Het houdt niet op…

Goedendag W. Bouma, maak een nieuwe afspraak bij de tandarts, las ik in mijn mail terwijl ik heerlijk in mijn nieuwe bed beneden lag. Het ene is geregeld, de volgende uitdaging dient zich alweer aan. Verveling staat niet in mijn chronisch zieke woordenboek.

De vorige twee tandartsafspraken heb ik afgezegd. Te ziek. Maar inmiddels ben ik nog steeds te ziek en het ziet er ook niet naar uit dat ik binnenkort ff naar de tandarts kan. Hoe doen andere huis en bed gebonden lotgenoten dat dan?

Ik heb best een sterk gebit maar inmiddels heb ik niet altijd de energie om mijn tanden te poetsen. En dat vind ik echt super goor! Gelukkig bestaat er een Myalgische Encefalomyelitis (ME) groep op Facebook met mensen die al echte doorgewinterde ME-ers zijn en bijna altijd een antwoord op mijn vraag kunnen geven.

‘Tandpastadoekjes’, handig als je niet je tanden kunt poetsen. Vanuit je bed kun je met zo’n doekje je tanden een soort van poetsen. Ook goor, maar dan heb je in ieder geval iets. Ik ben niet van de kauwgom, maar een mondspoelmiddel gebruik ik al wel. Als ik dat vergeet ’s nachts, nou dan wéét ik dat ik dat vergeten ben. Wat een ranzige smaak heb ik dan in mijn waffel! Gatver!

‘En hoe doen jullie dat met de tandarts als je huis en bed gebonden bent?’ vroeg ik aan de ME-experts. Er schijnt dus een tandarts te bestaan die aan huis komt! Wauw! Dat is handig! Alleen waren de ervaringen met die beste man niet zo best. En omdat hij uit het zuiden van het land komt gaat het mij nog zo’n €100,- extra kosten aan reiskostenvergoeding die de ziektekostenverzekering niet vergoedt.

Mijn potje ‘kosten voor chronisch zieken’ is allang leeg voor dit jaar en met een bijstandsuitkering zijn dit soort uitgaven flink. Ai…!, lastig dilemma, zeker nu ik te maken krijg met ontstoken tandvlees.

Okee, plan B. Ik heb een mail opgesteld naar mijn tandarts of zij me kunnen helpen, zodat ik me toch een keer na kan laten kijken. Mijn gebit dan welteverstaan. Ik heb in het kort uitgelegd wat mijn situatie is en waarmee ze mij kunnen helpen.
O.a.: of ik bij binnenkomst direct door mag lopen naar de/een behandelkamer, waar geen muziek is en het licht zoveel mogelijk gedimd en daar gelijk mag gaan liggen.

Ik wacht op antwoord…
(Ik denk dat het een moeilijke vraag is, want het is inmiddels vijf dagen geleden dat de mail verstuurd is.
Dat is dan weer niks vergeleken met het wachten tot de datum bekend wordt, voor het bezoek van een Argonaut arts. Diegene moet vaststellen dat ik niet in staat ben om te verhuizen, maar ik in aanmerking kom voor  de traplift. Daar wacht ik nu drie-en-een-halve-week op.
Zie blog: Afwachten)

Ondertussen wil ik mijn lig-activiteiten graag uitbreiden. Op Facebook kwamen advertenties voorbij van schilderen op nummer. Dat zag er echt geweldig uit! Wat een keuzes! Ik ging me serieus verdiepen in een kunstwerk die ik wel zou willen maken, totdat mijn lief zei: ‘Uhh liggend schilderen? Met verf en kwasten? In je bed? Hoe zie je dat voor je?

Okee, shit! Niet!
Mijn handen doen natuurlijk allang niet meer wat ik wil. Ten eerste laat ik iedere dag dingen vallen, ik stoot, gooi om en krijg kramp. Eén van de redenen waarom ik niet meer met potlood of vulpen in mijn mooie schriften schrijf, maar op mijn laptop typ.

‘Heb je geen boekjes met kleuren op nummer dan?’, vroeg mijn lief, die graag meedenkt in oplossingen als plan A niet kan. ‘Ow, dat weet ik eigenlijk niet’, zei ik. Maar dan kan ik natuurlijk ook wel weer een kleurboek opzoeken en kijken of ik dat in momentjes kan. Een stuk veiliger in bed dan verf, in ieder geval!

Ik heb een mooie verzameling kleurpotloden en viltstiften uit de tijd dat dochter nog jong was. Potloden vergaan niet, viltstiften blijken de tand des tijds niet te doorstaan. Terwijl mijn lief het viltstiften probleem oplost, zoek ik waar een kleurboek zou kunnen liggen…
Gevonden! ‘Ow ja! Deze had ik een aantal jaren geleden gekocht! Vergeten! Leuk!’

Vervolgens ga ik uitproberen hoe ik met een wigkussen in mijn rug, zodat ik niet helemaal plat lig, het beste kan kleuren in mijn kleurboek. Wat ik al zei: iedere keer weer een nieuwe uitdaging, het houdt niet op!
Sowieso twee langwerpige kussens onder mijn armen, dat doe ik bij het typen op mijn laptop ook, anders krijg ik heel snel te veel pijn in armen, polsen en handen.

Na enige uitprobeersels, heb ik in bed een kussen met bolletjes vulling op mijn buik, daar schuin tegenaan een dienblad op z’n kop, met dáár weer op zo’n plakkerig anti-slip matje dat ik had gekocht om te collage-arten in bed (wat ik te veel gedoe vind en dus niet meer doe) en dáárop dan behoorlijk vastgeplakt het kleurboekje! Hoera!

Ook dit is weer een perfecte oefening in het loslaten van perfectie: ik kan namelijk niet meer keurig netjes binnen de lijntjes kleuren! Ai!! Dat is een heftige constatering! Echt niet tof!
Nou kan ik dus twee dingen doen: stoppen met kleuren, of het accepteren.

Aangezien ik al heel veel oefening heb gehad in acceptatie en leren omgaan met alles wat ik niet meer kan, was dit een makkie: ik vind kleuren leuk, dus ik vind het geen mega drama dat niet alles netjes binnen de lijntjes is. Een piepklein dramaatje nog wel hoor, alles kost tijd, maar het plezier, en heel belangrijk: weer een reden om mijn mobiel aan de kant te laten liggen is groter dan het dramaatje van de imperfectie.

Want wat is uiteindelijk imperfectie? Als mijn kat ervoor kiest om bij mij te komen liggen, terwijl ik prinsesheerlijk in mijn prachtige bed lig, die mijn lief met zoveel liefde en geduld in de perfecte kleur heeft gebeitst en in elkaar heeft gezet, dan vind ik dat toch weer een behoorlijk perfect moment!