn herinneringen en gebeurtenissen opgeslagen werden, maar één ding was zeker: ik kon en kan mijn bestanden te vaak niet terugvinden in mijn hoofd. 

In de loop der jaren heb ik ermee om leren gaan. Eerlijk is eerlijk, het is vaak niet fijn, dat je niet meer op je geheugen kunt vertrouwen. Soms is het zelfs ronduit frustrerend.
En gelukkig in heel veel gevallen ook grappig en kan ik er smakelijk om lachen, vooral als ik het achteraf aan iemand vertel. Zoals de volgende situaties die binnen een aantal dagen na elkaar plaatsvonden:

* Ik lag ’s middags half te slapen op de bedbank toen de deurbel ging. Pfff geen energie om op te staan. Laat maar. De bel ging nog een keer. Meestal negeer ik die dan, maar een stemmetje in mij zei: ’Ga open doen!’ Ik luister daar (bijna) altijd naar. En dat was maar goed ook!
Ik deed de deur open en riep stomverbaasd en blij: ‘Ow jaaaa! Picnic!’ De bezorger schoot in de lach en zei: ‘Ik heb nog nooit iemand gezien, die zó blij is, dat de boodschappen bezorgd worden!’

* Mijn hulp zei: ‘Eh Willeke, ik heb ergens een soort van stekker uitgetrokken en ik weet niet waar die in hoort…’
‘Geen probleem hoor, kan gebeuren!’ Het was een snoertje van de trippelstoel. Ik keek er aandachtig naar en dacht: ‘Mmm hing die altijd gewoon los? Ik kan het me niet herinneren, maar het zal wel.

Mijn hulp ging weer naar huis en ik ging weer liggen. Twee minuten later ging mijn telefoon, mijn hulp: ‘Ja ehh, ik sta hier bij mijn auto, zonder sleutels, die liggen nog bij jou binnen!’
Grinnikend deed ik de voordeur open en vertelde, dat ik deze blog aan het schrijven was!
‘Ik ben aan vakantie toe, hahaha!’, riep ze.

Vervolgens vergat ik het hele voorval, tot ik later op de trippelstoel zat en de stoel niet meer (elektrisch) omhoog of omlaag wilde.

Ach ik was al dagen vergeten dat ding op te laden. Dus hét snoertje aan de oplader gedaan, die altijd vlak bij de stoel hangt. De volgende dag de boel weer los gekoppeld, maar de stoel ging nog steeds niet omhoog en omlaag! Shit hoe kan dat nou!! Ken je de uitdrukking: ‘Of je stopt de stekker erin?’ Dat dus! Stekker vergeten in het stopcontact te doen!

Weer een dag later, de stoel had de hele nacht aan de oplader gestaan, wilde die nog steeds niet omhoog en omlaag. Ik begreep er niks meer van. De stoel uitvoerig bestudeerd, maar nee, niks mis mee. Tot mijn lief zei: ‘Dat snoertje hè… dat moet toch ín de armleuning?’ ‘Ow jaaaaaaaa, dát was het!!’ En de stoel ging weer soepel omhoog en omlaag!

* Altijd als de klok teruggezet wordt, gaan bij mij in de buurt alle kerstlampjes aan, die aan de gevels van de huizen hangen. Vele straten zijn hier verlicht, ik hou ervan! Bij mij in de voortuin én achtertuin hangen die lampjes ook.
Helaas waren in de achtertuin veel lampjes kapot gegaan in de loop der jaren en moest er een nieuwe streng lampjes komen. Er hangt in mijn kleine tuin zo’n tachtig meter aan verlichting! Winterwonderland in mijn achtertuin! (Zie blogfoto: Licht en donker en zo)

In de uitverkoop had ik vorig jaar/dit jaar nieuwe lampjes gekocht en die alvast opgehangen. Natuurlijk was het maanden te vroeg, maar ja, dan hing het maar vast.

Ik heb in de achtertuin drie stekkers voor drie verschillende strengen. Streng één en twee deden het perfect. Stekker drie kon ik ff niet vinden. Raar, die moest toch op de balk boven in de veranda liggen. Dat wist ik zeker, want dat waren de nieuwe lampjes. Ik heb de hele balk afgezocht, maar ik kon de stekker niet vinden.

Toen ik nog eens goed de rozenboog bestudeerde waar de lampjes aan zaten, ik bedoel HOORDEN TE ZITTEN, kwam ik erachter, dat ik daar helemaal geen lampjes aan vast gemaakt had! Huh? Ik had toch een LEGE doos destijds naar zolder gebracht??

Na een ligpauze van een uur, toch maar naar zolder gelopen. Daar eerst uitgepuft, vervolgens achter het schot gekeken, dáár lag gelukkig de doos!! En Hoera! Helemaal vol met nieuwe lampjes!! Grijns… ik heb nog wat te doen…

* Na een aantal dagen heel goed pacen, had ik ‘energie gespaard’, om voor de eerste keer met de scootmobiel naar Kruidvat te gaan. Dat is één van de winkels hier dichtbij (voorheen vijf minuten fietsen), waar ik ‘vroeger’ graag even mocht struinen.

Ik had gewacht tot de avond, want dan wist ik zeker, dat het rustig zou zijn.
Ik had op een eerder rondje met de scoot al een keer naar binnen gespiekt en het leek me eerlijk gezegd best krap daar binnen voor een scootmobiel!

Bij Kruidvat aangekomen reed ik een stukje naar binnen, want ik wilde vragen of de winkel scootmobiel-proof was. Niemand van het personeel te bekennen. Op hoop van zegen dan maar!

De winkel is niet scoot-proof. Bij de derde bocht stond ik al vast en daarvoor had ik al behoorlijk wat slalompjes gedaan! Een vriendelijk winkelmeisje schoot te hulp en haalde de obstakels steeds weg. En dat waren er veel!

Lang verhaal kort, niet te doen in die winkel tot mijn grote verdriet. Zo ontzettend veel mandjes met spullen die in alle gangpaden staan, waardoor je niet verder kunt. Bochten die je niet kunt nemen, omdat het veel te smal is daardoor…

Maar wel een prachtige Snoopy tas gevonden, waar ik zooo blij van werd!! Totdat ik bij de kassa erachter kwam, dat ik mijn betaalpas was vergeten!! Neee!!
Maar hé! Ik heb het gedaan!! (Wel jammer van die Snoopy tas!!)