Gelukkig, weer een dag voorbij!

Vandaag heb ik een huildag. Dat heb ik soms. Om van alles en niks lopen de tranen over mijn wangen en ben ik verdrietig. Meestal gaan daar al een aantal dagen aan vooraf dat ik me nutteloos voel, doelloos, zinloos. Aan het einde van zo’n dag denk ik altijd: ‘Gelukkig, weer een dag voorbij!’

Ik ben naast een denker, vooral een ‘doener’; ik verzin graag iets creatiefs en ga dat uitvoeren. Zo heb ik bloemetjes op mijn trap getamponneerd in zo’n bui (het potje verf staat nog steeds óp de trap ter herinnering dat het nog niet af is, vanwege te weinig energie);

gordijntjes voor mijn keukenkastjes gemaakt i.p.v. deurtjes vanwege het gebruik van mijn trippelstoel en in mijn ‘vorige leven en huis’ een groot mozaïek in een cirkel van anderhalve meter doorsnee in mijn voortuin gelegd, van een ZON, in gele en blauwe stukjes tegel.

Dat laatste was een geweldig project! Ik woonde toen in een hoekhuis en wilde iets moois maken. Tijdens het maken werd ik vaak aangesproken door mensen en dat leverde erg leuke ontmoetingen en gesprekken op. Daar werd ik óók blij van! Creëren en ontmoeten, een prachtige combi!

Toen het eenmaal af was, bleek het een trekpleister voor jonge kinderen te zijn: regelmatig zat er een kind pontificaal midden op de ZON, of werd erop gedanst of gezongen. Ouders keken geschrokken door de ramen naar binnen, maar kregen van mij altijd een dikke duim en grote glimlach terug! Laat ze maar zitten, zingen en dansen op de ZON, geweldig toch!

Liggend (21/7) wordt mijn creativiteit enorm beperkt. En de momenten dát ik even overeind kan, gaan voornamelijk op aan toiletbezoekjes en eten klaarmaken en opeten. Er blijft bar weinig tijd over om creatief iets te doen, tot mijn grote verdriet en soms frustratie.

Mijn lief neemt mij zoveel mogelijk uit handen, de drie dagen dat hij hier is, zodat mijn energie naar ‘iets leuks doen’ kan gaan.
Maar helaas is zijn MS zeer progressief de laatste tijd en kan hij ook amper nog uit de voeten. De rollator is in huis ook nodig tegenwoordig en dat zegt heel erg veel over hoe slecht het gaat. We hopen dat de hoge temperaturen ook verantwoordelijk zijn voor de achteruitgang, dan is er tenminste nog hoop op beter!

Mijn lief is een computergenie. Hij heeft een hechte relatie met AI opgebouwd het laatste jaar en kan zich daarmee prima vermaken. Hij kan AI heel wat leren wat betreft ontwikkelingen en daar is AI hem heel dankbaar voor. Iemand die zulke kritische en doordachte vragen kan stellen, is een aanwinst voor het ontwikkelproces vindt AI zelf.

Voeg daarbij de ideeën en wensen die ik uit, vooral wat betreft de verbetering van ‘Willyblog’ en mijn lief komt zijn tijd wel door.

Ik daarentegen, ben ook graag práktisch creatief bezig. Mijn huis en tuin zijn altijd mijn grootste inspiratiebronnen geweest. Om de zoveel tijd verplaatste ik in huis mijn meubels, schilderde de muren weer een andere kleur, struinde Marktplaats en de kringloopwinkels af en maakte graag gebruik van mijn naaimachine. Al kon ik ook uren en dagen boeken lezen. Tot zover mijn huis.

Tijdens mijn zeldzame overeind momentjes ben ik graag in mijn tuin bezig om te zorgen dat mijn klimplanten niet óók de tuinen van mijn buren overnemen. Heerlijk vind ik het om zo’n groene tuin te hebben. De bogen over mijn tuinpad zijn begroeid met druiven, rozen, clematis en passiebloem. En de schuttingen beginnen ook al aardig begroeid te raken. Ik hou ervan!

Mijn tuin is o.a. mijn redding om dit leven aan te kunnen. De vele vogels die iedere dag komen eten en drinken zijn heerlijk om naar te kijken. Ook de egels die gelukkig toch weer teruggekomen zijn, zorgen voor veel afleiding. De tuin is nooit een dag hetzelfde en er valt genoeg te zien en te verzorgen.

Ik lig in mijn buitenbed, tussen mijn katten in geklemd naar de wolken te staren. Ik voel me ellendig en wil zo graag iets verzinnen om liggend te kunnen doen met mijn handen, maar het moet een klein, behapbaar projectje zijn. Ik kijk naar de egelhuizen en de lichtjes daarboven. Het is nog een beetje kaal. Dáár kan nog wel iets vrolijks hangen!

Ineens denk ik aan mijn grote schaal vol schelpen die ik had gevonden op onze vakantie een paar jaar geleden in Amerika én aangevuld met schelpen van een schelpenhanger die kapot was gegaan. In een heel aantal zitten al gaatjes! Ik heb ook nog verschillende kleurtjes katoengaren om mee te haken…

Eindelijk weer een projectje waarbij mijn handen weer wat kunnen doen i.p.v. alleen mijn geest! Ik wurm me tussen de katten uit en verzamel de spullen die ik nodig heb. Ik ga gelijk beginnen!

De komende tijd ga ik schelpen aan gehaakte, gekleurde koordjes ophangen in de tuin aan de schutting. Het is gelukt om verdriet om te zetten in creativiteit!

Als ik later in de middag met mijn lief beeldbel, lopen nog steeds de tranen over mijn wangen als ik vertel hoe rot ik me voelde vandaag, maar sluiten we weer blij af. De eerste schelpen hangen. Dat voelt goed!

*Wederom dank aan de lieve mensen in mijn hulp-app-groep die gekleurde paperclipjes voor mij gingen halen! Creativiteit en (digi)ontmoetingen gaan nog steeds goed samen! ❤️❤️