Energievretende WMO besluiten

Begin juli 2025 ben ik invaliderend ziek geworden en heb ik een traplift aangevraagd bij WMO. Inmiddels is het februari 2026 en heb ik nog steeds geen traplift.
Ook werden mijn uren voor huishoudelijke hulp verminderd.

Ik wil jullie graag meenemen in o.a. mijn traplift-verhaal, want inmiddels krijg ik vragen van mijn bloglezers hoe dit nou precies zit! Het is een lang en ingewikkeld verhaal… blijkbaar…

In het najaar van 2024 begon mijn energieniveau steeds verder af te nemen, het was voorheen gemiddeld een 5,5. Ik had toen nog momenten dat ik me goed voelde en ik nog kon wandelen, (elektrisch) fietsen en zelfstandig naar mijn lief in Haarlem kon met de trein.
Maar in mei 2025 ging ik naar gemiddeld een 4 en kon ik bovenstaande niet meer.

Gelukkig bestaat WMO, waar ik al bekend mee was vanwege huishoudelijke hulp. Ik werd altijd heel vriendelijk te woord gestaan en had goede ervaringen. Dus trok ik in mei 2025 aan de bel, voor een scootmobiel en een vervoerspas. Ik kon niet meer zelfstandig de deur uit.

Een vriendelijke en meelevende dame kwam op huisbezoek. Ik vertelde over mijn chronisch ziek zijn, wat dat met me deed en welke praktische gevolgen dit allemaal had. Ze nam alle tijd en we hadden een goed gesprek. Ik had er een goed gevoel over. De scootmobiel en vervoerspas werden toegekend.

Helaas ging mijn gezondheid de maanden daarna heel hard achteruit.

In juli 2025 lag ik invaliderend ziek, 22 uur per dag op bed, tot niks meer in staat, laat staan een trap op en af, dus vroeg ik ook een traplift aan. Een tweede huisbezoek volgde en mijn woning werd geïnspecteerd. In deze tijd had ik mijn diagnose ME/cvs nog niet, maar stond ik wel op de wachtlijst bij de vermoeidheidkliniek en de huisarts had het vermoeden van ME/cvs uitgesproken.

Na dit bezoek vertelde de consulent in een telefoongesprek dat mijn trap drie bochten had en een traplift voor deze woning te duur zou zijn. Mijn aanvraag werd dus afgewezen.
(In het verslag wat later volgde is deze uitspraak over drie bochten echter niet terug te vinden. Aangezien ik zo ziek was, heb ik met mijn suffe brein dat verslag niet goed gelezen, en heb ik maandenlang gedacht dat, doordat mijn trap drie bochten had, het te duur was voor een traplift.)

Ik kreeg het advies om te verhuizen. Ik zou verhuisvergoeding kunnen krijgen en had twee jaar de tijd om een passende woning te vinden.
Maar… ten eerste wil ik niet verhuizen en ten tweede kán ik helemaal niet verhuizen! Ik kan geen doos inpakken en mijn hoofd kan niet meer plannen en organiseren!

En… m.i.v. januari 2026 zou mijn hulp 45 minuten minder schoonmaaktijd krijgen!! Ik begreep er niks van! Ik kan bijna niks meer, mijn hulp moet méér doen in minder tijd?? Ja, de regels waren veranderd, mijn huis staat voor een bepaald aantal minuten. Dus…

Eind januari 2026 heb ik opnieuw contact gezocht met WMO vanwege de teruggedraaide uren van de huishoudelijke hulp, waardoor mijn hulp in tijdnood komt omdat ík steeds minder kan en wederom voor een traplift aanvraag.
Ik bleek een nieuwe consulente te hebben, de vorige was vertrokken.

Het bleek mazzel dat ik beneden ook een bedbank heb staan die wekelijks verschoond moet worden, omdat ik zoveel uren lig! De wasmachine heeft tijd nodig, dus heeft mijn hulp toch extra tijd gekregen!

Wat de traplift betreft: ik mag de verhuisvergoeding van € 3.250,- gaan gebruiken voor een traplift en de consulente zou mij een lijstje doorsturen met (tweedehands) traplift aanbieders. Dus ik kon weer verder.

Tijdens een ME-goed-moment contact gezocht met vier verschillende aanbieders die mij een bezoek zouden brengen. Ik vergeet op zo’n ME-goed-moment altijd, dat ik me maar heel eventjes goed voel. De dagen daarna volgde de PEM en dacht ik: hoe in de wereld kan ik straks die mensen op bezoek gaan krijgen!!

Maar wat moet, dat moet. Mijn doel was duidelijk: ik heb een traplift nodig!
De eerste leverancier Otolift-trapliften, bleek ook de leverancier van de trapliften via WMO Veenendaal te zijn. Hij sprak zijn verbazing uit, dat ik geen toewijzing had gekregen, omdat het bedrijf gelijkwaardige trapliften plaatst die wél vergoed worden vanuit WMO.
En mijn trap had geen drie, maar twee bochten!

Dat gaf mij weer moed! Er was vast een vergissing gemaakt vanuit WMO, dus ik stuurde opnieuw een mail naar mijn nieuwe consulente met dit verhaal van de adviseur, maar helaas. Mijn aanvraag was afgewezen, omdat de verhuisvergoeding voor de gemeente goedkoper zou zijn, dan de traplift laten plaatsen en onderhouden. En in het verslag was niets terug te vinden over de drie bochten. Huh?

Ik ging het verslag nog een keer lezen en tot mijn verbazing waren inderdaad de drie bochten niet terug te vinden! Nou ja! Ik ging ernstig aan mezelf twijfelen! Hoe kwam ik er dan bij? Dat kon ik toch niet zelf verzinnen?

Wat ik wel las in het verslag van juli 2025:
Omdat ik nog geen diagnose had van ME/cvs en er misschien nog wel herstel zou kunnen optreden, is mijn verzoek voor een traplift afgewezen en is er verhuisadvies afgegeven.
Maar… inmiddels heb ik wél de diagnose en die is niet zo hoopgevend wat herstel betreft…

De andere adviseurs (voor tweedehands trapliften) van 1,2,3 trapliften en Smienk gaven mij het teleurstellende bericht dat er voor mijn nieuwbouwwoning van zes jaar oud, nog geen tweedehandssystemen op de markt zijn. Dus een traplift laten plaatsen (exclusief onderhoud van € 300,- tot € 400,- per jaar) zou op ruim € 7.000,- komen. Ik was in shock!

De vierde adviseur van Handicare vertrok na vijf minuten. Hun systemen bleken niet geschikt voor installatie in mijn woning.

De regels van de Participatiewet zorgen ervoor dat ik (en allen die een bijstandsuitkering ontvangen) niet meer dan € 1.200,- aan ‘giften’ mag ontvangen per jaar. Dus al zouden er lieve mensen zijn (en die zijn er!), die er met elkaar voor zorgen dat ik het resterende bedrag van minimaal € 4.000,- voor de traplift bij elkaar krijg, dan mag ik dat dus niet aannemen. (En dan de jaarlijkse onderhoudskosten nog!)

Maar goed jullie kennen me inmiddels een beetje, als ik iets oneerlijk vind, dan schroom ik niet om het gevecht weer aan te gaan. Vriendin Bianca opperde of crowdfunding iets zou kunnen zijn. Dat vond ik een goed idee, maar dan moet ik natuurlijk wel toestemming hebben van ‘de gemeente’.

Dus schreef ik eind januari 2026 een mail naar de gemeente waarin ik mijn situatie uitlegde en toestemming vroeg voor crowdfunding voor een traplift voor mij. Na ruim twee weken had ik nog niks gehoord, dus stuurde ik de tweede mail. Gelukkig kwam er nu wel antwoord:  Mijn vraag over crowdfunding voor een traplift was erg complex en om te kijken wat de mogelijkheden hierin waren, werd de vraag voorgelegd aan hun juridische afdeling.

Inmiddels kón ik niet meer. Dit soort regeldingen vergen zoveel energie!
Met mijn laatste krachten stuurde ik een hulpmail met mijn traplift verhaal naar stichting MEE, waar onafhankelijke clientondersteuners je kunnen helpen bij gemeente vragen.

Ondertussen gaven mijn ergotherapeuten (ja, ja ik heb er twee!!) aan, om ook te gaan zoeken naar oplossingen om een traplift voor elkaar te krijgen.

Het is zo fijn om hulp te krijgen in dit soort situaties!
Die traplift gaat er hoe dan ook komen,
alleen gaat het wederom ten koste van mijn gezondheid.

Wordt vervolgd…