Dankbaar zijn 2

Dit is een behoorlijk herschreven versie van een eerder geplaatste blog 😊

Deze dag begon met een spiritueel gesprek met het roodborstje op de schutting, één om met zeer blije gevoelens op terug te kijken! Prachtig hoe zo’n diertje je wijs aan kan kijken.
Net als mijn moeder, word ik ontzettend blij van allerlei soorten vogels die, elke dag, bij mij in de tuin komen eten!

Dankbaar ben ik als mensen de moeite nemen om zich uit te spreken. Om (opnieuw) contact te leggen, ook al kennen we elkaar niet of hebben we elkaar al jaren niet gezien of gesproken. Ook de reacties die mensen geven op mijn blogs, bedankt daarvoor!
Bijzonder verrast ben ik steeds weer dat er een kaart in de brievenbus ligt, waaruit blijkt dat ik niet wordt vergeten!
Dankbaar dat contacten toch hersteld kunnen worden, al had ik gedacht altijd te moeten leven met de gedachte dat dat onmogelijk zou zijn.

Op zo’n dag-als-ik-lig, ben ik dankbaar als de zon schijnt. Aangezien ik nu nog niet buiten kan liggen (kan wel, maar wil ik nog niet vanwege de temperatuur) lig ik gewoon met de gordijnen open naar buiten te staren. Mijn kat Tjinta kwam bij me liggen. Ik kon hem zelfs niet aaien en dat zei ik hem ook. ‘Sorry Tjint, ik kan je niet aaien, ik krijg m’n arm niet omhoog.’ Vervolgens legde hij zijn poot op mijn wang en liet die lang liggen. Dan smelt je toch?

Toen Erik in de middag arriveerde, kon ik nog niet opstaan. Mijn schat kwam gewoon bij mij liggen, ondertussen lekker bijkletsen en eten regelen. Weet je wat er dan gebeurt bij mij vanbinnen? Het begint te borrelen, een soort bron van blijdschap baant zich een weg naar boven.

De volgende dag kon ik, na hele lange tijd, mijn ouders weer zien. Ze kwamen bij mij en ik was extra blij, omdat mijn vader kort geleden weer in het ziekenhuis had gelegen, met ernstige klachten vanwege zijn immuunziekte ITP. Elke keer ben ik bang dat het de laatste keer is dat ik hem zie.

Mijn ouders zijn allebei al in de tachtig en mijn moeder rijdt zonder problemen van Drenthe naar Veenendaal, een rit van bijna anderhalf uur. Ik vind dat zo stoer! Als ik zie wat zij allemaal nog kan, regelt en doet!
Ze is o.a. mantelzorger voor mijn vader en een buurvrouw, ze is heel erg goed in praktisch zorgen-voor-een-ander. De Belgraver-genen zijn sterk, die van de Bouma’s hebben helaas wat meer te verduren, gezondheid technisch gezien.

Mijn vader heeft, net als ik, ook verschrikkelijk veel moeite dat hij niet alles meer kan doen wat hij zou willen.
Hij wandelde en fietste veel, wat zijn ogen zagen konden zijn handen maken en hij was één van de eerste Nederlanders die op computergebied een genie was.
Als je lichaam en geest je in de steek gaan laten, is dat vreselijk verdrietig. Daar weet ik alles van.

We proberen allebei één doel per dag te halen. Dat kan van opstaan deze dag zijn, tot het opruimen van een laatje of kast. We hebben fijn even bij kunnen praten, al merk ik dat vier personen in een kleine ruimte eigenlijk niet te doen is voor mij.
(De crash daarna was heftig, maar kort – tot mijn verrassing, want ik had me voorbereid op een aantal dagen knock out.)
Dankbaar ben ik, dat ik mijn beide ouders nog heb.

Ook blij ben ik met mijn Tante uit Amerika. Regelmatig komt haar gezicht in beeld als ze mij gaat beeldbellen. Even een paar minuutjes, even kletsen over dagelijkse dingen. En als ik niet opneem, weet ze dat ik dat niet kan. Dan stuurt ze een lief berichtje, of een mooie afbeelding. Dat doet me zo goed! Ook zij is al in de tachtig!

En hoe gelukkig kun je zijn als je een blije, roze-geruite broek op TEMU koopt (Sorry bij voorbaat, ik ga ook liever persoonlijk shoppen in duurzame winkels) en die onverwacht lekker zacht blijkt te zijn én ook nog goed zit!

Brullen van blijdschap moest ik, toen een dierbare met een nieuwe schommelstoel voor mij, voor de deur stond, terwijl ik bijna op hetzelfde moment met een andere dierbare aan het appen was die mij ook een schommelstoel cadeau wilde doen! Op zo’n moment moet ik zo huilen van geluk, van zoveel liefde van de mensen om mij heen! ‘Willeke zonder schommelstoel kan écht niet!’, zeiden ze.

Vervolgens ’s avonds een mega blije dochter aan de lijn. Als mijn dochter mega blij is, dan wordt ze één grote blije, klaterende waterval aan energie en woorden. Toen ze weer ophing (‘scheldwoord, vloek, ff wachten, scheldwoord, vloek, neeee! wegomleiding, totaal de weg kwijt, dus ff opletten nu, dag mam!’) lag ik hier met tuterende oren en een grote grijns blij te wezen. Dankbaar, omdat ik mee-blij-mocht-zijn-met-haar en dat ze weer naar Veenendaal kwam rijden om haar ‘domme’ moeder te helpen met nieuwe instellingen van apparaten waar ik error van krijg.

Mijn innerlijke bron van geluk, blijdschap, dankbaarheid en tevredenheid pruttelt in mij.En op onverwachte momenten borrelt het ineens omhoog, word ik compleet vervuld met een overweldigend gevoel en zeg ik hardop: ‘Ik voel me nu ZO gelukkig!’ Heh, lekker, zucht, grijns.