Geen feest tralala

Ik ging binnen een paar seconden van:
heel blij voor iemand zijn – naar heel verdrietig voor mezelf zijn.
Weer een les voor mij in het bewustwordings-thema.

Mijn LAT-lief is binnenkort jarig!
Wij hangen altijd slingers en ballonnen op voor elkaar. ‘Stiekem’, op een tijdstip dat de ander het niet ziet: Hij altijd ’s avonds laat voor mij – als ik al slaap – ik ’s ochtends vroeg voor hem – als hij nog slaapt.

En het liefst verzinnen we een ‘kadootje’, wat voor de ander echt een verrassing is.
Vorig jaar schreef ik een liedje voor hem: ‘De Amsterdammer en de Fries’.
Dat was een groot succes!

Sinds ik zo ziek ben als nu, zijn de verjaardagen ook anders. Nog steeds hangen we slingers en ballonnen op en doen we ons best om de ander te verrassen met iets. Maar mijn verjaardag vieren met andere mensen erbij, zit er eigenlijk niet meer in, reuze balen.

Mijn favoriete verjaardag zag er zo uit:
Mijn huis vol vrienden en familie, tafels met eten en drinken zodat iedereen zelf kon pakken en ik gezellig met mensen kon bijkletsen. Aangezien iedereen elkaar wel kende, was het ieder jaar een soort van reünie. Ik hield van mijn verjaardag vieren!

Als mijn lief jarig is, vierden we zíjn verjaardag bij hem thuis. Een BBQ met dierbaren is zijn favoriet! Dat is het voordeel van jarig zijn in mei! Helaas kan ik er tot mijn grote verdriet dit jaar niet bij zijn, dus viert hij zijn verjaardag ook bij mij thuis.

Als er iets te vieren of te rouwen valt, zal hij er, tot mijn en zijn verdriet, tegenwoordig alleen heen moeten gaan. Ik vind het belangrijk dat hij dat wel doet. Aangezien wij elkaar in onze tweede jeugd hebben leren kennen en allebei in een andere plaats wonen, hebben wij ieder onze eigen vrienden en een paar gezamenlijke.

Al jaren lang gaat hij één avond in de week eten bij een lieve vriendin van hem en tevens zijn overbuurvrouw. Zij houdt van koken (en voorziet mij regelmatig van o.a. de heerlijkste soepjes 😊), hij is geen kookliefhebber en zo kunnen ze fijn bijpraten. Die vriendschap vind ik prachtig en waardevol!

Als mijn lief en ik in onze eigen huizen zijn, spreken we elkaar elke dag via beeldbellen.
We waren net klaar met onze dag doornemen en hij zou gaan eten bij zijn vriendin aan de overkant. ‘Eet smakelijk en doe haar de groeten!’, zei ik.

Ik ging daarna kleuren en was ondertussen een vriendin via de app aan het antwoorden op haar vraag: ‘Hoe gaat het met jou? (Zij typt en ik spreek in). Ik had opgewekt ingesproken dat ik een nieuwe hobby had die ik goed liggend kan uitvoeren: kleurplaten inkleuren met alcoholmarkers!

Van een andere dierbare had ik net een tas vol van die stiften gekregen om lekker uit te proberen. Zij had ook een bed-kantel-tafeltje meegenomen, zodat ik kon kijken of dat zou werken voor mij. Hoe lief en attent, het werkte geweldig voor mij!

Ik was happy, het was zo leuk! Een goed tijdverdrijf dat kleuren en ondertussen een luisterboek aan! Vriendin typte terug dat ze blij voor me was en dat ik zo opgewekt klonk!

Ondertussen kwam er een appje van mijn lief binnen: foto’s van een versierde huiskamer bij zijn vriendin en allerlei blije, lachende mensen!

Als totale verrassing voor hem waren familie en vrienden van mijn lief opgetrommeld om samen te eten en alvast zijn verjaardag te vieren! Hoe ontzettend lief en attent!! Wat boft hij toch met zulke liefdevolle mensen om hem heen!

Ik was zo ontzettend blij voor hem en moest gelijk ook zo hard huilen om mezelf!
Het contrast kon niet groter zijn: Hij omringt door zijn geliefden die hem blij toezongen en ik die ziek en alleen op bed lag bij mij thuis. Ik haatte het ziek-zijn op dat moment zo erg!!

Ik appte mijn lief terug dat ik het geweldig vond! Zo leuk en tof om te zien! En dat vond ik ook echt!

Maar ik pakte de app van mijn vriendin terug en sprak huilend in wat ik net te zien had gekregen en dat ik zo verdrietig was en zo boos op mijn ziek-zijn. Zij typte gelijk terug dat ze me begreep. En dat weet ik, want zij is ook ernstig ziek.

Het is zo ontzettend fijn om in dit soort situaties geen antwoorden te krijgen als: Ja maar, ze wéten toch dat jij niet kunt komen! Ja maar,… het is niet persoonlijk naar jou bedoeld. Ja maar, …het is toch geweldig voor hem!

Dat wéét ik namelijk allemaal wel! Op dit moment heb ik alleen erkenning nodig, dat ik verdrietig mag zijn om deze situatie en mijn ziek-zijn. En dat kreeg ik van haar. Al snel was ik weer rustig en bedankte ik haar voor het luisteren.

Ik zou Willeke niet zijn als ik daarna de boel niet zou gaan analyseren. Waarom was ik ineens zo overstuur geworden? Mijn lief stuurde wel vaker foto’s van een feestje of uitje waar hij was, juist om mij erbij te betrekken. Meestal heb ik erin berust dat ik er niet bij kan zijn en maken de foto’s mij niet overstuur. Waarom nu dan wel?

Ik wist het al snel:
Ik voelde me buitengesloten, omdat ik ook niet wist dat er een verrassingsfeestje voor hem zou zijn. Niemand had me even geappt om te zeggen: ‘Joh Willeke, we weten dat je er niet bij kunt zijn, wat we heel jammer vinden, maar we gaan een feestje voor Erik geven. (Dan kun je in ieder geval meedelen in de voorpret!)

En iets later kwam er nog een diepere laag naar boven: ik ben soms bang dat ik door mijn ziekte, geen waardevolle partner meer kan zijn voor Erik, maar eerder een last ben. En dat anderen dat ook kunnen denken, wat ik dan óók weer zou begrijpen!

(En ik WEET ook dat HIJ dat absoluut niet zo voelt. Er zijn nog genoeg momenten dat we gelijkwaardig zijn en onze liefde is groot, dat WEET ik ook wel.)

Ik kon hem gelukkig terug appen dat ik ontzettend blij voor hem was en hoe tof het allemaal was! En dat meende ik uit de grond van mijn hart. Maar toen hij appte met de vraag of we even zouden beeldbellen, zei ik: ‘Doe maar niet.’ Ik wilde zijn feestje niet bederven met mijn betraande gezicht.

P.S. Deze bewustwordingsblog heeft ook weer goede gesprekken opgeleverd met de betrokkenen. Want goede communicatie kan geest en hart weer ontlasten. ❤️❤️