Onrustmakende gesprekken

Tijdens verschillende therapiesessies die grofweg plaatsvonden tussen mijn veertigste en vijfenveertigste, werd dit fenomeen uitvoerig besproken. Dat hoofd van mij (be)denkt maar door, vooral als ik net wil gaan slapen. Ik ben mezelf gaan afleiden met boeken lezen en/of boeken en muziek luisteren. Alles, om die irritante gesprekken maar niet te hoeven horen.

Maar… dat helpt dus niet. Het wil gehoord worden. Zé willen gehoord worden!
Al zijn het ‘maar’ gedachten…

Ik leerde onderscheid te maken tussen behulpzame en niet behulpzame gedachten, dát vond ik waardevol. Een behulpzame gedachte is iets waar je wat mee kan. Bijv. ‘Ga de kliko buiten zetten!’ of dat je ineens weer te binnen schiet waar iets ligt dat je kwijt was, inzichten, of dé oplossing van iets.

Niet behulpzame gedachten, zijn gedachten als: ‘Ik had beter dit of dat kunnen doen of zeggen. Of dat juist niet moeten doen of zeggen..’ of ‘Stel dat dit gaat gebeuren of dat ze dát gaan zeggen, dan…’
Vicieuze gedachten, je hebt er niks aan en je wordt er doodmoe van!

Eén therapeut wist dat ik creatief was en maakte daar graag gebruik van. ‘Je zou iemand moeten hebben die een selectie voor je maakt, wat wel of niet binnen mag komen in je hoofd.’, zei ze. ‘Oh ja!, riep ik, ‘een Poortwachter!’ ‘Hoe zou die eruit zien?’, vroeg ze.

Hop! Daar ging mijn fantasie! Ik zag een gespierde jongeman zitten op een stevig hek, heel relaxed met een wit t-shirt en een spijker-tuinbroek aan, met stevige bruine schoenen en een oranje met wit gestippeld sjaaltje om. Een beetje een vrijbuiter, maar wel één waar je niet zomaar langs kwam! Hij bepaalde of iets er door kwam of niet. Dat gaf me rust.

Die voorstelling heeft me lang geholpen. En zoals zoveel, vergat ik het weer.

Toen de niet behulpzame gedachten weer heel hardnekkig waren, bedacht ik voor mezelf dat ik een Saboteurtje had. Een irritant mannetje dat op mijn andere schouder zat en constant vervelende dingen in mijn oor fluisterde en zich verkneukelde als ik in een maalstroom van gedachten terecht kwam, waar ik heel onrustig van werd.

Op een nacht was het weer zo erg. Toen bedacht ik dat ik het Saboteurtje graag een andere functie wilde geven. Want, tijdens mijn therapiesessies had ik wel geleerd, dat alles in mijn lijf een eigen opdracht heeft en dat je ze niet zomaar weg kunt sturen.
Wat je wel kunt doen, is ze vriendelijk bedanken voor alles wat ze voor je hebben gedaan, dat je (nu volwassen bent en dat je) het nu zelf kunt.

Veel patronen uit mijn kindertijd, die toen nodig waren om te overleven, vanwege het feit dat mijn tweelingbroer is overleden (Zie blog: Eén van de twee), zijn blijven bestaan.

Heel veel overlevingsmechanismes heb ik in de loop der jaren vriendelijk kunnen bedanken en ze een hangmat of schommelstoel aangeboden, zodat ze na jaren keihard werken, mochten genieten van hun rust.

Op de één of andere manier voelde ik, dat ik mijn Saboteurtje niet in een hangmat zou kunnen kletsen. Mijn Saboteurtje ziet er wel stoer uit met zijn camouflage-kleurige kleding, helm, prikstok en dat lachje, maar blijkt, bij nader inzien, niet gemeen te zijn.

Hij dwingt me om het één en ander aan te gaan. Deelt steeds prikjes uit om te zorgen dat ik niet volledig inactief wordt en indut, maar af en toe toch een soort van alert en actief blijf!

Ineens kwam een scene uit een film van Harry Potter naar boven: daar waar ze levend tover schaak spelen en de schaakstukken uit elkaar spatten, of ze onthoofd worden als het schaakstuk geslagen wordt.

Dát leek me nou de perfecte nieuwe baan voor mijn Saboteurtje:
Hij springt ineens tevoorschijn en de geschrokken niet-behulpzame-gedachte kan niet meer denken, want hij wordt doormidden geslagen en in één beweging (Als bij een perfecte honkbalslag) naar buiten gemept, terwijl de Poortwachter precies op tijd het hek open gooit! Doei!

Ik zag het voor me en moest hardop lachen. Wat een prachtige samenwerking tussen mijn Saboteurtje en mijn Poortwachter! Eindelijk weer rust!

* Bij het weer ‘tot leven roepen’ van het Saboteurtje en de Poortwachter, bleek dat ze in leeftijd met me mee waren gegroeid en dat ze op elkaar leken!