Al ruim een jaar was ik niet naar de tandarts geweest. Te ziek. Nou heb ik gelukkig een sterk gebit, maar op gegeven moment kreeg ik toch last van ontstoken tandvlees en ging ik me zorgen maken. Ik kan, door energiegebrek, mijn gebit minder goed verzorgen dan voorheen.

Maar naar de tandarts toe? Met die felle lampen, muziek en wachten in de wachtkamer met al die andere mensen tot ik aan de beurt zou zijn? Dat zag ik echt niet zitten. Ik vroeg advies aan lotgenoten: (zie blog: Het houdt niet op) ‘Hoe doen jullie dat?’

Nadat ik de tips gelezen had, besloot ik tijdens een energiemomentje, mijn tandartspraktijk  een mail te sturen om hen om hulp te vragen:

Beste mensen,

Al vele jaren kom ik als zeer tevreden cliënt bij jullie voor een tandarts bezoek.
Ook ben ik al vele jaren chronisch ziek, het laatste jaar ben ik helaas huis en bed gebonden door de Multi systeemziekte ME en POTS.

(Door ME (PEM) en POTS kan ik maar zeer korte tijd zitten, staan en lopen. Ik lig dus voornamelijk plat en ben ernstig ziek.)
Daardoor kon ik uw praktijk al enige tijd niet meer bezoeken.
Maar, misschien kan het met uw hulp toch gaan lukken.

Wat heb ik nodig:

1. Als ik binnenkom voor de afspraak, moet ik gelijk door kunnen lopen naar de behandelkamer en daar kunnen gaan liggen zonder muziek.
2. Als ik niet direct aan de beurt ben, dan graag de ruimte zo min mogelijk verlichten, dus geen tl-verlichting (en geen muziek).
3. Praat zo min mogelijk tegen mij als het niet nodig is.
4. De tandarts wel graag vertellen wat hij/zij gaat doen.
5. Ik zal met de tandarts een Stopteken afspreken als het toch niet gaat. Dan zal diegene direct moeten stoppen met de behandeling.
6. Ik kan van tevoren via mail mijn medicatie en eventuele andere bijzonderheden doorgeven die de tandarts moet weten.
7. Is het mogelijk om een afspraak op een maandagmiddag of vrijdagmiddag te maken, met de opmerking dat als ik een PEM heb (dan ben ik zeer ernstig ziek en tot niks meer in staat) dat ik dan (kosteloos) mag afzeggen?

Ik begrijp dat het van uw kant enige aanpassing en flexibiliteit vraagt, maar u zou me er ontzettend mee helpen!

Mocht u meer willen weten over mijn situatie dan kunt u een kijkje nemen op mijn blog (www.willyblog.com ) of mij via mail nog vragen stellen.

Ik hoor graag van u.

Helaas kreeg ik geen reactie. Maar wel een mail met opnieuw de vraag of ik een afspraak wilde maken! Ik had het verkeerde e-mailadres gebruikt…
Ik heb gelijk de mail naar het juiste adres gestuurd en nog geen uur later belde de assistente mij op. Het was allemaal mogelijk. Ze wilden graag meewerken. Ik moest lachen en huilen van blijdschap!

De assistente stelde een datum voor en het tijdstip was direct na de pauze van de tandarts. Afzeggen zonder kosten was geen enkel probleem.

De dag voor de afspraak was ik er al druk mee in mijn hoofd. Ik vond het mega spannend. Een belangrijke opmerking is wel dat ik nooit bang geweest ben voor een tandarts bezoek. De ervaringen met de tandartsen en hun assistenten zijn heel erg positief en ik heb bijna nooit gaatjes of andere ellende. Dat scheelt natuurlijk ook veel!

Maar nu was ik zenuwachtig. Op de dag zelf nog erger. Zou ik de afspraak gaan redden of zou ik vlak van tevoren in elkaar klappen, zodat ik de afspraak alsnog moest afzeggen of verzetten en dus het hele riedeltje weer overnieuw zou beginnen?

Zou ik ter plekke zieker worden? Zo erg dat ik zou moeten overgeven van de spanning?

En wat ik het meest spannend vond: hoe ga ik erop reageren? Hoe erg gaat de PEM zijn van dit tandartsbezoek? Pffff … Mijn lief en ik spraken nog even door wat hij kon doen als het met mij verkeerd ging.

Het was tijd om te gaan. Ik zette mijn zonnebril op, had een klein squeeziebeestje in mijn handpalm tegen de stress en stapte de auto van mijn lief in.

Twee minuten voor tijd stonden we voor de deur van de praktijk. We liepen naar binnen en er zat niemand achter de balie. De paniek schoot omhoog en de tranen prikten achter mijn ogen. Zie je wel, dit gaat niet goed!
(Voorheen was ik nooit zo’n stresskip, maar door ME kan ik niks meer hebben.)

Terwijl ik naar de wachtkamer liep, kwam een assistente mij voorbij gelopen. Aangezien ik in de paniekstand stond, kon ik niet meer helder denken en ging ik met mijn benen omhoog op de bank zitten.

Maar mijn lief sprak haar aan toen ze uit de behandelkamer terug kwam. Direct hoorde ik: ’Mevrouw Bouma? Komt u maar mee hoor. Ik heb ook de airco even uitgezet.’ Paniek voor niks, maar de tranen bleven achter mijn ogen prikken. In de behandelkamer waren de lampen en de muziek uitgezet. Zo geweldig!

Ik kon direct in de stoel gaan zitten en mijn lief vroeg of ze de stoel in de ligstand wilde zetten. Toen ze dat gedaan had, zei ze dat ze de tandarts ging halen. Tot mijn irritatie moest ik ontzettend veel moeite doen om niet te huilen. Ik was gespannen, terwijl er ook veel spanning van me af was gevallen. Dat rare systeem van mij!

De tandarts kwam binnen en het leuke was dat ik ruim vijfentwintig jaar geleden deze tandarts ook heb gehad. Hij bleek er nog steeds te werken. Heel rustig vertelde hij wat hij ging doen en dat hij helaas wel de lampen boven de stoel aan moest zetten. Geen probleem. Ik had mijn zonnebril op én deed mijn ogen dicht.

Tien minuten vanaf binnenkomst later, stond ik weer buiten met een stel ragers in mijn hand. Dit bezoek was zo plezierig verlopen! Wat geweldig dat mensen moeite willen doen en flexibel willen zijn, om iemand die zo’n ziekte heeft van dienst te zijn.

In de auto barstte ik eindelijk in tranen uit. Poeh! Wat een opluchting dat dit tandartsbezoek zo goed was gegaan!
Om dit te vieren gingen we naar de bakker om een gebakje te kopen.

De rest van de middag lag ik moe op bed, maar niet doodziek.
De volgende dag heb ik ze een kaart gestuurd om ze te bedanken.
Eindelijk een positief bericht over een zorgverlener!