Een moderne fabel 2

Voor mijn verjaardag, kreeg ik van mijn lief weer een prachtig ‘spandoek’ in de tuin die hij speciaal voor mij ontworpen heeft. Mijn voorjaar begint extra vroeg dit jaar!
En alles wat te zien is, inspireert mij weer om een nieuwe fabel te schrijven. Veel leesplezier!

‘Zie je al wat? Zie je al wat?’
‘Auw je doet me pijn met die lompe poten van je! En nee ik zie nog niks!’
‘Kijk dan door dat andere raam of klim op mijn rug, of laat mij eens kijken!’
‘Sta stil dan klim ik op je rug!’
‘Wat zie je? Wat zie je?
‘Ik zie… tafels, stoelen, planten, een bed…’
‘Ja, grapjas, dat weet ik ook wel!’
‘Maar ligt ze erin?’
‘Nee!’

‘Hierboven zien we ook niks lui! Gordijnen zijn dicht helaas en het is overdag! Belachelijk!’
‘O shit jongens! Verstoppen! Reiger komt eraan gevlogen!’
‘Pfff das ook een gluurder!’

‘Kunnen jullie het zien jongens?’, vroeg een vriendelijke stem achter hen.
De jonge schapen tuimelden geschrokken van elkaar af en ook de vogels vlogen verschrikt naar beneden. Schuldbewust keken ze Hond aan en tot hun grote schrik zagen ze dat Poes en Kater nu ook naar hen keken.

‘Ik ben blij dat het weer voorjaar begint te worden!’, sprak Hond die net wat van het heerlijke, frisse water van de poel naar binnen had geslobberd.

‘Het buitenleven voelt zo goed als de zon schijnt.’, sprak Poes terwijl ze zichzelf tevreden in het spiegelbeeld van het water bekeek. Ze zag er nog steeds goed uit vond ze, met haar dertien jaren.

‘Zit je haar nog goed?’, riep haar broer plagend vanaf de verandatrap. Hij had zich lekker uitgestrekt in het zonnetje en kon vanaf zijn hoge plek alles goed overzien. Poes stak haar tong uit naar Kater, ze waren bijna even oud en woonden al jaren samen bij hun Mens.

Ze hadden het goed en hielden haar graag gezelschap. Kater in de nacht en Poes overdag. Ze hadden een strakke planning gemaakt samen, om hun Mens goed in de gaten te houden. Ook de buur Hond had zich graag opgeworpen als extra wacht.

De vogels waren schuldbewust naar de poel gevlogen en de jonge schapen liepen, al bokkensprongen makend naar het water, terwijl ze zich stiekem zorgen maakten, want ze zouden vast flink op hun kop krijgen voor hun nieuwsgierigheid.

Reiger kwam net aangevlogen en landde statig in het water. De schapen schudden  geïrriteerd de spetters uit hun krullen. Dat deed Reiger altijd expres: zo scheren over het water en iedereen nat spetteren die in de buurt stond! En wáár je ook stond, je werd altijd nat! Hoe dééd hij dat toch!

‘Zo, stelletje ongeregeld! Kwamen jullie de rust weer verstoren hier?’ sprak Reiger met een duidelijke stem. ‘Of kwamen jullie weer door de ramen gluren? Ik zag jullie laatst wel hoor!’

‘Alsof jij dat niet doet, nieuwsgierige langpoot!’ riep Ram terug. Met zijn zusje Ooi naast zich, voelde hij zich een hele vent! ‘En maar rondjes vliegen rond het huis! Maar vertel mij niet dat jij niet naar binnen spiekt! Ouwe gluurder!’

Reiger haalde net adem om hem van repliek te dienen toen de vogels bij de poel door elkaar heen begonnen te kwetteren: ‘Tsja ik snap er ook niks van!’ ‘Je ziet d’r amper!’ ‘Behalve ’s ochtends in haar schommelstoel!’ ‘Alleen ouwe wijven zitten in een schommelstoel toch?’

De runderen die wat verderop heerlijk aan het grazen waren geweest stonden inmiddels ook bij de poel. Koe zei voorzichtig tegen Poes: ‘Ik zag jullie Mens laatst van een afstandje, is ze nou eigenlijk oud of jong?’ ‘Ja’, zei Stier, ‘dat vroeg ik me ook af. Aan de kleding te zien redelijk jong, geen kind ofzo, maar aan haar bewegingen te zien is ze bejaard! Of is het een jonge bejaarde misschien?’

Kater kwam loom overeind en strekte zich op z’n gemakje uit. Hij liep rustig richting zijn zus om haar zo nodig te hulp te schieten, terwijl zij de groep dieren rustig overzag en statig rechtop ging zitten: ‘Ik begrijp dat er onduidelijkheden zijn? Vragen over ons Mens?’
Kater ging ondertussen relaxed op de andere steen vlakbij zitten. Het leken bijna een meester en een juf voor de klas.

De vogels begonnen direct weer te kwetteren:
‘Is jullie Mens soms lichtelijk gestoord?’
‘Waarom zit ze in huis vaak op dat ding met wielen? Ze heeft toch gewoon benen om te lopen?’

‘Is ze soms bang voor anderen dat ze bijna nooit haar huis uit gaat? Echt zó stom!
‘Waarom loopt ze soms normaal en soms heel sloom? Daaraan kun je wel zien dat ze niet spoort toch?’

‘Nou zeg dan, zeg dan!’ porde Ram zijn zusje in de flank. ‘Doe es rustig joh!’ blaatte zijn zusje recht in zijn oor. Ram drukte geschrokken zijn poot tegen zijn oor.
Reiger nam snel het woord: ‘Zoals jullie weten, ben ik al op leeftijd en heb ik inmiddels al veel gezien en gehoord.’

‘Ik zei toch dat hij een ouwe gluurder was!’ blaatte Ram tegen de anderen. Hij kreeg een flinke por van zijn zus en keek haar kwaad aan. ‘Hij zegt het toch zeker zelf!’ zei hij kwaad. Hond snoof een keer luid en de schapen keken direct zijn kant op. Ze hadden respect voor Hond. ‘Iedereen komt aan de beurt.’, zei hij rustig, ‘Laat Reiger spreken.’

Reiger ging verwaand rechtop staan en trok zijn schouders naar achteren, alsof hij de hele wereld toe ging spreken:
‘In de Mensenwereld schijnt het normaal te zijn dat je werkt. Ik zie jullie Mens nooit de deur uitgaan om te werken. Hooguit een keer in dat karretje van haar om een stukje te rijden door de weilanden. Altijd maar weer die weilanden, groener wordt het niet hè!

En als ze dan thuis komt van dat kippestukje rijden, kan ze bijna niet meer lopen! Waarvan dan! denk ik, als je met je luie kont op zo’n karretje zit!
Ik moet ook werken voor mijn eten! Zelfs nu ik op leeftijd ben. Wie niet werkt zal niet eten!
Een uitkeringstrekker is het!’

Er werd instemmend geknikt en gehumd door een aantal dieren.
Poes en Kater keken elkaar even aan, maar zeiden nog niks. Ook Hond schudde even droevig zijn kop, zodat zijn lange, zachte oren om zijn kop flapperden.

Ooi zat peinzend naar Reiger te kijken terwijl ze zei: ‘Ok ik geef het toe, wij kijken af en toe door de ramen in het huis. We zijn nieuwsgierig naar wat jullie Mens doet! En eerlijk gezegd, doet ze niet zoveel! In zoverre ben ik het met Reiger eens.’

‘Ja! Inderdaad!’ blaatte Ram er tussendoor, ‘ze ligt vooral; vaak ook in het donker, overdag nota bene! Heel soms zit ze eventjes en altijd met haar benen omhoog! En heb je haar gezien op de trap!! Echt onverantwoord! Nog even en ze dondert eraf! Serieus, zelf gezien!! Die poten van haar zijn niet goed hoor door al dat liggen en zitten. Sporten moet ze!’

Reiger zat triomfantelijk te knikken. Hij wist wel dat hij gelijk had! Hij had altijd gelijk!
De runderen keken elkaar weifelend aan. Zij waren niet zo zeker dat de anderen gelijk hadden. Dat deze Mens anders was dan een heleboel andere Mensen die ze ooit gezien hadden klopte absoluut! Maar misschien was er een goede reden?

De vogels begonnen ook weer te kwetteren:
‘En heb je gezien dat ze andere Mensen voor zich laat werken? Elke week komt een Vrouw Mens die haar hele huis schoon maakt en de was doet. En jullie Mens gaat dan gewoon liggen slapen! Zoooo onbeschoft!’

‘Ja en er komt ook een Man Mens bij haar thuis. Hij is trouwens bijna de enige met wie ze praat! Wat een kakmadam hè! Ze voelt zich gewoon te goed om met anderen te praten!’
‘Ze doet zelfs soms haar handen tegen haar oren als hij wat zegt! Super aso toch!’

‘Hij doet alles voor haar! Als iets kapot is, maakt hij het! Zou ik echt niet doen, ik zou zeggen; doe het lekker zelf! Steek zelf je poten eens uit je mouwen!’

‘En als er iemand aan de deur komt om iets af te geven, pakt ze het aan en doet de deur weer dicht. Niemand mag binnenkomen! Voelt ze zich te goed voor deze wereld of zo?’

Veel dieren maakten instemmende geluiden en zaten enthousiast tegen elkaar te knikken. Ze wisten het zo goed!
‘Nog meer vragen of opmerkingen?’, vroeg Poes die nog steeds rustig op de steen zat en alles stoïcijns aanhoorde.

‘Gaat het eigenlijk wel goed met jullie Mens?’, vroeg Koe zacht.
‘Dit is toch geen typisch Mensengedrag?, vulde Stier aan.

Direct begonnen de anderen weer negatieve opmerkingen te kwetteren en te blaten, totdat Hond diep vanuit zijn keel begon te grommen. Verbaasd keken de dieren naar Hond en hun geluid verstomde. Dat hadden ze Hond nog nooit horen doen!

‘Goed als jullie allemaal je zegje hebben gedaan, dan zal ik jullie nu iets vertellen’, zei Poes.
‘Hebben jullie ooit gehoord van de gekke koeienziekte, de vogelgriep, of Q-koorts?’

De dieren keken elkaar geschrokken aan. Daar hadden ze zeker van gehoord! Die afschuwelijke ziektes hadden ook hun familieleden getroffen! Het was en is verschrikkelijk!
Die verhalen kwamen ieder jaar weer terug!

Bij sommigen zag je helemaal niets aan de buitenkant, maar als hun jong ter wereld kwam leefde het niet meer of was het ernstig verzwakt.

Verschrikkelijke symptomen hadden familieleden gehad: sommigen werden een heel ander dier, ze konden vaak niet meer opstaan, ongecontroleerd of zelfs helemaal niet meer lopen, ze reageerden vreemd of zelfs niet, ze waren benauwd, gingen hijgen, konden de kop niet meer rechtop houden en velen waren overleden…

Geschokt keken ze naar Poes en Kater.

‘Heeft jullie Mens de Gekke Mensenziekte?’, vroeg Ram heel timide.
‘Gaat ze dood?’, vulde Ooi aan met tranen in haar ogen. Reiger begon ineens druk zijn veren te poetsen en ook de andere dieren schoven ongemakkelijk heen en weer. Als ze echt de Gekke Mensenziekte had, dan was het duidelijk waarom ze zó was en schaamden ze zich diep.

Poes ging verder: ‘Ons Mens is niet heel jong en niet heel oud, ze zal ongetwijfeld een keer dood gaan net zoals iedereen en ze heeft inderdaad een ernstige ziekte. Haar ziekte heet: Myalgische Encefalomyelitis, afgekort ME/cvs, ook heeft ze POTS.

Allemaal moeilijke woorden die aangeven dat ze inderdaad invaliderend ziek is, waardoor ze moet leven zoals ze nu leeft, heel geïsoleerd. Ze heeft heel weinig energie en als ze toch iets doet of andere mensen ziet en/of spreekt, wordt ze daar vaak heel ziek van en kan ze helemaal niks meer. En ze wordt niet meer beter.’

‘Het Vrouw Mens die iedere week komt, is haar hulp.’, vervolgde Kater. ‘Zij zorgt ervoor dat het huis netjes schoon blijft. En het Man Mens is haar grote liefde! Hebben jullie ook gezien dat ze, ondanks alles, heel lief zijn voor elkaar en ook heel veel plezier maken?’

‘En daarom ligt ze altijd in haar bed naar buiten te kijken! Ze wordt zo blij als ze jullie allemaal ziet!’, vulde Hond aan. ‘Ze geniet enorm van ons allemaal, dat zegt ze zo vaak! En ze vindt het geweldig dat Reiger regelmatig voorbij vliegt!’

Ook het vogelgezang vindt ze prachtig en al jullie bokkensprongen, jullie zijn gewoon schitterend om te zien!’
‘En’, vulde Kater aan, ‘ze houdt ontzettend van knuffelen, dus kom gerust dichterbij!, steek je kop maar door het openstaande raam, dat vindt ze geweldig!’

‘Ik bied hierbij mijn excuses aan.’, zei Reiger terwijl zijn schouders iets gezakt waren. ‘Het spijt me ontzettend dat ik zulke nare dingen heb gezegd.’ Veel dieren keken schuldbewust en mompelden instemmend.

‘Goed!’, zei Poes, ‘Dan spreken we hierbij af dat jullie iedere dag even langskomen om naar ons Mens te kijken en met haar te knuffelen. Kijk gerust door de ramen, maak zachte geluidjes zodat ze weet dat je er bent, zing je lied en wees lief voor haar. Dan kun je ons Mens niet gelukkiger maken!’

‘We kunnen onze kunsten laten zien!’, riep Ram tegen Ooi! ‘Kom op laten we gelijk gaan oefenen!’ ‘Laten wij een nieuw lied instuderen!’, riepen de vogels. En ze vlogen direct de bomen in om meerstemmig te fluiten.’ ‘Lust ze soms een visje?’, vroeg Reiger, ‘Hier vlakbij zit heerlijke vis! Ik ga gelijk kijken! Vis is heel gezond!’, en weg was hij.

Koe en Stier keken nog een beetje vertwijfeld. Wat konden zij doen voor hun Mens?
‘Kom gewoon langs en laat je knuffelen! Meer hoef je niet te doen!’, zei Kater.
‘Oh heerlijk, ik hou van kroelen!’, zei Koe. Kom Stier laten we gaan kijken of ze wakker is.

Poes, Kater en Hond keken elkaar tevreden aan. Missie volbracht.
Ze konden hun Mens niet genezen, maar wel fijne momenten bezorgen.
En wie voelt zich niet beter na een koei- eh- goeie knuffel?

* Wil je de eerste fabel lezen?  Lees dan de blog: Fijne Mensendagen!