Deze week geen nieuwe blog

Ik ben Willeke Bouma (1971) en onzichtbaar ziek… Volgens mijn vrienden kan ik wel een boek schrijven over alles wat ik heb meegemaakt. En mijn (LAT) lief zei: ‘Waarom schrijf je geen blog?’ Vandaar dat ik maar eens ga beginnen… gewoon hier… voor mezelf en voor jou. ‘Willyblog’ is ontstaan om beter te leren omgaan met alle negatieve en ingrijpende veranderingen, die chronisch ziek zijn met zich meebrengt. Sinds mijn leven zich tegenwoordig 22/7 liggend afspeelt, is het voor mij een belangrijk doel geworden om regelmatig een blog te schrijven. Ondanks alles ben ik meestal positief en maak ik er het beste van. En dat ‘beste’ is zó de moeite waard om voor te leven! En dat weet ik, want ik heb ook zware depressies doorgemaakt. Dat ik op zich wel wilde leven, maar ik alleen maar kon denken hoe ik dood kon gaan en het liefst zo snel mogelijk… Bizar iets hoor, suïcidaal zijn… Op de vraag van mijn dochter (2001), die inmiddels op zichzelf woont: ’Mam, waarom ben je altijd zo afschuwelijk optimistisch en positief!’, was mijn antwoord: ‘Maar Bel, wat is het alternatief? Als ik ook nog negatief en pessimistisch zou zijn, hoe zou ik dan nog kunnen leven?’ In mijn tienerjaren was ik een fanatiek turnster, het liefst 5x per week trainen met een geweldige groep turnmaatjes. De eerste keer dat ik een therapeut bezocht voor pijn was toen ik elf jaar was. Op mijn zestiende moest ik stoppen met turnen, omdat het niet meer te doen was. De pijn is nooit meer weggegaan. Vervolgens werd ik lerares in het basisonderwijs (1995), met passie voor dramatische vorming. Ondertussen was ik in 2001 moeder geworden van een prachtige dochter. Na 12,5 jaar onderwijs vond ik het genoeg. Het werken met kinderen vond ik geweldig, alles eromheen niet. In 2007 werd ik zzp’er. Mijn bedrijf ‘Willeke Wauzz Producties’, bestond uit trainingsacteur zijn, regisseur, drama- en zangdocent, schrijver en producent. Ook heb ik 10 jaar met Wintercircus Martin Hanson meegereisd (logistiek, company manager, actrice). Tijdens mijn werkende leven sliep ik wat ik slapen kon en dat kon ik overal. Op de achterbank van mijn bus, op de grond onder een tafel, buiten op het gras…  Ook had ik een abonnement bij de fysio en had ik gemerkt, dat adrenaline de beste pijnstiller ever is, maar… het sloopte je ook als je (te) lang over al je grenzen heen gaat. En daar was ik echt geniaal in! Niet piepen maar doorgaan, als je het er niet over hebt, dan is het er niet. Want als zzp’er niet meer kunnen werken, daar wilde ik niet aan denken. Totdat ik in 2014 letterlijk neerviel en niet meer op kon staan. Dat was het einde van mijn eigen bedrijf. Een burn-out van vele jaren volgde. Vrijwilligerswerk heb ik steeds weer geprobeerd, maar mijn lijf kon het gewoon niet aan, iedere keer kreeg ik weer een nieuwe (pijnlijke!) beperking erbij. In juni 2025 raakte ik huis- en bed gebonden door ME en POTS. Genoeg uitdagingen om over te schrijven! Dus met een glimlach, een grote lach en af en toe flinke tranen van pijn, gemis en verdriet, schrijf ik… voor mij, voor mijn lotgenoten en voor jou, over mijn leven met depressies / burn-out / relaties / fibromyalgie / spierdystrofie (CRPS) in mijn handen / slijtage / PDS / ME-cvs/ POTS/ mijn LAT- lief met primair progressieve MS / uitgeput zijn / (vrijwilligers)werk / pijnpolies /  identiteitscrisis / vrienden / en nog veel meer! Alle berichten van Willeke Bouma weergeven