Hulp voor handen

Elke keer voelt het of ik mijn wijsvinger opnieuw breek, als het eerste kootje per ongeluk een beetje buigt. Ook ’s nachts lig ik regelmatig naar adem te happen vanwege die heftige pijnscheuten. Maar ja, opnieuw naar een specialist? Hóe dan!

In mijn medische geschiedenis komen ook aandoeningen met vingers en handen voor. Toen ik twaalf jaar was, brak ik met gym mijn linker wijsvinger. Ongelooflijk dat je dan gelijk niks meer met die hand kunt. Ik weet nog dat ik gruwelijk veel pijn had!

Mij is ooit verteld toen ik zelf juf was, dat kinderen die na een ongelukje (en dan heb ik het niet over in de broek plassen) heel stil worden en het ledemaat vasthouden, direct naar de eerste hulp moeten, omdat de kans zeer groot is dat iets gebroken is. De praktijk heeft uitgewezen dat dit altijd zo is. Ook handige info voor ouders overigens.

Mijn wijsvinger is redelijk genezen, behalve dat er altijd een verdikking bleef bij het eerste kootje. Later bleek uit handfoto’s vanwege de ziekte van Dupuytren, dat er beginnende artrose in die vinger is.

In 2019 had ik erg last van een ‘triggerfinger’.
Een vervelend en pijnlijk iets, wat gelukkig met een eenvoudige operatie te verhelpen was. De operatie was goed verlopen en ik kon al snel bij het handencentrum terecht voor revalidatie. En dat was hard nodig want de pink, ringvinger (die geopereerd was) en de middelvinger van mijn linker hand, werden dik en stijf en waren zo gruwelijk pijnlijk dat ik mijn hele hand niet meer kon gebruiken.
Lang verhaal kort: ik kreeg spierdystrofie (CRPS type 1.)

Mijn handtherapeut was zeer creatief en maakte allerlei attributen om mijn vingers te laten buigen. Maar… wat waren die sessies pijnlijk! Na ruim vier maanden maakte ik me ernstig zorgen want ik kon mijn hand nog steeds niet gebruiken, zó ontzettend pijnlijk was het en rood en opgezet! Mijn vingers leken wel worstjes!

Gelukkig kon ik naar de plastisch chirurg die mij geopereerd had en zij schrok zich rot! Dit was serieus foute boel! Ze verwees me direct door naar het revalidatiecentrum Klimmendaal in Ede. Normaal gesproken waren de wachttijden daar maanden, maar handletsel schijnt zeer urgent te zijn, dus kon ik na twee weken al terecht. Bij ontwikkeling van spierdystrofie schijnt het eerste half jaar cruciaal te zijn voor herstel. Mijn half jaar was al bijna voorbij!!

Een half jaar lang ben ik daar twee keer per week geweest. De fysiotherapeut liet me elke keer de tranen over de wangen rollen van de pijn door de oefeningen en manipulaties; en de ergotherapeut hielp me om andere oefeningen te doen en praktisch te leren leven met een hand die zeer beperkt is. Wat een geweldige mensen waren dat zeg!

Helaas was mijn probleem te laat onderkend en bleef ik met een zeer pijnlijke hand zitten, waarvan ik de vingers haast niet meer kon buigen, zodat dingen vastpakken bijna onmogelijk is.
Ook werden de pink en ringvinger van mijn rechterhand triggerfingers! Maar geen simpele operaties meer voor mij!

Het laatste hulpmiddel waren ‘Silversplints’. Zilveren ringen, ‘Ortheses’ op maat gemaakt bij OIM orthopedie, die ervoor moesten zorgen dat mijn vingers in een bepaalde stand bleven staan. Ik had namelijk een paar centimeter gewonnen met de therapiesessies, maar ik zou mijn vingers nooit meer goed kunnen buigen. Een vuist maken was onmogelijk geworden.

Wat ik prettig vond van de silversplints was, dat áls ik mijn vingers ergens tegenaan stootte, de ringen vaak de ergste klap konden opvangen. En zoals sommige nadelen ook voordelen hebben: ik hou van ringen aan mijn vingers! 😊

Vorig jaar zomer (in 2025) ben ik teruggegaan naar OIM orthopedie, om een silversplint te laten aanpassen.
Toen ging dat met mijn gezondheid nog net en omdat het een aanpassing van een bestaande silversplint was, had ik geen verwijzing van een specialist nodig.

Maar nu gaf die ooit gebroken wijsvinger mij zoveel pijn, dat ik er echt wat mee moest.
Ik had een oude silversplint omgekeerd om mijn vinger geschoven, zodat ik die niet meer spontaan kon buigen. Maar aangezien deze niet op maat gemaakt was, viel die soms af. Ik merkte echter wél dat het hielp!

Zorg mijden kon nu echt niet meer. Ik schreef een uitgebreide mail naar mijn huisarts dat ik een verwijzing wilde voor OIM, het liefst zonder weer eerst naar een handspecialist te moeten, vanwege mijn ziekzijn.
Aangezien mijn huisarts bij mij op huisbezoek is geweest, weet ze hoe ziek ik inmiddels ben door ME en POTS en kreeg ik haar verwijzing voor OIM. Ik was blij!

Ik belde OIM voor een afspraak en dat was vlot geregeld, ook omdat ik natuurlijk nog in hun bestand stond. De ruimte in Ede is erg fijn. Het is er altijd erg rustig en aangezien mijn tandartsbezoek goed verlopen was (zie blog: Met m’n zonnebril op naar de tandarts), durfde ik dit bezoek wel aan. Ik nam mijn matrasje en kussentje mee en zou gewoon op de grond gaan liggen daar.

Mijn lief had nog een ander idee en belde OIM om mijn gezondheidssituatie uit te leggen. Ze waren zeer begripvol! Bij aankomst (precies op de afgesproken tijd) hoefden we maar één minuut te wachten, voordat we de behandelkamer in konden. En daar had ze speciaal voor mij een behandeltafel neer gezet, zodat ik gelijk kon liggen! Zo geweldig!

De eerste vijf minuten kon ik nog wel kletsen, daarna werd ik steeds stiller. Ook kreeg ik last van het licht. Ze had dat direct in de gaten en deed gelijk de lampen uit. (Had ik natuurlijk om kunnen vragen, maar ja… toch een soort van schroom… ik ben beginnende ME’er hé!)

Aan het eind van het bezoek zei de assistent orthesemaker dat de verwijzing eigenlijk van een specialist moest zijn en niet van een huisarts. Ik vertelde haar dat ik daar al bang voor was en legde uit dat ik zó invaliderend ziek ben, dat ik dat soort bezoeken eigenlijk niet kan, zonder daarna heel lang, heel ziek te worden. Ze begreep het en keek in mijn dossier.

Gelukkig kende ze de revalidatiearts waar ik geweest was bij Klimmendaal en ze ging met hem overleggen. Toen vroeg ik of ze misschien ook huisbezoeken deed? Ze glimlachte en zei: ‘Ik wilde net voorstellen dat ik de silversplints bij jou thuis zou afleveren. Ik heb nl. ook af en toe spreekuur in Veenendaal!’

En wederom schieten dan de tranen in mijn ogen. Wat zijn er toch gelukkig óók geweldige zorgverleners!