Hip, happy & kleurrijk

Ik zag HET vest op Marktplaats: een ‘granny square’-vest, gehaakt van allemaal kleurrijke vierkanten, die vakkundig aan elkaar gezet waren. Dit vest is voor mij hét symbool van vrijheid; heerlijke zonnige dagen, kampvuur, zingen met de gitaar en hip, happy & kleurrijk elke dag op mijn scootmobiel scheuren langs de weilanden met koeien.
Ik zag het helemaal voor me. Dus kocht ik dat vest.

Inmiddels wist ik heus wel dat ‘elke dag op mijn scootmobiel scheuren’ in de praktijk niet ging lukken, zeker niet met max. 15 km. per uur. Het werd eerder max. 15 minuten per keer en dan één keer in de twee weken. Maar dat ter zijde.

Toen de postbezorger het pakje bracht waar het vest in zat, voelde ik me als een kind op Sinterklaasavond. Zou het echt zo mooi zijn als op de foto op Marktplaats? Snel pakte ik het uit. Een grote lach verscheen op mijn gezicht; het was zelfs mooier dan op de foto!

Ik trok het vest aan en ging voor de passpiegel staan, die ik ooit als verjaardagscadeau voor mijn dochter Isabella, aan de binnenkant van de deur van de trapkast had geplakt. Lekker dichtbij. Oh… mooi vest zeg! Ik vond mezelf iets dikker dan gewenst erin, écht een vrouwending natuurlijk en zwaar belachelijk, dus besloot ik dat ik hip, happy en kleurrijk was!

Ik besloot mijn prachtige vest binnen, aan de open kast naast de buitendeur te hangen, zodat ik er vanuit mijn bed, de hele dag van kan genieten.
En áls er een keer een ME-goed moment zou komen, kon ik ‘snel’ mijn droomvest aantrekken en plaats nemen op mijn scoot. Wat zou ik er geweldig uitzien!

Vandaag was eindelijk zover! De zon scheen stralend en ik voelde me ME-goed. Dus snel mijn gympen aan (oh nee, rustig aan!!!) en het moment was aangebroken: mijn prachtige hip, happy en kleurrijke vest kon eindelijk aan! Zonnebril op, tasje met mobiel en sleutels mee, poort open, scoot eruit, poort op slot en gaan met die scoot! Het ging uiteraard niet zo snel als ik hier schrijf…

Ik snoof de eerste lente geuren diep op in mijn longen. Heerlijk! Happy me!
In mijn scoot-mand had ik het lege bakblik van vriendin Gisi gelegd en een tas met kleding voor de kledingcontainer. Alles bij elkaar een ritje van ongeveer 15 minuten. Dat is te doen.

Gisi had voor mijn verjaardag een heerlijke en gezonde appelkoek gebakken. ‘ Doe maar in stukken in de vriezer voor je ontbijt!’, had ze gezegd. En dat had ik gedaan. Wat een top idee! Vandaag ging ik het blik weer bij haar afleveren. Ze woont vijf minuten bij mij vandaan.
En als ik mazzel had was ze thuis en konden we elkaar een berenknuffel geven!

Toen ik na mijn echtscheiding in 1999 met mijn labrador Famke op de flat terecht kwam waar zij ook woonde met haar partner, hond en dochter, raakten wij bevriend. Toen ik een paar jaar later een nieuwe relatie kreeg en onze dochter werd geboren, werden onze kinderen ook dikke vriendinnen. We kennen elkaar dus al ruim zesentwintig jaar.

Wij hadden de prettige gewoonte om onverwacht bij elkaar aan te kloppen om een knuffel te halen of te brengen. Een mega knuffel van een aantal seconden lang is zo ontzettend liefdevol en helend! We zijn inmiddels allebei verhuisd naar een huis-met-tuin en zij komt mij nog steeds regelmatig (tegenwoordig na een appje vooraf) zo’n knuffel brengen. Gezellig bijkletsen, kan ik bijna nooit meer maar onze knuffels zijn me heilig.❤️

Zodra ik mijn wijk uit was, dacht ik al: oh shit, verkeerd moment, de scholen zijn uit, mega druk, veel te veel prikkels! Mijn beetje energie was al bijna weer op. Al snel stond ik bij Gisi voor de deur, ze was niet thuis (Oh ja had ze gezegd, dagje weg, vergeten…) dus het taartblik bij de voordeur neergelegd, haar dat geappt, en doorgereden naar de kledingcontainer bij de Lidl.

Onderweg hoorde ik heel blij: ‘Heee zus!!’ Hoe toevallig kan het zijn! Ik kwam mijn zusje tegen! Dus direct de scoot aan de kant. Na onze zussenbegroeting begonnen we te kletsen. Maar na een paar seconden werd ik Willy Wartaal. Oftewel ik kwam niet meer uit mijn woorden. Ik kan niet rechtop zitten en een fatsoenlijk gesprek voeren. Mijn brein kan niet op woorden komen, ik stamel bla bla en ben direct doodmoe. ‘Sorry zussie ik moet nu verder, mijn energie is op.’, kwam er nog moeizaam uit.

De tranen stonden in mijn ogen en eigenlijk wilde ik heel hard huilen. Wat een klote ziekte is ME/cvs in combi met POTS toch!
Ik herinnerde me dat ik, voordat ik een scootmobiel had, op zulke momenten een enorm probleem had: ‘Mijn lichaamssysteem stopt ineens met functioneren.’, zei ik altijd. Ik heb heel wat keren op stoepranden langs de kant van de weg gezeten met mijn elektrische fiets, omdat ik niet meer verder kón!

Het bizarre is dat ME/cvs een Multi Systeemziekte ís. Dus alles viel op z’n plek na die diagnose. Niet dat het gemakkelijker wordt als je weet wat je hebt, maar een beetje duidelijkheid geeft het wel.

Toen ik voor de kledingcontainer stond, keek ik om me heen. Ik voelde dat ik eigenlijk niet meer kon opstaan, en de tas met kleding op de grond zetten en wegrijden vond ik niet kunnen. Normaal is het daar druk, nu dus niet. Voorzichtig één been op de grond gezet, terwijl ik met één hand me goed vast hield aan de scoot. Toen tweede been erbij en met uiterste inspanning de klep geopend en de tas erin gedaan.

‘Verdomme!’ Ik ging zo blij weg en nu was ik in tranen omdat ik uitgeput was. De zeven minuten naar huis gingen met een slakkengang, want vijftien km per uur was te snel voor mij. Ik kon de prikkels niet meer verwerken en de hobbels en bobbels van de weg deden mijn lijf zo door elkaar schudden! Ik had de controle niet meer om ze op te vangen.

Maar toch zag ik de narcissen en de krokussen, het was echt een prachtig lente plaatje! Ik moest even een foto maken van dit bijzondere moment van mij in mijn hip, happy en kleurrijke vest. Al voelde ik me verschrikkelijk; ME-slecht.

Thuis gekomen sleepte ik me met mijn laatste krachten naar de poort. Ik kon eigenlijk niet meer op mijn benen staan en moest me vasthouden aan de muren van de schuur om de poort open te maken. Met veel moeite de scoot de tuin in gereden en de poort weer op slot gedaan. Toen viel ik uitgeput op mijn buitenbed.

Toen ik later weer een beetje bijgekomen was, keek ik naar de foto die ik van mezelf gemaakt had en die foto postte ik op Facebook met de tekst:

Vandaag had ik een ME-goed moment!
Dus een rondje met mijn scootmobiel. 😀
Deze bijzondere gelegenheid valt onder de 5% van NIET bed- en huisgehouden zijn.
Happy ME!. 🥰

Gelukkig ‘vertelde’ de foto het verhaal dat ik graag had willen vertellen:
Hip, happy en kleurrijk!